απο το Documento 2

 

Απίστευτο και όμως αληθινό. Υπάρχουν άνθρωποι που ποντάρουν αν ο Τραμπ, κατά τα κοινώς λεγόμενα, θα πατήσει το κουμπί για το Ιράν. Προσδοκούν δηλαδή στενά σε ένα οικονομικό ώφελος με κριτήριο αν και πότε και θα πέσουν βόμβες στα κεφάλια ανθρώπων. Μία πρακτική που σίγουρα θα προκαλούσε θυμηδία ακόμα και σε εκείνους που έκαναν διαμερίσματα και περιουσίες, έλαβαν οφίτσια, στήνοντας στον τοίχο ανθρώπους. Στην Καισαριανή, στην Κάντανο, στο Δίστομο ή όπου αλλού γράφτηκε με αίμα η αξιοπρέπεια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Και για να τελειώνουμε. Αυτή ήταν η εβδομάδα των 200 της Καισαριανής. Μια λέξη όμως παραλείπεται. Ως αυτονόητη. Ότι ήταν κομμουνιστές. Δεν ήταν απλά 200. Και επειδή διατυπώθηκαν διάφορες πομπώδεις παρελκυστικές μπαρούφες (ω του θαύματος) μέσα στην εβδομάδα, καλό είναι να ξεχωρίζουμε ορισμένα πράγματα. Το ότι οι φωτογραφίες αναντίρρητα ανήκουν σε όλο τον ελληνικό λαό δεν σημαίνει πως όλος ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε στους Ναζί. Υπήρχαν και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Οι γερμανοτσολιάδες, οι δωσίλογοι. Οι μαυραγορίτες. Δεν ήταν όλοι ίδιοι. Οι 200 ήταν μέλη του ΚΚΕ, συντριπτικά. Με βάση αυτή την πολιτική πεποίθηση διώχθηκαν και τελικά εκτελέστηκαν. Εκτός αν πιστεύει κανείς πως οι ιλουμινάτι με τις κουκούλες μπορούσαν να αντιληφθούν και να ξεχωρίσουν τους τροτσκιστές και τους αρχειομαρξιστές από τους σταλινικούς… 

Κομμουνιστές λοιπόν. Πρωτίστως για να ξέρουμε τι λέμε και δευτερευόντως γιατί μάλλον αυτό θα ήθελαν οι ίδιοι οι εκτελεσθέντες που κοίταξαν στα ίσια τον θάνατο. Αλλά δεν λύγισαν. Τραγουδούσαν. Δεν είναι λογοτεχνικό φτιασίδωμα. Αλλά η ωμή πραγματικότητα. Με τη βούλα πλέον. Αυτό απέδειξαν τα φωτογραφικά ντοκουμέντα. Το πώς βρίσκονται στα χέρια κάποιου μετά από οκτώ δεκαετίες και αυτός ο κάποιος (αντί να επικοινωνήσει με το ελληνικό κράτος) τα αντιλαμβάνεται ως προϊόν προς εκμετάλλευση και τα βγάζει στο σφυρί (τα αποτιμά ως προϊόν που θα του φέρει κέρδος) δεν είναι απλά ίδιον της εποχής. Είναι διαχρονικότατη πρακτική…

Μολαταύτα, παρήγορη μπορεί να χαρακτηριστεί η «εθνική ομοψυχία» για να καταλήξουν εκεί που πρέπει. Στον ελληνικό λαό. Δια της ορθής οδού. Με το κεφάλι ψηλά. Όπως επιτάσσει η λεβεντιά αυτών που βρέθηκαν με την πλάτη στον τοίχο. Κυριολεκτικά. Μία υπογραφή αρκούσε. Αλλά δεν την έβαλαν.

Σαφέστατα, υπήρχαν δύο δρόμοι. Ανεξάρτητα από το γεγονός πως όσοι συνεργάστηκαν με τον κατακτητή το παρουσίασαν ως μονόδρομο. Οι μόνοι που ήθελαν να συνεχιστεί η αιματοχυσία (ει δυνατόν και επ’ άπειρον) ήταν εκείνοι που έβγαζαν το λάδι από το βαρέλι μόνο όταν έφτανε σε τιμή χρυσού. Ενώ δίπλα τους πέθαιναν, άνθρωποι και μικρά παιδιά, από την πείνα.
Οι μαυραγορίτες δηλαδή.

4 χρόνια βόμβες

Σχεδόν 80 χρόνια μετά, τα τύμπανα του πολέμου δεν έχουν σταματήσει, απλώς αυτές τις ημέρες το «red alert» μεταφέρεται στον Περσικό. Όπως συνέβη και προ τετραετίας στην Ουκρανία όπου η βραδυφλεγής σύρραξη μετετράπη σε πόλεμο όχι απλά στην «αυλή» της Ευρώπης αλλά στην καρδιά της. Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ταυτόχρονα, επαναδιατυπώνει το δόγμα «κανείς δεν είναι ασφαλής», βούτυρο στο ψωμί  για όλες τις αναθεωρητικές τάσεις.

Για το πώς φτάσαμε στη ρωσική επίθεση της 24ης Φεβρουαρίου του 2022 έχουν γραφτεί τόμοι. Ατελείωτοι. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκτίμηση ενός αμερικανού διπλωμάτη. Του Τζορτζ Κέναν. Διετέλεσε πρέσβης των ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία και την ΕΣΣΔ και είχε διατυπώσει και το «δόγμα ανάσχεσης» της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο γεννηθείς στο Μιλγουόκι διπλωμάτης σε δήλωση του το 1998 στους Times της Νέας Υόρκης και στον Τόμας Φρίντμαν, με αφορμή τους αμερικανικούς σχεδιασμούς για επέκταση της βορειοατλαντικής συμμαχίας στην ανατολική Ευρώπη, είχε προβλέψει: «Νομίζω ότι είναι η αρχή ενός Ψυχρού Πολέμου. Νομίζω ότι οι Ρώσοι θα αντιδράσουν σταδιακά αρκετά αρνητικά και αυτό θα επηρεάσει τις πολιτικές τους. Νομίζω ότι είναι ένα τραγικό λάθος. Δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος γι' αυτό. Κανείς δεν απειλούσε κανέναν άλλον». 

Και συνέχισε στη δήλωσή του που παραμένει ως σήμερα στην ιστοσελίδα των NY Times: «Έχουμε υπογράψει για να προστατεύσουμε μια ολόκληρη σειρά χωρών, παρόλο που δεν έχουμε ούτε τους πόρους ούτε την πρόθεση να το κάνουμε με σοβαρό τρόπο. [Η επέκταση του ΝΑΤΟ] ήταν απλώς μια ανάλαφρη ενέργεια μιας Γερουσίας που δεν έχει πραγματικό ενδιαφέρον για τις εξωτερικές υποθέσεις». Όλα αυτά το 1998. 

Χρειάστηκαν περίπου 25 χρόνια για να επιβεβαιωθεί καθ’ ολοκληρίαν η εκτίμηση του Κέναν που πέθανε το 2005 στα 101 του. Δυο δεκαετίες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος του 2022. Αν και το πού οδεύει είχε καταστεί σαφές πολλά χρόνια νωρίτερα. 

Πρώτη φορά ξανασυμβαίνει

Επιστρέφοντας εντός συνόρων, στη σύγχρονη Ελλάδα της «καταπληκτικής ποιότητας ζωής» (ουδεμία αμφισβήτηση επιδέχεται αυτό)  μία τρύπα στη Λεωφόρο Συγγρού ήταν αρκετή για να θυμίσει πως το «πάμε και όπου βγει» δεν είναι μία τυχαία έκφραση. Είναι οδηγός επιβίωσης. Απλώς βάζουμε ΑΙ κάμερες στους δρόμους για να βλέπουμε τους αγωγούς να σπάνε.

Ή για να καταγράφουν με υψηλή ευκρίνεια και σαφήνεια πότε και πώς (με ποιον τρόπο δηλαδή) δέρνονται υγειονομικοί, εκπαιδευτικοί και άλλοι επιστημονικοί κλάδοι που διαμαρτύρονται. Παρά τις, πέραν πάσης αμφιβολίας, καταπληκτικές συνθήκες εργασίας, κάποιοι επιμένουν. Όπως για παράδειγμα, χθες, στο νοσοκομείο της Νίκαιας όπου γιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς αντί για διάλογο επί των δίκαιων αιτημάτων τους, εισέπραξαν (πάλι) χτυπήματα με κλομπ, ασπίδες. Α, και δακρυγόνα. Αυτή τη φορά με αφορμή την επίσκεψη του Άδ. Γεωργιάδη.

Τι συνέβη περιέγραψε στο documentonews.gr, ο νευροχειρουργός στο νοσοκομείο Νίκαιας και γραμματέας της ΟΕΝΓΕ, Πάνος Παπανικολάου που ήταν εκεί: «Ξαφνικά είδαμε τον υπουργό Υγείας να έρχεται περικυκλωμένος από δεκάδες αστυνομικούς χωρίς διακριτικά, με κουκούλες, μεταξύ των οποίων κάποιοι φορούσαν και στρατιωτικά κράνη, οι οποίοι συμπεριφέρονταν με τον υπουργό στη μέση, ως στρατός εισβολής σε ξένη χώρα. Επιτέθηκαν βίαια στη συγκέντρωση. Χτυπούσαν με ασπίδες και κλομπ αδιάκριτα όποιον έβλεπαν μπροστά τους. Πέταξαν δακρυγόνα και μάλιστα άρπαξαν στον σωρό έναν γιατρό και του πέρασαν χειροπέδες. Είναι επιμελητής παθολόγος και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΕΝΓΕ. Ο γιατρός κρατήθηκε δύο ώρες περίπου. Τελικά τον άφησαν και υπάρχουν και τουλάχιστον δύο τραυματίες γιατροί, ειδικευόμενοι με χτυπήματα στο κεφάλι από κλομπ και από ασπίδες, οι οποίοι υποβάλλονται σε εξετάσεις. Ελπίζουμε να μην έχουν κάτι σοβαρό».

Πράγματι, πρώτη φορά ξανασυμβαίνει. Αυτόν τον μήνα. 

Κανείς στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έχει να πει κάτι ή είναι Παρασκευή προ τριημέρου;