Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026
Θαν.Καμπαγιαννης
Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ε. Μπακέλας απέρριψε τέσσερα αιτήματα ανάσυρσης της δικογραφίας των υποκλοπών, η οποία θυμίζουμε ότι παραμένει στο αρχείο με ενέργειες του προηγούμενου Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Τζαβέλλα παρά την περί του αντιθέτου απόφαση του πρωτοδίκη του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας με σύμφωνη πρόταση του εισαγγελέα που αιτήθηκαν την περαιτέρω διερεύνηση. Δεν θα αναφερθώ στα εμπεριστατωμένα αιτήματα του συναδέλφου Ζαχαρία Κεσσέ που έχει ήδη προχωρήσει σε δημόσια ανάρτηση. Αναφέρομαι μόνο στο αίτημα του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά που μετά από πολύχρονη σιωπή (η οποία ούτε ξεχνιέται ούτε παραγράφεται) προσήλθε στον Άρειο Πάγο και αιτήθηκε τη διερεύνηση της σε βάρος του παρακολούθησης με το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator.
Κι όμως, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είπε όχι σε έναν πρώην Πρωθυπουργό που δήλωσε το προφανές: ότι η παρακολούθηση του κινητού τηλεφώνου ενός πρώην Πρωθυπουργού – με πιθανούς δράστες άτομα που συνδέονται με ξένο κράτος – αποτελεί ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ επαρκέστατη ένδειξη τέλεσης ακόμα και του κακουργήματος της κατασκοπείας. Θυμίζουμε ότι οι εισαγγελικές αρχές της χώρας ανέσυραν από το αρχείο τη δικογραφία της υπόθεσης της Μαρφίν με ένα ανώνυμο email και μόνο...
Ως παρακράτος ορίστηκε στην ελληνική ιστορία εκείνο το κομμάτι του κράτους που, ιδίως στη μετεμφυλιακη Ελλάδα, λειτουργούσε και εγκληματούσε υπεράνω του νόμου, θωρακισμένο από την επίσημη πολιτεία και από την πολιτική απόφαση του άρχοντος συγκροτηματος εξουσίας ότι κάποιους μηχανισμούς δεν μπορεί τίποτα και κανένας να τους ελέγξει. Χρειάστηκε η Χούντα και ο ακρωτηριασμός της Κύπρου, μαζί βέβαια με τη Μεταπολίτευση, για να ξηλωθεί αυτός ο πολυπλόκαμος μηχανισμός.
Κι όμως να που σήμερα επιστρέφουμε στο σημείο μηδέν. Το παρακράτος που παρακολουθούσε πρώην πρωθυπουργούς, υπουργούς, στρατηγούς, εισαγγελείς, αρχηγούς κομμάτων και δημοσιογράφους, καταφέρνει να στέκει ανέγγιχτο, όσο και αν χρειάστηκε να φάνε κάποιοι τη σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό. Η υπόθεση των υποκλοπών είναι η καλύτερη και η οριστικότερη απόδειξη απέναντι στις κοινότοπες δηλώσεις ότι “η Ελλάδα είναι ένα κράτος δικαίου”.
from FB
Just "why" would they do what they do...?
You keep asking that soft, puzzled question like it’s some kind of intellectual shield. “But why would they do that?” Why would they manipulate markets, engineer wars, create debt systems, poison food, dumb down education, flood the streets with fast food and pharmaceuticals, modify the weather, pollute the land, the water, the air? Why would they build private clubs and closed-door societies and bloodline networks? Why would they create fear, disease, dependency? Why would they want a population distracted, divided, exhausted, arguing with each other while a handful sit above the board? You ask it like it’s impossible. Like power has never corrupted anyone. Like history isn’t a graveyard full of examples.
You’re trying to understand a control structure using the mindset of someone who still believes the structure exists to serve them. That’s the disconnect. You assume shared morals. You assume empathy. You assume that the people at the top think like the people at the bottom. They don’t. They’re raised differently. They move in circles you never see. Private clubs, private schools, private societies, private networks, old families, old money, old power. Call them what you want. Lodges, orders, councils, foundations, think tanks. They don’t operate in public because public accountability isn’t part of the design. Power protects power. Always has.
So when you say “why would they do this,” you’re asking the wrong question. The real question is why wouldn’t they. If you can shape economies, shape policy, shape narratives, shape what people eat, drink, breathe, believe, fear, buy, vote for, and fight over, why wouldn’t you use that leverage. If control brings money, and money brings influence, and influence brings more control, why wouldn’t that cycle be maintained. You don’t build global systems by accident. Debt doesn’t appear out of nowhere. Currency systems don’t just magically funnel wealth upward. Wars don’t just happen because leaders had a bad day. Supply chains don’t just coincidentally push the cheapest, most addictive, most profitable substances into every supermarket aisle. Fast food on every corner. Seed oils in everything. Sugar everywhere. Screens everywhere. Noise everywhere. Stress everywhere. Then the cure sold back to you in neat little packets with a monthly subscription.
And people still sit there saying, “But why would they keep us sick?” Because sick people are easier to manage than healthy ones. Because fear keeps people compliant. Because a distracted population doesn’t organise. Because a medicated population doesn’t rebel. Because if you create the problem, you control the solution. That’s not some grand revelation. That’s business. Create dependency, maintain dependency, profit from dependency. Expand it into every area of life. Food, medicine, finance, housing, energy, information. Then wrap it all in the language of safety and progress so anyone who questions it sounds unhinged.
You think secret societies are a fantasy because you imagine them as cloaked figures in candlelit rooms. But humans form networks everywhere. Business clubs, political circles, old boys’ networks, fraternal orders. Now scale that up across generations with money, land, and influence. You don’t need theatrics when you have structure. You don’t need public announcements when decisions are made in private. You don’t need the whole world to be “in on it.” You just need layers. Compartmentalisation. Enough people following incentives, careers, and funding streams without ever seeing the full picture. That’s how systems sustain themselves.
And then there’s the cultural engineering. Flood the streets with cheap dopamine and watch attention spans collapse. Flood the media with fear and watch people beg for protection. Create constant crisis and watch people trade freedom for the illusion of safety. Divide everyone by politics, identity, class, ideology, and watch them fight each other instead of looking upward. Meanwhile the real power structures sit behind foundations, councils, banking systems, and international bodies that never appear on a ballot paper. Decisions made in rooms you’ll never enter, by people you’ll never meet, whose names you’ll never hear.
You ask why there’s endless debt. Because debt is control. You ask why money sits at the centre of everything. Because whoever controls currency controls behaviour. You ask why crime seems ignored in some places while rules tighten in others. Because chaos and control can coexist perfectly if both push people toward dependence on the same authority. You ask why there’s constant war, constant crisis, constant emergency. Because a population in survival mode doesn’t question long-term structures. It just reacts.
So when someone says, “Why would they ever do all this?” I hear someone who still thinks the system is built with them in mind. It isn’t. Systems built on power are built to maintain power. Always have been. Always will be. You don’t need every conspiracy to be true to see the pattern. You just need to notice that control tends to concentrate, wealth tends to concentrate, influence tends to concentrate, and those who hold it rarely volunteer to give it up. That’s not fantasy. That’s history.
At some point you stop asking “why” as if the world owes you a comforting answer and start asking “who benefits” and “how does it sustain itself.” Because once you understand incentives, the picture stops looking random. It starts looking structured. And once you see structure, you realise the biggest illusion isn’t that powerful people might coordinate. It’s that they wouldn’t.
Μανωλης Κοττακης
Οσο περνά ο καιρός γίνεται πιο ευκρινής η στρατηγική του πρωθυπουργού στον δρόμο προς τις κάλπες. Ο Τσίπρας είναι το «ικανόν πρόσχημα» για να του συγχωρεθούν οι αμαρτίες. Τρομάζει ακόμη ένα τμήμα του εκλογικού σώματος. Και δύο κόμματα, ένα του Κέντρου και ένα της «Απω Δεξιάς» (κατά τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Ευάγγελου Βενιζέλου), είναι σε παρασκηνιακές συζητήσεις με τον κ. Μητσοτάκη για μετεκλογική συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας ειδικού σκοπού με στόχο την παραγραφή των σκανδάλων.
Για να κατανοήσουμε τη στρατηγική του κ. Μητσοτάκη, πρέπει καταρχάς να θυμόμαστε ότι ιστορικά ποτέ το Κέντρο δεν είχε πρόβλημα συνεργασίας με την οπορτουνιστική άκρα Δεξιά. Ηταν ο καλύτερος πελάτης της. Πλήρωνε καλά (σε αξιώματα). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε στην πρώτη του τετραετία να συνεργαστεί με την άκρα Δεξιά, όπως έκανε ο πατέρας του που στηρίχτηκε στην ψήφο Κατσίκη για την αυτοδυναμία της μιας έδρας το 1990, στις καλές σχέσεις με την τότε βασιλική πτέρυγα του κόμματος, στις παρασκηνιακές συνεννοήσεις με τον ακροδεξιό Τύπο των καταδικασμένων εκβιαστών και στις παρακρατικές παρακολουθήσεις Μαυρίκη. Σε αντίθεση με την καραμανλική Δεξιά που ήταν μεταπολιτευτικά μετωπικά απέναντι στην Ακροδεξιά (και αυτό φάνηκε και το 1974 με τα ισόβια στους πρωταιτίους που της στοίχισαν 7% απώλεια στις εκλογές του 1977 και το 2009 με απώλεια 5% εξαιτίας της στημένης σκανδαλολογίας για το Βατοπαίδι από το ΠΑΣΟΚ και τους ακροδεξιούς βοηθούς εκπληρώσεως), ο κ. Μητσοτάκης έχει επιστρέψει εδώ και καιρό στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» του φιλελεύθερου οπορτουνισμού.
Μετά το ηχηρό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2024 και τον σχηματισμό τεσσάρων κομμάτων της Δεξιάς στα συντηρητικά νώτα του άρχισε να το ξανασκέφτεται. Και κοινώς να… αλείφει βούτυρο στο ψωμί αυτής της οπορτουνιστικής Ακροδεξιάς των συμφερόντων της οποίας τόσο οι γεννήτορες όσο και τα σημερινά τους τέκνα προέρχονται γνησίως από το μητσοτακικό κομμάτι της Ν.Δ. Ή ενστερνίστηκαν στην πορεία την επικερδή κουλτούρα του. Οι «αλοιφές» Μητσοτάκη λειτουργούν ήδη σαν παυσίπονο σε αυτήν την ανασφαλή Ακροδεξιά. Μπορεί ο μέσος πολίτης να μην το καταλαβαίνει, αλλά το κρίσιμο για τη διαμόρφωση συμμαχιών για μετεκλογικές συνεργασίες με αυτές τις δυνάμεις είναι να μην είναι προσωποποιημένες οι επιθέσεις στον κ. Μητσοτάκη, στον κ. Γεραπετρίτη και σε άλλες «δημοκρατικές δυνάμεις». Κυρίως να το «βουλώνουν» για τα σκάνδαλα. Οποιος καταγγέλλει γενικώς και αορίστως τη Ν.Δ. χωρίς να θίγει ονομαστικώς τον πρωθυπουργό, βασικούς υπουργούς του και οικεία του πρόσωπα είναι δυνάμει μετεκλογικός σύμμαχός του.
Προφανώς δεν είναι αυτή η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού, που θέλει να συγκροτήσει πάση θυσία κυβέρνηση παραγραφής των ανομιών του ιδίου και των υπουργών του, βασικά με το ΠΑΣΟΚ, αλλά καλό είναι να υπάρχει ως εφεδρεία. Στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι. Η πρώτη επιλογή του πρωθυπουργού είναι, όπως ήδη αναφέραμε, η μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη ή άλλου. «Σπίτι μου σπιτάκι μου» το ΠΑΣΟΚ για τον πρωθυπουργό. Μοχλός για τη συνεργασία αυτή, σύμμαχος ηλιθιότητας ακριβέστερα, είναι ο Αλέξης Τσίπρας, το σκιάχτρο του οποίου ανεμίζει στους πανικόβλητους αστούς αλλά και στους ευάλωτους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ ο κ. Μητσοτάκης για να συρρικνώσει το κόμμα τους στην τρίτη θέση, να μειώσει τα ποσοστά του, να αποκεφαλίσει τον Ανδρουλάκη με την πέμπτη φάλαγγα που διαθέτει μέσα στο Κίνημα [...διαμαντορφανά του αρχιερέα], να συσπειρώσει κάπως τη Ν.Δ. και να επιτύχει τη συγκρότηση κυβέρνησης παραγραφής με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι ένα σενάριο που συγκεντρώνει πλειοψηφικές πιθανότητες σήμερα, αλλά δεν ανήκει και στη σφαίρα της φαντασίας.
Το σκιάχτρο του Τσίπρα φοβίζει ακόμη σήμερα συντηρητικούς ψηφοφόρους που «θέλουν την ησυχία τους» και ο πρωθυπουργός θέλει να το εργαλειοποιήσει. Η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ είναι άσχημη. Ο μεν Ανδρουλάκης επικρίνεται από στελέχη του ότι δεν «τραβάει», και ας έχει επιβεβαιωθεί δύο φορές στις εσωκομματικές κάλπες, οι δε αμφισβητίες του δεν διαφωνούν απλώς μαζί του. Τον υπονομεύουν στα σαλόνια των Αθηνών και καραδοκούν για να γίνουν οι πυροκροτητές της ανατροπής Ανδρουλάκη το βράδυ των πρώτων εκλογών. Η προώθηση αυτής της στρατηγικής Μητσοτάκη υποβοηθείται αυτήν τη στιγμή από δημοσκοπήσεις που τον εμφανίζουν πλασματικά στην περιοχή του 30% (δύο χρόνια η βελόνα της αναγωγής είναι κολλημένη στο 30% [
], λες και δεν συμβαίνει τίποτε στη χώρα που να δικαιολογεί αυξομειώσεις) και από τις εξελίξεις στην τηλεόραση. Ολοι οι ενοχλητικοί δημοσιογράφοι οδηγούνται στην έξοδο από τα προγράμματα τηλεοπτικών σταθμών που του έκαναν κριτική και τακτοποιούνται σε άλλους, σε ακίνδυνες ζώνες με καλύτερες αμοιβές. Την ώρα, τέλος, που ο πρωθυπουργός ερωτά την Καρυστιανού και τον Τσίπρα πού βρίσκουν τα λεφτά να ιδρύσουν κόμμα, εκείνος χρηματοδοτεί τριγωνικώς με κατάπτωση εγγυήσεων του Δημοσίου καναλάρχες εργολάβους και, κατά τα φαινόμενα, κάνει δωρεάν καμπάνια από τα ΜΜΕ τους με το κόμμα του να «χρηματοδοτείται» – «ευεργετείται» – «ωφελείται» εμμέσως από χρήματα του Ελληνικού Δημοσίου. Την ώρα που ερωτά τον Ανδρουλάκη με αστυφύλακα κοστολόγησης το δημοσιονομικό συμβούλιο πού θα βρει τα 2 δισ. για τη 13η σύνταξη, εκείνος μοιράζει 1,5-2 δισ. ευρώ στα συμφέροντα χωρίς να τον ρωτά κανείς «πού τα βρήκες τα λεφτά». Αρχοντας.
], λες και δεν συμβαίνει τίποτε στη χώρα που να δικαιολογεί αυξομειώσεις) και από τις εξελίξεις στην τηλεόραση. Ολοι οι ενοχλητικοί δημοσιογράφοι οδηγούνται στην έξοδο από τα προγράμματα τηλεοπτικών σταθμών που του έκαναν κριτική και τακτοποιούνται σε άλλους, σε ακίνδυνες ζώνες με καλύτερες αμοιβές. Την ώρα, τέλος, που ο πρωθυπουργός ερωτά την Καρυστιανού και τον Τσίπρα πού βρίσκουν τα λεφτά να ιδρύσουν κόμμα, εκείνος χρηματοδοτεί τριγωνικώς με κατάπτωση εγγυήσεων του Δημοσίου καναλάρχες εργολάβους και, κατά τα φαινόμενα, κάνει δωρεάν καμπάνια από τα ΜΜΕ τους με το κόμμα του να «χρηματοδοτείται» – «ευεργετείται» – «ωφελείται» εμμέσως από χρήματα του Ελληνικού Δημοσίου. Την ώρα που ερωτά τον Ανδρουλάκη με αστυφύλακα κοστολόγησης το δημοσιονομικό συμβούλιο πού θα βρει τα 2 δισ. για τη 13η σύνταξη, εκείνος μοιράζει 1,5-2 δισ. ευρώ στα συμφέροντα χωρίς να τον ρωτά κανείς «πού τα βρήκες τα λεφτά». Αρχοντας.Ο κύριος πρωθυπουργός στο πλαίσιο αυτό («ελέγχω ΜΜΕ, μετρήσεις και δύο κόμματα της αντιπολίτευσης σαν παραμάγαζα με παράγκες μου στο εσωτερικό της) πιστεύει ότι θα τα καταφέρει και αυτήν τη φορά. Η αλήθεια είναι ότι το θέλει ακόμη και μετά από δύο θητείες περισσότερο από τους άλλους γιατί τα διακυβεύματά του, εκτός από πολιτικά, είναι και ποινικά. Αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο θέμα. Οι ποινικολόγοι λένε γι’ αυτές τις περιπτώσεις ότι κανένα έγκλημα δεν είναι τέλειο. Ολο και κάτι σου διαφεύγει
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)