Φράγκας

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Η απόφαση να «ανοίξει» το Σύνταγμα τώρα, ο Μητσοτάκης, ενώ απομένει πάνω από ένας χρόνος θητείας, δεν είναι κίνηση «θεσμικής ευαισθησίας», ούτε τυχαία επιλογή αλλά ένας καλά στημένος στρατηγικός ελιγμός επιβίωσης. Στην πολιτική επιστήμη, αυτό ονομάζεται «φυγή προς τα εμπρός».

Υπάρχουν τρεις πολύ συγκεκριμένοι λόγοι που τον αναγκάζουν να βιαστεί: Το "Φρένο" στην Καρυστιανού (Στρατηγική του Αιφνιδιασμού)

Η Μαρία Καρυστιανού αυτή τη στιγμή δεν έχει κόμμα με καταστατικό, γραφεία, χρηματοδότηση και στελέχη σε όλη την Ελλάδα. Έχει όμως ρεύμα. Αναρωτιέμαι γιατί τώρα. Αν ο Μητσοτάκης περίμενε το 2027, η Καρυστιανού θα είχε 18 μήνες να οργανωθεί και να τον «ισοπεδώσει». Ποιός είναι ο στόχος τι θέλει να κερδίσει ?Προκηρύσσοντας τη διαδικασία αναθεώρησης τώρα, προετοιμάζει το έδαφος για εκλογές το φθινόπωρο του 2026. Θέλει να στήσει κάλπες πριν το νέο κόμμα αποκτήσει δομή, ώστε να το αντιμετωπίσει ως «ανοργάνωτο θυμό» και όχι ως συγκροτημένο πολιτικό φορέα.

Υπάρχει όμως και το θέμα για την "Δικαστική Ασπίδα" έναντι της Κόβεσι και των Τεμπών. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) δεν σταματά. Η δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και οι έρευνες για τα Τέμπη έχουν φτάσει σε «καυτά» πρόσωπα. Το μεγάλο κόλπο είναι το εξής: Με το που ξεκινά η διαδικασία αναθεώρησης και οδηγούμαστε σε εκλογές, η Βουλή διαλύεται. Βάση νόμου Κάθε Εξεταστική Επιτροπή και κάθε συζήτηση για άρση ασυλίας μπαίνει στο αρχείο. υπερισχύει η "Κολυμβήθρα του Σιλωάμ" Με τις εκλογές, ο Μητσοτάκης επιδιώκει να πει στην Ευρώπη: «Ο λαός με ξαναψήφισε, άρα με αθώωσε». Είναι ο κλασικός τρόπος να μετατρέψεις ένα ποινικό έγκλημα σε πολιτική αντιπαράθεση.

Επιχειρεί ξανά μια Αλλαγή "Ατζέντας" (Smoke Screen) Ο κόσμος βράζει για την ακρίβεια και τα ενοίκια. Όσο η συζήτηση είναι στο «καλάθι του νοικοκυριού», η κυβέρνηση χάνει. Η εύκολη λύση: Πετάει στο τραπέζι «βαριά» θέματα όπως η αλλαγή του άρθρου 16 (ιδιωτικά πανεπιστήμια), η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και η κρατική μονιμότητα. Το αποτέλεσμα: Τα κανάλια (όπως τους ξέρουμε όλοι ως εντεταλμένοι υπάλληλοι) και οι «χάνοι» της αντιπολίτευσης αρχίζουν να τσακώνονται για το Σύνταγμα του 21ου αιώνα, και η συζήτηση για το αν έχουμε να φάμε ή αν θα πάνε φυλακή για τα Τέμπη, περνάει σε δεύτερη τρίτη μοίρα.

Το Χρονοδιάγραμμα της "Απόδρασης" Η διαδικασία είναι νομικά προκαθορισμένη από το Άρθρο 110:

- Φεβρουάριος-Μάρτιος 2026: Προτάσεις από τους βουλευτές.

- Απρίλιος-Μάιος 2026: Ψηφοφορίες στη Βουλή για το ποια άρθρα θα αλλάξουν.

- Φθινόπωρο 2026: Διάλυση της Βουλής και Εκλογές.

Γιατί το κάνει τώρα ? Το κάνει τώρα γιατί το 2027 θα είναι αργά. Αν περιμένει, θα πάει σε εκλογές με τη ΝΔ κάτω από το 20%, την Καρυστιανού στο 17% και τον εισαγγελέα στην πόρτα του την έχει βάψει. Τώρα, ελπίζει ότι με τη βοήθεια του επικοινωνιακού μηχανισμού, θα προλάβει να «μαντρώσει» την οργή των πολιτών μέσα σε ένα νέο Σύνταγμα.

βρισκόμαστε στην πρώτη πράξη του έργου. Η κυβέρνηση βλέπει τα ποσοστά της Καρυστιανού να ανεβαίνουν και τη θηλιά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας να σφίγγει. Η μόνη τους διέξοδος είναι να στήσουν κάλπες πριν η Καρυστιανού οργανώσει πλήρως το κόμμα της και πριν ο Ρίτερ (ο διάδοχος της Κόβεσι) βγάλει τα εντάλματα.

Γιωργος Χαρβαλιάς

Δεν συνηθίζω, για λόγους αρχής, να ασκώ εύκολη κριτική στη δουλειά συναδέλφων. Αλλά όταν πρόκειται για μια συνέντευξη πρωθυπουργού σε μια τόσο κομβική -για τη χώρα και τη διεθνή σκηνή- συγκυρία, η εξαίρεση είναι επιβεβλημένη.

Ο Αλέξης Παπαχελάς, έμπειρος συνάδελφος και με περγαμηνές, βρέθηκε σε άσχημη μέρα. Έμοιαζε σαν να κάνει την πιο απεχθή αγγαρεία της ζωής του. Με αποτέλεσμα οι ερωτήσεις του να είναι όχι απαραίτητα «κατεψυγμένες», όπως δηκτικά παρατήρησε σε ανάρτησή του ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης, αλλά πάντως…νερόβραστες. Και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο κύριος Μητσοτάκης να μη χάσει το χαμόγελο αυταρέσκειας, με εξαίρεση ίσως την πίεση που δέχτηκε για τη φωτογραφική νομοθετική διάταξη της Όλγας Κεφαλογιάννη, μια υπόθεση ιδιαίτερα προσφιλή σε ορισμένα δημοσιογραφικά γραφεία, που, όμως, σε σχέση με τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, τα οποία δεν ετέθησαν επαρκώς, δύσκολα δικαιολογεί τέσσερις διαδοχικές ερωτήσεις…

Στην τηλεοπτική κουβέντα, διάρκειας σχεδόν μιας ώρας, η μοναδική είδηση που προέκυψε ήταν ότι ο κ. Μητσοτάκης οραματίζεται «φρένο χρέους» (δημοσιονομικό… κορσέ, δηλαδή) και στο Σύνταγμα της χώρας. Όμως το πιο εντυπωσιακό που συγκράτησα σε αυτή τη συνέντευξη ήταν ότι δεν ακούστηκε ούτε από τον πρωθυπουργό ούτε από τον δημοσιογράφο η λέξη «Κύπρος»…

Σε αρκετά σημεία ο κύριος Μητσοτάκης ανέπτυξε τη δική του άποψη χωρίς ουσιαστική αντίκρουση. Από τη δομή της συζήτησης σταχυολογώ ορισμένες βασικές ερωτήσεις που έπρεπε να είχαν τεθεί και στις οποίες δεν νομίζω ότι ο κ. Μητσοτάκης θα είχε εύκολες απαντήσεις.

Με αφορμή τη δήλωση Φιντάν, η οποία χαιρετίστηκε ως «εποικοδομητική», ο πρωθυπουργός έπρεπε να έχει ερωτηθεί αυτό που συζητά τις τελευταίες εβδομάδες όλη η διπλωματική πιάτσα: Αν, δηλαδή, διαπραγματευόμαστε με την Τουρκία μία λύση επέκτασης των χωρικών υδάτων τύπου… ακορντεόν: Πλήρη επέκταση στα 12 μίλια για τις ηπειρωτικές ακτές, μερική επέκταση σε «ανώδυνες περιοχές» δυτικότερα του 25ου Μεσημβρινού (π.χ., Εύβοια) και διατήρηση του καθεστώτος των 6 μιλίων για τα νησιά του κεντρικού και ανατολικού Αιγαίου. Δεν θα απαντούσε, είναι βέβαιον, αλλά από την έκφρασή του θα μαθαίναμε πολλά.

Στο σημείο, επίσης, που προέταξε τη λύση μεταφοράς «της διαφοράς» σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, η κρίσιμη ερώτηση θα ήταν αν αυτό πρέπει να γίνει αφού πρώτα η Ελλάδα έχει επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Γιατί έτσι όπως τοποθετήθηκε μοιάζει σαν να είναι έτοιμος να πάει αύριο στη Χάγη ή στο Αμβούργο με το σημερινό υφιστάμενο καθεστώς της «χωλής» αιγιαλίτιδας ζώνης. Και αυτό είναι μία θέση με την οποία διαφωνούν έγκριτοι πολιτικοί παράγοντες του τόπου, όπως οι κ. Καραμανλής, Παυλόπουλος και Σαμαράς.

Ο κ. Μητσοτάκης επιχείρησε, επίσης, να δικαιολογήσει την αλόγιστη στήριξη προς την Ουκρανία, που είχε ως αποτέλεσμα την αμετάκλητη διάρρηξη των σχέσεων με τη Ρωσία ως ζήτημα αρχής. «Η στήριξη της Ουκρανίας ήταν μια θέση η οποία υποδείχθηκε όχι μόνο από την προσήλωση στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, αλλά και από στενά εθνικά συμφέροντα. Αλίμονο, αν η Ελλάδα δεν στήριζε τον αμυνόμενο απέναντι στον επιτιθέμενο. Με τι ηθικό ανάστημα θα μπορούσαμε εμείς -ω μη γένοιτο- να ζητήσουμε μία αντίστοιχη στήριξη όταν έχουμε απέναντί μας έναν γείτονα μεγαλύτερο;» είπε χαρακτηριστικά.

Δεν ερωτήθηκε όμως, εφόσον το βλέπει έτσι, τι έχει κάνει ο ίδιος μέχρι σήμερα στην περίπτωση της Κύπρου, όπου υπάρχει μείζον ζήτημα εισβολής και κατοχής. Γιατί δεν έχει ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία, όπως αυτές που επιβλήθηκαν στη Ρωσία. Δεν ανήκει η Κύπρος στα «στενώς εννοούμενα εθνικά συμφέροντα»;

Στο ίδιο πλαίσιο, ο κ. Μητσοτάκης έπρεπε να έχει ερωτηθεί γιατί δεν ξεκίνησε τη διαδικασία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Κύπρο, εφόσον αυτό του έχει προταθεί (όπως επανειλημμένως έχει γραφτεί και δεν έχει διαψευστεί) από τον Πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Χριστοδουλίδη.

Ο κ. Μητσοτάκης ισχυρίστηκε ακόμα ότι το επεισόδιο της Κάσου δεν δημιούργησε κανένα προηγούμενο, αλλά δεν ρωτήθηκε γιατί τότε αποφεύγει να προωθήσει το ζήτημα της υποθαλάσσιας ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, ενώ η Λευκωσία αφήνει να εννοηθεί ότι δεν έχει πάρει επαρκείς εγγυήσεις για «στήριξη επί του πεδίου» από την Αθήνα.

Σε ό,τι αφορά τα εσωτερικά ζητήματα, όπου δέχτηκε πολλές ερωτήσεις, είναι η αλήθεια, δεν απάντησε στο κυριότερο: Αν θα δεχόταν σε περίπτωση κοινοβουλευτικού αδιεξόδου που θα επέβαλε τη λύση της συγκυβέρνησης, πρόσωπο κοινής αποδοχής στην πρωθυπουργία. Αν είναι έτοιμος, δηλαδή, «να κάνει στο πλάι», όχι έπειτα από τρία χρόνια, αλλά έπειτα από την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, εφόσον αυτή αποδειχτεί ατελέσφορη.

Υπάρχουν κι άλλες ερωτήσεις που δεν έγιναν. Αλλά θα μπορούσε, βεβαίως, κανείς να αντιτάξει ότι… έξω από τον χορό πολλά τραγούδια λέμε. Είναι εύκολο να ασκείς κριτική εκ του μακρόθεν. Το δέχομαι. Μόνο που θεωρώ πως είναι μαθηματικά απίθανο να πάρω ποτέ συνέντευξη από τον σημερινό πρωθυπουργό που ούτε ερώτηση δέχεται από τη «δημοκρατία», ακόμα και στη διάρκεια της καθιερωμένης συνέντευξης στη ΔΕΘ. Δείγμα της αυθάδειας, του αυταρχισμού και της αλαζονείας του είναι πως όταν ρωτήθηκε από τον Παπαχελά «αν έχει μετανιώσει για κάτι», απάντησε πως μετάνιωσε που άφησε να ριζώσουν οι θεωρίες για το ξυλόλιο και τα μπαζώματα, «όλο αυτό το κύμα της χυδαίας παραπληροφόρησης»! Ε, υπό αυτή την έννοια, η αντίστοιχη περυσινή συνέντευξη του κ. Μητσοτάκη στον συνάδελφο Αντώνη Σρόιτερ, στη διάρκεια της οποίας αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «το τότε απίθανο σενάριο για το φορτίο ίσως είναι πιθανό», μάλλον πρέπει να προταθεί για… Πούλιτζερ!

Why People Believe What They WANT

https://www.youtube.com/watch?v=q9ZboP1YRz0

Νεγρεποντη-Δεληβανη

ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΛΥΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗ ΑΠΟΡΙΑ:

=====================================

Καλημέρα σε όλες και όλους.

Κάποιοι να μου λύσουν την απορία. Ανατρέχω στην Τιμή στο 21, και στο κατέβασμα του Λογ. μας στο ΦΒ, με 78000 οπαδούς, χωρίς ποτέ να καταλάβουμε το γιατί.

Τώρα, όπως όλοι θα είδατε, ότι επί 3 24ώρα, το ΦΒ είχε γεμίσει με ποταμούς βόθρου εναντίον μου. Ακατάληπτες κατηγορίες από ψυχασθενείς, κατάρες να μη φθάσω τις προσεχείς εκλογές, εξίσωσή μου με "σκιάχτρο", άρρωστη από άνοια και άλλα τινά.!!!!Ένας στρατός, φυσικά με αρχηγό και κατευθύνσεις, που όπως άκουσα στρατολογείται από το δρόμο με 20 ευρώ για αμοιβή.

Τόσο ανεγκέφαλοι, που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν, ότι η επίθεσή τους εναντίον μου, με στόχο τη Μαρία Καρυστιανού, θα είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα: δηλαδή, τη συνεχή άνοδο των ποσοστών συμπαράστασής της!

Όμως, η απορία μου είναι η ακόλουθη: Πως το ΦΒ, δεν επενέβη σε αυτό τον οχετό των 3 ημερών; Ενώ, έριξε τον δικό μας Λογ. με απολύτως ευπρεπές, ελληνικό και πατριωτικό περιεχόμενο; Αλήθεια ΠΩΣ;

ΥΓ. Καλοί φίλοι μού πρότειναν να πάω το συρφετό στα δικαστήρια. Απαντώ, πρώτον, ότι αποκλείεται εγώ να συνυπάρξω σε κοινό χώρο με ψυχασθενείς εγκληματίες, του βόρβορου. Αλλά, και δεύτερον, τι να τα κάνω τα δικαστήρια όταν έχω την ευλογία όλων Υμών των φίλων, των αξιόλογων Ελλήνων και των Πατριωτών;

Mαριαννα Κουτελα(Documento)

Φίλες και φίλοι καλημέρα,

Εδώ και πέντε μέρες το όνομα του καταδικασμένου παιδόφιλου Τζέφρι Έπσταϊν επανήλθε στο προσκήνιο, μολύνοντας ξανά την επικαιρότητα με τη δυσοσμία του.

Η τριβή, λόγω επαγγέλματος, με τα νέα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης, η έντονη αποστροφή ως προς την ίδια την υπόθεση, αλλά και η ανάγκη να ξεφύγω από τους ψυχοπλακωτικούς τίτλους ειδήσεων των τελευταίων ημερών, με οδήγησαν στην απόφαση να επιλέξω ως θέμα του σημερινού newsletter κάτι εντελώς διαφορετικό (άλλωστε, στο documentonews.gr θα βρείτε πληθώρα κειμένων με αποκαλύψεις για το δίκτυο επαφών του σεξουαλικού εγκληματία, πολλά από τα οποία με έντονο ελληνικό «άρωμα»).

Δεν θα σας μεταφέρω απλώς σε κάτι μακρινό, από κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη, αλλά… έξω από αυτόν. Στην τελική, αν νιώθεις την ανάγκη να ξεφύγεις από την καθημερινότητα, κάν' το σωστά!

Επιστροφή στη Σελήνη

Τις ημέρες αυτές, η ανθρωπότητα ετοιμάζεται να επιστρέψει σε σεληνιακή τροχιά, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο εξερεύνησης μετά από πέντε δεκαετίες. Τέσσερις αστροναύτες στο πλαίσιο της αποστολής «Artemis II», της πρώτης αντίστοιχης επανδρωμένης πτήσης από το 1972, θα πετάξουν για πρώτη φορά γύρω από τη Σελήνη έπειτα από μισό και πλέον αιώνα.

Η σύνθεση του πληρώματος είναι κάτι περισσότερο από συμβολική, σηματοδοτώντας μια νέα εποχή συμπερίληψης στη διαστημική εξερεύνηση. Εκτός από τον διοικητή της αποστολής Ρέιντ Γουάιζμαν, την ομάδα συμπληρώνουν ο Βίκτορ Γκλόβερ, ο πρώτος Αφροαμερικανός που ταξιδεύει σε αποστολή με προορισμό τη Σελήνη, η Κριστίνα Κοχ, η πρώτη γυναίκα που θα φτάσει τόσο κοντά στο φεγγάρι, και ο Τζέρεμι Χάνσεν, ο πρώτος Καναδός που συμμετέχει σε σεληνιακή αποστολή.

Το ρίσκο που άλλαξε την ιστορία του Διαστήματος

Το 1968, οι άνθρωποι πλησίασαν για πρώτη φορά τον δορυφόρο της Γης. Τώρα, αν όλα εξελιχθούν σύμφωνα με το σχέδιο, θα επιστρέψουν στη Σελήνη εκπροσωπώντας έναν κόσμο τεχνολογικά αγνώριστο σε σχέση με εκείνον του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά εξίσου βυθισμένο στην αβεβαιότητα.

Τότε, ο μεγαλύτερος φόβος δεν ήταν η αποτυχία της αποστολής, αλλά το ενδεχόμενο μια ανθρώπινη τραγωδία να στοιχειώσει για πάντα τη Σελήνη.

Λίγους μήνες πριν από την εκτόξευση του «Apollo 8», η Σούζαν Μπόρμαν, σύζυγος του διοικητή της αποστολής Φρανκ Μπόρμαν, εξέφρασε μια ανησυχία που έμελλε να μείνει στην ιστορία.

Μιλώντας στον Κρις Κραφτ, τότε διευθυντή πτητικών επιχειρήσεων της NASA, του είπε πως αν κάτι πήγαινε στραβά και το πλήρωμα έμενε για πάντα παγιδευμένο σε σεληνιακή τροχιά, το φεγγάρι δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο για την ανθρωπότητα.

Για το «Apollo 8» υπήρχαν δύο πιθανά σενάρια. Το ασφαλέστερο: μια πτήση γύρω από τη Σελήνη και επιστροφή στη Γη με τη βοήθεια της σεληνιακής βαρύτητας. Το ριψοκίνδυνο: η αποστολή δεν θα περνούσε απλώς γύρω από τη Σελήνη, αλλά θα έμπαινε σε τροχιά γύρω της.

Για να γίνει αυτό, οι αστροναύτες έπρεπε να ανάψουν τον κύριο κινητήρα του σκάφους ώστε να μειώσουν την ταχύτητά τους και να «πιαστούν» από τη βαρυτική έλξη της Σελήνης, κάνοντας αρκετούς κύκλους γύρω της προτού ξεκινήσουν το ταξίδι της επιστροφής.

Το μεγάλο ρίσκο βρισκόταν στο κομμάτι της επιστροφής. Ο ίδιος κινητήρας που θα τους έβαζε σε σεληνιακή τροχιά έπρεπε να λειτουργήσει ξανά τη σωστή στιγμή για να τους βγάλει από αυτήν και να τους στείλει πίσω στη Γη. Αν άναβε την πρώτη φορά αλλά αποτύγχανε τη δεύτερη, το σκάφος θα έμενε παγιδευμένο για πάντα σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, το «Apollo 8» θα μετατρεπόταν σε έναν αιώνιο, σιωπηλό τάφο στο Διάστημα, καθώς το πλήρωμα θα εξαντλούσε σταδιακά το οξυγόνο και την ενέργεια που το κρατούσαν στη ζωή.

Μια ευχή από το φεγγάρι

Ο Κραφτ επέλεξε το ριψοκίνδυνο. Η αποστολή μπήκε σε τροχιά και η ιστορία άλλαξε τροχιά μαζί της.

Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1968, περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι είδαν ζωντανά στην τηλεόραση τις πρώτες εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας.

Οι Φρανκ Μπόρμαν, Τζιμ Λόβελ και Μπιλ Άντερς διάβασαν αποσπάσματα από τη Γένεση και έκλεισαν με μια ευχή που έμεινε στην ιστορία: «Καληνύχτα, καλά Χριστούγεννα και ο Θεός να σας ευλογεί όλους, όλους εσάς στην καλή Γη».

Σε μια χρονιά σημαδεμένη από αιματηρούς πολέμους, το μήνυμα αυτό χάρισε στον κόσμο μια βαθιά ανάσα. Ένα γράμμα που έλαβαν αργότερα από μία γυναίκα έγραφε: «Σας ευχαριστώ. Σώσατε το 1968».

Ίσως το 2026 της παγκόσμιας ανασφάλειας να χρειάζεται μια παρόμοια στιγμή.

Κουκκίδες

Βρισκόμαστε συνεχώς μπροστά σε αποφάσεις και ρίσκα, «ζυγίζοντας» όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα σημεία ισορροπίας.

Και όταν η καθημερινότητα μοιάζει εξοντωτική, ίσως χρειάζεται πού και πού να σηκώσουμε το βλέμμα στον ουρανό και να αναλογιστούμε ότι εμείς και κάποια από τα μικρά, καθημερινά, γήινα, προβλήματά μας, δεν είμαστε παρά μικροσκοπικές κουκκίδες στο σύμπαν.

Να είστε καλά και να σας αγαπάτε.