Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026
Τρίτη 11 Αυγούστου 2026
Βασιλης Βιλιάρδος
Το σκάνδαλο των τραπεζών και της ΔΕΗ
Μακράν το μεγαλύτερο σκάνδαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είναι το ξεπούλημα των 4 συστημικών τραπεζών - τις οποίες ξεπούλησε με ένα ποσόν της τάξης των 3,5 δις € συνολικά, οπότε με ζημία περί τα 42,5 δις €, ενώ σήμερα κοστίζουν (=χρηματιστηριακή αξία) 53,52 δις €!
Δηλαδή η Alpha Bank 10,17 δις €, η ΕΤΕ 14,79 δις €, η Πειραιώς 12,42 δις € και η Eurobank 16,14 δις € - γεγονός που σημαίνει ότι, το κράτος έχει χάσει έως σήμερα 50,02 δις € από τη χαμηλή τιμή πώλησης, συν τους φόρους που τελικά θα διαμορφωθούν πάνω από 20 δις € λόγω του αναβαλλόμενου, συν τα καθαρά κέρδη περί τα 17 δις € των τελευταίων 4 ετών, συν τα μελλοντικά (2,513 δις € καθαρά κέρδη μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026)!
Συνολικά λοιπόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη χάρισε περί τα 89,5 δις € στους νέους ξένους μετόχους των συστημικών τραπεζών που τις εξαγόρασαν σε εξευτελιστικές τιμές - οι οποίοι έχουν ήδη «εξάγει» μερίσματα κλπ. της τάξης των 4,7 δις € στις χώρες τους.
Δεν είχε καν την υπευθυνότητα η ΝΔ να ζητήσει ως αντάλλαγμα τουλάχιστον τα ενυπόθηκα κόκκινα δάνεια της κρίσης, στην τιμή που τα ξεπούλησαν στα funds, συν κάποιο μικρό κέρδος - για να διευκολύνει τους δύστυχους δανειολήπτες και να μη χαθούν τόσα σπίτια, αυξάνοντας τα ενοίκια. Ούτε να διατηρήσει στην κατοχή του κράτους έστω μία συστημική τράπεζα, τη Εθνική, για να ελέγχει το τραπεζικό καρτέλ - έτσι ώστε να μην αισχροκερδεί!
Χάρισε 89,5 δις € δηλαδή μόνο στις τράπεζες χωρίς κανένα αντάλλαγμα και έχει το θράσος να μας ρωτάει πού θα βρούμε τα χρήματα, για τις παροχές σε εργαζομένους και συνταξιούχους ή για όποιες άλλες - ενώ αντί να ασχολούνται τα κόμματα και τα ΜΜΕ με το τεράστιο αυτό σκάνδαλο, ασχολούνται με τα γυαλιά του Α. Γεωργιάδη!
Το άλλο μεγάλο σκάνδαλο βέβαια της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ήταν η μη συμμετοχή του ΤΑΙΠΕΔ στην αύξηση κεφαλαίου της ΔΕΗ, το Νοέμβριο του 2021 - όπου, για να διατηρήσει το 51,12% περίπου και να μη χάσει το 17%, έπρεπε να συμμετέχει με 229,5 εκ. € (το 17% επί των 1,35 δις € που ζητούσε η ΔΕΗ, αντιστοιχεί ακριβώς σε 229,5 εκ. € - ή, εναλλακτικά, στην αγορά 25.500.000 νέων μετοχών προς 9 €).
Σήμερα, η κεφαλαιοποίηση της ΔΕΗ είναι 13,5 δις € - οπότε το 17% που «ξεπουλήθηκε» έναντι 229,5 εκ. €, κοστίζει σήμερα περίπου 2,3 δις €. Επομένως, το δημόσιο δώρισε στους επενδυτές περί τα 2 δις €, συν τα μερίσματα που θα εισέπραττε - ενώ δεν μπορεί να ελέγξει τη ΔΕΗ και μέσω αυτής το ενεργειακό καρτέλ που ως εκ τούτου αισχροκερδεί ασύστολα εις βάρος των Ελλήνων!
Σημείωση για τη ΔΕΗ: Το κράτος είχε το 34,12% μέσω του Υπερταμείου και το 17% μέσω του ΤΑΙΠΕΔ. Το ΤΑΙΠΕΔ δεν έβαλε καθόλου χρήματα στην αύξηση κεφαλαίου, με αποτέλεσμα το δικό του 17% να υποχωρήσει αυτόματα στο 10,32% - ενώ το Υπερταμείο συμμετείχε με μόλις περίπου 100 εκ. €, απλά για να στρογγυλοποιηθεί το τελικό ποσοστό του Δημοσίου, δηλαδή του ΤΑΙΠΕΔ και του Υπερταμείου μαζί, στο 34,12%.
Σημείωση για τις Τράπεζες: Για τον αναβαλλόμενο φόρο, έχουμε καταθέσει ερώτηση για το συνολικό αρχικό του ύψος - γνωρίζοντας μόνο ότι ο εγγυημένος από το κράτος (DTC) ήταν στις 31.12.19 στα 15,7 δις €, ενώ δεν γνωρίζουμε τον μη εγγυημένο (DTA, https://analyst.gr/.../to-forologiko-skandalo-ton.../ ).
Εκτός από τον αναβαλλόμενο φόρο, οι συστημικές τράπεζες «προικίσθηκαν» από τη ΝΔ επιπλέον με το Hive Down που είχε ασαφές κόστος και με τα 23 δις € των 3 προγραμμάτων Ηρακλής - μέσω του οποίου διευκολύνθηκε με την εγγύηση του κράτους το ξεπούλημα των κόκκινων δανείων των Ελλήνων στα funds, σε εξευτελιστικές τιμές.
Συνολικά λοιπόν, οι Έλληνες επιβαρύνθηκαν με το κόστος της ανακεφαλαιοποίησης της τάξης των 45 δις €, με τα τουλάχιστον 20 δις € του αναβαλλόμενου και με τα 23 δις των Ηρακλής - άρα με τουλάχιστον 88 δις €, για να διασώσουν τις τράπεζες που στη συνέχεια αφελληνίσθηκαν, έτσι ώστε να τους πάρουν τα σπίτια τους.
Υπενθυμίζουμε ότι, στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση, το 2012, το ΤΧΣ συμμετείχε με 25 δις € και οι ιδιώτες μέτοχοι με 3,1 δις € - οπότε ουσιαστικά, μετά την ολοκλήρωσή της, το κράτος κατείχε περισσότερο από το 80% των μετοχών των συστημικών τραπεζών, χωρίς όμως να αποκτήσει δικαίωμα στην επιλογή των διοικήσεών τους (=άλλο μεγάλο σκάνδαλο)!
Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση, το 2014, είχε κόστος τη μεγάλη υποτίμηση των μετοχών του ΤΧΣ που ήταν πλειοψηφικός μέτοχος - με αποτέλεσμα την απώλεια της αξίας τους, κυρίως λόγω της μεγάλης μετοχικής αραίωσης (stock dilution).
Τέλος, την τετραετία 2015-2019 που έλαβε χώρα η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, εξαιτίας της αποτυχίας των δύο πρώτων και της εγκληματικής διαχείρισης της κυβέρνησης Τσίπρα (στα μέσα του 2014 η χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών ήταν στα 33 δις €, ενώ υποχώρησε στο 1 δις € πριν την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση!), η απώλεια ήταν της τάξης των 11,9 δις € - οπότε λογικά υπολογίζεται το κόστος για το δημόσιο στα 45 έως 50 δις €.
συνεπειες του ευρω
Η Ελλάδα ήταν μια πρώιμη προειδοποίηση. Τώρα, η Βουλγαρία ακολουθεί την ίδια πορεία με την Ελλάδα, Ιρλανδία, την Κροατία και τη νότια Ευρώπη, ενώ η Γερμανία και άλλες χώρες του πυρήνα συνεχίζουν να δημιουργούν μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα εις βάρος τους. Η ανάλυση του Λέντσι παρακάτω παρουσιάζει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως ένα σύστημα όπου η περιφέρεια χάνει και το κέντρο κερδίζει.
Η Ελλάδα δεν δημιούργησε κατά λάθος μια τραπεζική κρίση. Ο σχεδιασμός του ευρώ την ώθησε ενεργά σε αυτή την κατάσταση. Χωρίς το δικό της νόμισμα και με πρόσβαση σε τεχνητά φθηνά δάνεια από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ελλάδα ακολούθησε ένα προβλέψιμο μοτίβο. Βίωσε μια σύντομη άνθηση που τροφοδοτήθηκε από το χρέος, το οποίο οδήγησε σε αύξηση του πληθωρισμού και έκανε τις εξαγωγές της λιγότερο ανταγωνιστικές.
Όταν τελείωσε η άνθηση, η ανάκαμψη δεν ήταν μια ήπια προσαρμογή. Ήταν μια σκληρή περίοδος εσωτερικής υποτίμησης: χρόνια λιτότητας, υψηλής μετανάστευσης και περικοπών μισθών, όλα επιβλήθηκαν για να διορθωθούν οι εμπορικές ανισορροπίες που είχε δημιουργήσει το ίδιο το ευρώ.
Ο Φραντσέσκο Λέντσι, στην κριτική του "Το Ευρώ και η Βουλγαρία: Το πιο Ηλίθιο Νόμισμα στην Ιστορία", υποστηρίζει ότι η μοίρα της Ιρλανδίας δεν ήταν ένα μεμονωμένο ατύχημα. Είναι ένα ενσωματωμένο χαρακτηριστικό του ευρωσυστήματος.
ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ: ΤΟ ΠΙΟ ΗΛΙΘΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
«Η ουσία είναι ότι ακόμη και η Βουλγαρία, η οποία εντάχθηκε στο ενιαίο νόμισμα μόλις την 1η Ιανουαρίου, φαίνεται να οδεύει σε μια πορεία πολύ παρόμοια με αυτή άλλων οικονομιών που προηγήθηκαν στην υιοθέτηση του ευρώ και που σχεδόν πάντα ακολουθούν το ίδιο σενάριο.
Στην πρώτη φάση, η είσοδος στο ενιαίο νόμισμα χαιρετίζεται ως μια αναμφισβήτητη επιτυχία: το κόστος χρηματοδότησης των τραπεζών μειώνεται, η άμεση πρόσβαση στη ρευστότητα της ΕΚΤ ανοίγει διάπλατα και η εμπιστοσύνη στις χρηματοπιστωτικές αγορές εδραιώνεται. Αυτό οδηγεί σε μια επέκταση της πίστωσης που διοχετεύεται στην εγχώρια ζήτηση, τροφοδοτώντας την ανάπτυξη και την κατανάλωση, συχνά συνοδευόμενη από ευκαιριακή συμπεριφορά από ορισμένους τομείς που, με την αλλαγή νομίσματος, εκμεταλλεύονται το πλεονέκτημα για να αυξήσουν τις τιμές πολύ πέρα από την απλή αριθμητική μετατροπή.
Αυτό ανοίγει μια φάση απόκλισης μεταξύ του πληθωρισμού της χώρας που εισέρχεται και του μέσου όρου της Ευρωζώνης, ο οποίος αυξάνεται σταθερά.
Η χώρα, με τιμές ολοένα και υψηλότερες από τους εμπορικούς της εταίρους, χάνει προοδευτικά την ανταγωνιστικότητά της: οι εισαγωγές αυξάνονται, οι εξαγωγές δυσκολεύονται, το εξωτερικό ισοζύγιο επιδεινώνεται και μαζί με αυτό, οι υποχρεώσεις προς τον υπόλοιπο κόσμο συσσωρεύονται ταχύτερα. υποχρεώσεις που με τη σειρά τους δημιουργούν τόκους και εισόδημα που πρέπει να καταβληθούν στο εξωτερικό, επιδεινώνοντας περαιτέρω το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
Αυτό αναπόφευκτα οδηγεί στη στιγμή της μακροοικονομικής διόρθωσης, όταν επαναλαμβάνονται οι συνήθεις τύποι για «τακτοποίηση των λογαριασμών» και «πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων». Τύποι που ουσιαστικά σημαίνουν συμπίεση της εγχώριας ζήτησης, κυρίως μέσω μιας πραγματικής μείωσης των μισθών, μέχρι το εξωτερικό ισοζύγιο να επιστρέψει σε πλεόνασμα και η δυναμική των τιμών να ευθυγραμμιστεί με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, αν όχι κάτω από αυτόν.
Σε μόλις έξι μήνες ένταξης, η Βουλγαρία έχει ήδη συσσωρεύσει μια διαφορά πληθωρισμού μίας ποσοστιαίας μονάδας με την ευρωζώνη, ενώ το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν αρνητικό κατά 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ τους πρώτους πέντε μήνες του έτους, και η καθαρή εξωτερική θέση (η διαφορά μεταξύ ενεργητικού και παθητικού έναντι του υπόλοιπου κόσμου) έχει επιδεινωθεί κατά 9,6 δισεκατομμύρια ευρώ τους τελευταίους δώδεκα μήνες.
Όπως αναφέρθηκε, αυτή δεν είναι μια βουλγαρική ανωμαλία. Η Κροατία, η οποία εντάχθηκε στο ευρώ το 2023, έχει έκτοτε συσσωρεύσει μια διαφορά πληθωρισμού 7,1 μονάδων, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ήταν αρνητικό κατά περίπου 4 δισεκατομμύρια ευρώ τους τελευταίους δώδεκα μήνες, και η καθαρή εξωτερική θέση έχει μειωθεί στα -29 δισεκατομμύρια ευρώ από -23 ευρώ κατά την είσοδο. Το ίδιο σενάριο ακολούθησαν και οι χώρες της Βαλτικής. μεταξύ 2011 και 2015 και, νωρίτερα, από τις πιο εύθραυστες οικονομίες του πρώτου κύματος (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία και Ιταλία), οι οποίες συσσώρευσαν διαφορές πληθωρισμού που γέμισαν μόνο μετά από χρόνια αναιμικής ανάπτυξης και συμπίεσης μισθών. Η Ιταλία εισήλθε στο ευρώ με καθαρή εξωτερική θέση αρνητική κατά 90 δισεκατομμύρια, φτάνοντας τα -355 στις παραμονές της κρίσης του 2011 (σήμερα είναι +351). Η Ισπανία, ξεκινώντας από -248, έφτασε τα -1.016 δισεκατομμύρια. Η Ελλάδα από -106 σε -222, η Πορτογαλία από -60 σε -190.
Αντίθετα, η Γερμανία, εισερχόμενη με καθαρό ενεργητικό 142 δισεκατομμυρίων και ικανή να διατηρεί μια διαφορά πληθωρισμού συνεχώς κάτω από τον μέσο όρο χάρη στον περιορισμό της εγχώριας ζήτησης και των μισθών, έχει δημιουργήσει καθαρό ενεργητικό σχεδόν 4 τρισεκατομμυρίων. Στον αντίποδα, η Γαλλία, η οποία το 2011 είχε συμφέροντα ευθυγραμμισμένα με αυτά της Γερμανίας ως καθαρός πιστωτής της Ευρωζώνης, είναι σήμερα η κύρια οικονομία-οφειλέτης της περιοχής με υποχρέωση 885 δισεκατομμυρίων.
Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί, σε αυτό το σημείο, γιατί μια οικονομία θα έπρεπε να εγκαταλείψει το δικό της νόμισμα, αν η εμπειρία δείχνει πόσο δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, είναι να ξεφύγει κανείς από την επιδείνωση των εξωτερικών λογαριασμών μόλις μπει μέσα στην ομάδα."
Φραντσέσκο Λέντσι (Il Fatto Quotidiano 10 Αυγούστου)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)