Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026
απο το Documento
Το καραμπινάτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με συνταγή υποκλοπών, οδεύει ολοταχώς ώστε να καθιερωθεί στον δημόσιο λόγο ως μία (ακόμη) «υπόθεση ιδιωτών». Ιδίως μετά την (προς) αρχειοθέτηση της δικογραφίας για Αθανασίου, Χατζηβασιλείου, η εγχώρια κοινή γνώμη οδηγείται στις κατά τόπους δίκες για όλους εκείνους τους… άτακτους ιδιώτες που εξαπατούσαν το δημόσιο που υφάρπαξαν δολίως κρατικό και κοινοτικό χρήμα.
Απλά κάποιοι κακοί ιδιώτες ανά την ελληνική επικράτεια εξαπατούσαν τους πάντες, αλλά όχι για πάντα. Εκτός πλάνου ο τρόπος που συνέβαιναν όλα αυτά. Ποιοι έδειξαν τον δρόμο. Ούτε οσμή πολιτικής ανάμειξης δηλαδή σε όλο αυτό. Μήτε πως όλο αυτό δρούσε σε ένα πλαίσιο που είχε καθοριστεί από την κυβέρνηση. Τυχαίο θα ήταν επίσης πως εκ των πρωταγωνιστών του σκανδάλου ήταν κομματάρχες της ΝΔ. Μόνο: ιδιώτες, απάτες και ποσά που προκαλούν ίλιγγο. Ή αλλιώς η λογική της αγκινάρας. Λες και μιλάμε για σπείρα με τηλεφωνικές απάτες και όχι για ένα πέραν πάσης αμφιβολίας σκάνδαλο που οδήγησε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να θέσει στο μικροσκόπιο πολιτικά πρόσωπα.
Αλλά ας το αφήσουμε πίσω αυτό. Κόντρα σε αυτόν τον ζόφο που ζούμε, που αποτυπώνεται με τον πλέον ωμό τρόπο και με τη γυναικοκτονία της Βασιλικής στην Καλαμάτα (που ενώ και σε αυτή την περίπτωση, όλοι γνώριζαν αλλά τίποτα δεν άλλαξε), εμφανίστηκε μία αχτίδα αισιοδοξίας. Μέσω από ένα πανό. Στον Άλιμο.
Τη στιγμή που η ανάγκη (αλλά και η πίεση) για σπίτια και κατοικίες, σε αυτό το αδηφάγο περιβάλλον δόμησης και εκμετάλλευσής τους, κάποιοι έδωσαν το καλύτερο μάθημα στους μαθητές που διαγωνίζονται στις φετινές πανελλαδικές. Ένα μάθημα ζωής.
Εργοτάξιο, που βρίσκεται πλάι σε σχολείο – εξεταστικό κέντρο, πάγωσε τις εργασίες, τα μηχανήματα και οι εργάτες σταμάτησαν και κρέμασαν ένα πανό απ’έξω. Έχει τη σημασία του το μήνυμα:
«Τις ώρες των πανελλαδικών το εργοτάξιό μας θα είναι πιο ήσυχο από βιβλιοθήκη. Εσείς γράψτε όσο καλύτερα μπορείτε και εμείς θα κρατήσουμε τα κομπρεσέρ, τους τροχούς και τα τρυπάνια σε εξεταστική άδεια.
Αν δεν πετύχετε ακριβώς τη σχολή που θέλετε, μην αγχωθείτε. Η επιτυχία δε γράφεται μόνο στα αμφιθέατρα. Χτίζεται και στα εργοτάξια. Και τα έξυπνα μυαλά εδώ είναι πάντα περιζήτητα».
Ένα μήνυμα, όχι μόνο για τα άγουρα παιδιά, αλλά κυρίως για τους γονείς τους. Το ερώτημα είναι αν το έλαβαν όλοι. Εξεταζόμενοι και μη.
Οδηγός επιβίωσης
Και τούτο διότι το δίχως άλλο, σε αυτό το κράτος, που αποδεικνύεται ανεπίδεκτο μαθήσεως, η σωστή προετοιμασία από το σπίτι, είναι ο μοναδικός τρόπος να επιβιώσει κανείς και να συμβιώσει με το βουνό παραλογισμού. Αν δεν συμβεί κάτι όπως στη Ναύπακτο όπου η μητέρα έσωσε το παιδί της από την τρελή πορεία ΙΧ.
Ένα από τα τελευταία λιθαράκια, λοιπόν, έρχεται από την Ημαθία. Μία ιστορία που στα 90’ς θα χαρακτηριζόταν ως της λεγόμενης «καθημερινής τρέλας». Μία φράση άριστη για να κανονικοποιήσει πλήρως στα αυτιά των τηλεθεατών/ακροατών/ψηφοφόρων όλα τα αδιανόητα που απορρέουν ακόμα και σήμερα από την κρατική μηχανή. Έτσι με μία (έξτρα και αχρείαστη συνήθως) χιουμοριστική εσάνς.
Το τείχος έχει τη δική του… ιστορία
Στη Βέροια λοιπόν, όπου το τείχος της πόλης έχει τη (νέα) δική του ιστορία. Ή και υστερία, αν το καλοσκεφτεί κανείς.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Mega, που ανέδειξε το θέμα, κατέρρευσε τμήμα του ιστορικού τείχους της πόλης μέσα στην αυλή ενός σπιτιού. Και πού είναι το πρόβλημα; Στο ότι μαζί με το τμήμα του τείχους κατέρρευσε και η λογική για τον ιδιοκτήτη στην προσπάθειά του να βρει λύση. Εις μάτην.
Από τη μία, η Εφορεία Αρχαιοτήτων αναγνωρίζει, σύμφωνα πάντα με το ίδιο ρεπορτάζ, την αρμοδιότητά της επί του μνημείου, αλλά δηλώνει αδυναμία να μαζέψει τα κομμάτια που έπεσαν στην λόγω έλλειψης εργατών. Την ίδια ώρα, ο δήμος υποστηρίζει επίσημα πως, εφόσον οι «πέτρες» (!) έπεσαν σε ιδιωτικό οικόπεδο, αποχαρακτηρίζονται από μνημείο, θεωρούνται πλέον «μπάζα» (!!) και η αποκομιδή τους βαραίνει τον ιδιοκτήτη (!!!).
Ο ίδιος το εξήγησε ακόμα καλύτερα, βάζοντας στο τραπέζι μία ακόμη πτυχή: «Από τη μία μου είπαν να τα μαζέψω εγώ και από την άλλη μού λένε ‘δε θα ακουμπήσετε τίποτα γιατί είναι αρχαία’. Από 1η Φεβρουαρίου που έχει πέσει είναι εδώ. Δεν έχουν κάνει τίποτα, βάλανε μόνο δυο κοντέινερ».
Καλά ξερμπερδέματα. Από καρδιάς.
Όχι με το ιστορικό τείχος της πόλης αλλά με το ιστορικό τείχος του παραλογισμού. Η μοναδική και ειδοποιός διαφορά είναι ότι το ένα μένει απόρθητο και δεν θα (κινδυνεύσει να) καταρρεύσει ποτέ. Κρατώντας, ταυτόχρονα, μακριά τα όνειρα των νέων, που δεν βλέπουν μέλλον στη χώρα της «εκπληκτικής ποιότητας ζωής» και ετοιμάζονται να πάρουν το δισάκι τους για άλλες Πολιτείες. Το είπαν και κάποια παιδιά, που δίνουν Πανελλαδικές Εξετάσεις, σε δηλώσεις τους στα τηλεοπτικά συνεργεία.
Επί τη ευκαιρία, καλή επιτυχία λοιπόν σε όλα τα παιδιά που δίνουν τη μάχη τους. Κάθε ημέρα. Είτε μπουν σε σχολή είτε δεν μπουν. Και οι γονείς, να θυμάστε: Να σας νιώθουν κοντά τους. Είτε μπουν σε σχολή, είτε δεν μπουν. Φέτος, του χρόνου ή ποτέ. Τα παιδιά και τα μάτια μας.