Φράγκας

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026

Ηταν πρωθυπουργός της Ελλάδας, κατάκοιτος από φυματίωση, και κοιμόταν σε ράντζο. Του πρότειναν να του βάλουν τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι – εκείνος αρνήθηκε: «Η Ελλάδα πένεται κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;»

Ο Νικόλαος Πλαστήρας δεν είχε σπίτι. Νοίκιαζε ένα μικρό διαμέρισμα στο Μετς. Δεν είχε δικό του κρεβάτι – κοιμόταν σε ράντζο που κράτησε από τον στρατό. Η φυματίωση τον είχε ρίξει, αλλά ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Τρώγοντας ψωμί, ελιές και λίγη φέτα, οι φίλοι του τού έλεγαν: «Νίκο, χρειάζεσαι καλύτερο φαγητό με την αρρώστια σου». Κι εκείνος απαντούσε: «Τι κάνω… σκάβω για να καλοτρώγω;»

Όταν ένας φίλος του βρήκε στεγαστικό δάνειο με χαριστικούς όρους για να αγοράσει σπίτι, ο Πλαστήρας γύρισε και είπε: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο;» Έσκισε το έντυπο στα τέσσερα.

Το 1952, πρωθυπουργός πλέον, κατάκοιτος, δέχθηκε επίσκεψη από τη Βασίλισσα Φρειδερίκη. Εκείνη μπήκε στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, κοίταξε το ράντζο και τον ρώτησε: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;»

«Συνήθισα, Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από τον στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ», απάντησε.

Η ίδια η βασίλισσα έμεινε άφωνη.

Ο Πλαστήρας όμως δεν ήταν μόνο αυτός. Υπήρχε και ο αδελφός του, ο Γεώργιος. Στα 65 του χρόνια, ο Γεώργιος πήγε στη ζυθοποιία «Φιξ» και ζήτησε δουλειά – οποιαδήποτε δουλειά, σαν απλός υπάλληλος.

Ο υπεύθυνος τον ρώτησε τι σχέση έχει με τον πρωθυπουργό. «Αδελφός του είμαι», απάντησε. Και τότε τον ρώτησαν: «Μα γιατί δεν του λέτε να σας διορίσει κάπου;»

Η απάντηση του Γεωργίου Πλαστήρα ήταν μια φράση που θα μπορούσε να γράψει ιστορία μόνη της…

Και όταν ο στρατηγός έμαθε ότι ο αδελφός του τόλμησε να πει ποιος είναι, θύμωσε. Τον υποχρέωσε να παραιτηθεί. Και του είπε κάτι που αποκάλυπτε όλη του την ψυχή…

Αλλά η πιο συγκλονιστική στιγμή ήρθε μετά τον θάνατό του. Ο φίλος του, στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, περιέγραψε την κηδεία. Δεν μίλησε για δάκρυα και τιμές. Μίλησε για την κληρονομιά.

Όταν άνοιξαν τα υπάρχοντα του Πλαστήρα, βρήκαν μόνο 216 δραχμές, ένα δεκαδόλλαρο, και μια προφορική διαθήκη τριών λέξεων. Τίποτα άλλο. Κανένα σπίτι, κανένα χωράφι, καμία κατάθεση.

Και μέσα στα προσωπικά του αντικείμενα, υπήρχε κι ένα χαρτί. Ένα παλιό χρεωστικό σημείωμα του Στρατού. Ο Πλαστήρας είχε χάσει ένα κρεβάτι κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Δίπλα είχε σημειώσει μόνος του: 8 δραχμές – να δοθούν στο Δημόσιο.

Οκτώ δραχμές. Από τον τάφο του, πλήρωνε χρέη που κανείς δεν θυμόταν.

Και τότε, η ψυχοκόρη του, η ορφανή προσφυγοπούλα που είχε υιοθετήσει, έλαβε την κληρονομιά της.

Β.Βιλιαρδος

Λέγεται πως η Ελλάδα θα έχει σύντομα χαμηλότερο δείκτη χρέος/ΑΕΠ από την Ιταλία και μετά από τη Γαλλία. Πού θα οφείλεται αυτό το «θαύμα»;

(α) Στη ληστεία των αποθεματικών των φορέων του δημοσίου (ΕΦΚΑ, ΑΚΑΓΕ, ΟΤΑ, Πανεπιστήμια κλπ.), από τους οποίους το κράτος έχει δανεισθεί περί τα 65 δις € που δεν μετρούν στο δείκτη χρέος/ΑΕΠ - κάτι που δεν συμβαίνει στην Ιταλία ή στη Γαλλία, αφού δανείζονται από τους φορείς μόνο σε περιπτώσεις έκτακτων αναγκών ρευστότητας.

(β) Στον πληθωρισμό, μέσω του οποίου αυξάνεται το ονομαστικό ΑΕΠ που μετράει στο δείκτη και τα δημόσια έσοδα - ο οποίος τη διετία 2024 και 2025 ήταν υπερδιπλάσιος, από τον αντίστοιχο της Γαλλίας ή της Ιταλίας.

Εάν ήταν λοιπόν ακόμη πιο υψηλός ο πληθωρισμός, ο δείκτης χρέος/ΑΕΠ θα μειωνόταν ακόμη περισσότερο - χωρίς όμως να αποτελεί φυσικά λόγο για θριαμβολογίες. Γιατί; Επειδή μειώνει την αγοραστική δύναμη των Πολιτών που επιπλέον ληστεύονται από το κράτος, μέσω της υπερφορολόγησης τους - με τη διατήρηση των ίδιων συντελεστών στις αυξημένες τιμές.

Ο πληθωρισμός έχει όμως ακόμη ένα μειονέκτημα: μειώνει την ανταγωνιστικότητα της χώρας, με αποτέλεσμα την αύξηση των ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών που έχουν υπερτριπλασιαστεί από το 2019 και του ακαθάριστού εξωτερικού χρέους που έχει ήδη υπερβεί τα 597 δις €.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ανοησία να συγκρίνεται η σημερινή Ελλάδα με τη Γαλλία ή με την Ιταλία - με χώρες που έχουν πλεονάσματα ή ελάχιστα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών, υψηλή αποταμίευση των Πολιτών τους όταν η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα με αρνητικές αποταμιεύσεις, ισχυρή μεταποίηση, σοβαρή βιομηχανική παραγωγή κλπ.

Όσον αφορά δε τα ελλείμματα των προϋπολογισμών τους, αντανακλώνται σε αντίστοιχα πλεονάσματα του ιδιωτικού τους τομέα - όταν τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού της Ελλάδας και τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών της, επιβαρύνουν μαζί και τα δύο τον ιδιωτικό της τομέα που ισοπεδώνεται καθημερινά.

ambasd. Chas Freeman,on Iran war

https://www.youtube.com/watch?v=0UauoBN598s

απο το Facebook

Όταν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, είσαι αντωνυμία. Αόριστη μεν, αντωνυμία δε. Είσαι «κάποιος». Έχεις όνομα, έχεις κι επίθετο. Έχεις και παρατσούκλι. Δεν είσαι ένας 90χρονος επιχειρηματίας, είσαι ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, για τους πολύ φίλους Γιώργης, για τον κόσμο «καπετάνιος». Για μέρες θα γράφουν και θα λένε για τις ιστορίες σου. Αν ήσουν γαλαντόμος, αν ήσουν αυστηρός. Ακόμα και τις ιστορίες που απειλούσες, έβριζες, τρομοκρατούσες, θα τις παρουσιάζουν ρομαντικά, ως καλτ στιγμές, ως υπέροχα γραφικές.

Όταν δεν έχεις λεφτά, είσαι μόνο η ηλικία σου, ακόμα κι όταν είσαι βαριά τραυματισμένος ή νεκρός ή δολοφονημένος από τον εργολάβο/ εργοδότη σου. Δεν έχεις καν όνομα, πόσο μάλλον παρατσούκλια και φιλικές προσφωνήσεις. Είσαι ο 43χρονος, ο 50χρονος, 59χρονος. Κανείς δε θα μάθει την ιστορία σου, αν ήσουν όμορφος, τι σου άρεσε να κάνεις τον ελεύθερο σου χρόνο, ποιες ήταν οι παραξενιές σου, ποια ήταν τα τελευταία λόγια που είπες στους ανθρώπους σου πριν πας για τελευταία φορά στη δουλειά, τι είχες κάνει το προηγούμενο βράδυ. Στην καλύτερη να μάθουμε την εθνικότητα σου. Αν ήσουν ξένος; Ούτε ένα μονόστηλο. Πετραδάκι που έπεσε στη θάλασσα. Αν ήσουν Έλληνας; Ένα μικρό φάλτσο στο κυρίαρχο αφήγημα, αλλά θα πέσουν πάνω σου τόσες άλλες… ειδήσεις, θα σε καταπιεί ο Καρβέλας, θα σε μεταβολίσει η Βίσση. 

Όταν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, θα σταματήσει για ένα λεπτό ο πολιτικός κόσμος να κινείται. «Αιώνιοι εχθροί» της πρωθυπουργικής καρέκλας θα συμφιλιωθούν και θα γράψουν για σένα, θα βγουν ανακοινώσεις, θα γίνουν αναρτήσεις. Θα είναι συντετριμμένοι. Θα διαγωνίζονται ποιος θα πει τα πιο ζεστά λόγια. Οι δημοσιογράφοι θα διακόψουν τη ροή και θα μιλάνε για τη ζωή σου. Πόσο ιερή γίνεται η μνήμη του νεκρού, αν είχε λεφτά. Αλίμονο να ακουστεί η παραμικρή κουβέντα. Ακόμα κι αν είχες πουλήσει πετρέλαιο σε έναν ρατσιστή λευκό γενοκτόνο σπάζοντας το εμπάργκο εναντίον του. Τόσο μικρές λεπτομέρειες μπροστά στον θάνατο -ενός πλούσιου-.  Περασμένα ξεχασμένα. Ούτε όσο ζούσε τα θυμόμασταν άλλωστε. 

Όταν δεν έχεις λεφτά, ακόμα κι αν δολοφονηθείς από τον εργοδότη σου, κανένα από τα αστικά κόμματα δε θα ασχοληθεί μαζί σου. Στην καλύτερη είσαι ένα γενικό κι αόριστο φαινόμενο, που πρέπει να περιοριστεί μπλα μπλα μπλα. Είσαι ένας αριθμός. Κι αυτός υπό αμφισβήτηση. Σε μέτρησε η ΕΛΣΤΑΤ; Μήπως είσαι νεκρός οφσάιντ; Σκοτώθηκες μέσα στον χώρο της εργασίας σου; Ήσουν της εταιρείας ή κάποιου εργολάβου -λες κι οι εργολάβοι μπαίνουν στα κρυφά δε συσχετίζονται με την εταιρεία- ; Τι ρόλο είχες; Δεν είναι όλοι οι εργαζόμενοι που σκοτώνονται στη δουλειά το ίδιο. Ήσουν με μπλοκάκι; Ήσουν ασφαλισμένος; Είσαι σαν τα πέναλτι της Κυριακής. Ανάλογα τι ομάδα είναι ο άλλος, συμφωνεί ή διαφωνεί με το αν έπρεπε να δοθεί, ανάλογα με το αν είναι κυβέρνηση ή όχι παίρνει θέση αν πρέπει να καταγραφεί ως «εργατικό ατύχημα». Δεν είναι καν δολοφονία. Είναι ατύχημα. Τι κι αν δεν έγινε ποτέ έλεγχος, τι κι αν πετάχτηκαν οι συνδικαλιστικές αναφορές, τα αιτήματα των εργαζομένων. Και μετά τον θάνατό σου πάλι κανένας έλεγχος δε θα γίνει. Για σένα όχι μόνο δε σταματάει κανένας πολιτικός πλανήτης, καμία δημοσιογραφική ροή. Μισή ώρα μετά, με τα αίματα σου ακόμα στο σημείο, οι συνάδελφοί σου συνεχίζουν τη δουλειά. 

Αν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, αγοράζεις μια ομάδα και ξεπλένεσαι, ό,τι κι αν έχεις κάνει, με όποιον τρόπο κι αν έβγαλες και διατήρησες τα λεφτά, όση διαφθορά κι αν έχεις χρησιμοποιήσει, όσα εγκλήματα. Δεν είσαι πια ο λαθρέμπορας, ο πρεζέμπορας, ο έμπορος όπλων, ο λαδέμπορας στην Κατοχή, το λαμόγιο του κράτους, ο μεγάλος τραπεζίτης που έκλεψε τα λεφτά του λαού, ο παλιός πράκτορας, ο συνεργάτης γενοκτόνων, ο μαφιόζος. Είσαι αυτός που έφερε την παιχταρά και γκρέμισε το αεροδρόμιο, που έκανε τις μεγάλες πορείες στην Ευρώπη, που πήρε τα πρωταθλήματα, που έλεγχε το ποδόσφαιρο, που πόνεσε τους αντιπάλους. Ακόμα κι αυτοί που σε μισούν δεν σε μισούν για τα εγκλήματα που έκανες και συνεχίζεις να κάνεις, αλλά γιατί δεν πήραν ένα πρωτάθλημα, ένα πέναλτι, μια κόκκινη κάρτα. 

Όταν δεν έχεις λεφτά, δεν έχεις ομάδα, έχεις χρέη, απλήρωτους λογαριασμούς, υποχρεώσεις που τρέχουν, ένα κρύο σπίτι, ένα τριμμένο ρούχο που δεν το πετάς. Δουλεύεις ακραίες ώρες για να έχει λεφτά, πολλά λεφτά, ο άλλος. Το ηθικό σου κατακρεουργημένο, η αυτοπεποίθησή σου στα τάρταρα, μια ζωή στην ανασφάλεια, στο άγχος, στην καταπίεση. Ευτυχώς που υπάρχει κι η ομαδάρα την Κυριακή να ξεσπάς λίγο. Έχει κάνει καλές μεταγραφές φέτος ο πρόεδρος. Κρίμα να μην του περισσέψουν λίγα και για την ασφάλειά σου στο διυλιστήριο.

Αν έχεις λεφτά, πολλά λεφτά, μπορείς να κυκλοφορείς με όπλο, να είναι το όνομά σου μπλεγμένο ακόμα και με δολοφονίες και να μη δίνεται καμία απάντηση ποτέ, να μπαίνεις στα αποδυτήρια και να τρομοκρατείς κόσμο, μπροστά στις κάμερες να ξεφτιλίζεις αστυνομικούς, να τους φωνάζεις, να τους απειλείς κι αυτοί να κρύβονται, να πηγαίνουν κι άλλοι αστυνομικοί και να σε ψέγουν που τα έβαλες με τον άρχοντα. 

Αν δεν έχεις λεφτά μπορεί και σε έναν τυπικό έλεγχο, σε μια διαδήλωση, σε μια μικροπαρανομία, σε μια προσαγωγή, να βρεθείς νεκρός με 36 κάλυκες γύρω σου, να βρεθείς χρεωμένος με άλλες 10 άσχετες κατηγορίες, να φας ξύλο μέχρι εμφράγματος κι εσύ κι ο πατέρας σου, να διαπομπευτείς, να σε σέρνουν στα δικαστήρια για πάντα. 

Λένε ότι μπροστά στον θάνατο είμαστε όλοι ίσοι. Όχι, ο θάνατος πέρα από το βιολογικό φαινόμενο, έχει πολλές κοινωνικές διαστάσεις. Όπως κι η ζωή. Κι ούτε εκεί είμαστε ίσοι. Δεν πεθαίνουμε στην ίδια ηλικία αφεντικά και δούλοι, δε ζυγίζεται το ίδιο η απώλεια, δεν αναζητούνται με τον ίδιο τρόπο τα αίτια, δεν υμνείται με τον ίδιο τρόπο η ζωή που χάθηκε. Όταν όλη σου η ζωή δεν έχει αξία, γιατί να έχει ο θάνατός σου;

Κι ίσως θα μου πεις δε γίνεται όλες οι ζωές να αφήσουν το ίδιο αποτύπωμα. Να μην είμαστε αιθεροβάμονες. Έχει μια βάση αυτό. Τουλάχιστον, ας ονειρεύομαι έναν κόσμο που η αξία της ζωής δε μετριέται σε ευρώ, ράβδους χρυσού, μετοχές, συμφωνίες, καταθέσεις, ομόλογα.

Pepe Escobar, on Iran war

https://www.facebook.com/share/p/1Bw8g3mKje/

απο Βασιλη Λαμπογλου

https://www.facebook.com/share/p/1DZMkkshUL/

απο το Documento

Στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού δηλώνει εθελοντής σε κυβερνητική θέση. Παρόλα αυτά συναντά φορείς, προσωπικότητες, παρακολουθεί και ελέγχει το κυβερνητικό έργο. Γίνεται; Όχι, διότι ακόμη και οι άμισθοι σύμβουλοι του κυβερνητικού σχήματος διορίζονται με ΦΕΚ. Ανάμεσα στον Μιχάλη Μπεκίρη και τον κουμπάρο του, τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη όλα γίνονται στο μιλητό! Έχει ανακοινωθεί από το 2019 η τοποθέτησή του ως διευθυντή στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή, ενώ επίσης θέση διευθυντή έχει και στο αντίστοιχο γραφείο στη Θεσσαλονίκη. Εντάξει, είναι δεξί του χέρι αλλά γιατί δεν υπάρχει επίσημη τοποθέτησή του; Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τη λογοδοσία και για τη μη δήλωση πόθεν έσχες αφού δεν εμφανίζεται επίσημα ως κυβερνητικό στέλεχος.

Το Documento έκανε κομβικές ερωτήσεις προς τον Μιχ. Μπεκίρη και φάνηκε σαν να απάντησε με το ζόρι. Για παράδειγμα, ενώ δηλώθηκε ποιες είναι οι πανεπιστημιακές σπουδές του, ουδεμία απόκριση υπήρξε σε αυτό στη λιτή απάντησή του. Ήταν όμως λαλίστατος για την αποκάλυψη της περασμένης Κυριακής, καθώς αγόρασε πολυτελές διαμέρισμα κοψοχρονιά. Απάντησε βέβαια μετά το δημοσίευμα κι ενώ είχε δει τα ερωτήματα λίγες μέρες προτού κυκλοφορήσει η εφημερίδα. Αρκέστηκε σε χαρακτηρισμούς και άφησε όλα τα επίδικα έξω από το κάδρο της απάντησης. Το ωραίο είναι ότι στο συμβόλαιο αγοράς του ακινήτου υπογράφει ως ιδιωτικός υπάλληλος ο εθελοντής…

Απορίες πολλές υπάρχουν και για τη στάση του πρωθυπουργού στα μέτρα για την ενέργεια. Εμφανίστηκε σαν ζητιάνος στις Βρυξέλλες ζητώντας χαλαρότητα και δημοσιονομικό χώρο αλλά αρνήθηκε να εφαρμόσει εργαλεία που έχει προσφέρει η Κομισιόν, όπως είναι η μείωση του ΦΠΑ και του ΕΦΚ. Και γιατί δεν φορολογεί τα υπερκέρδη των διυλιστηρίων, που επίσης το επιτρέπει η ΕΕ, απορούν και πρόσωπα από την αγορά ενέργειας που φιλοξενεί σε σχετικό ρεπορτάζ το Documento. Μήπως έχει στο μυαλό του μόνο πώς θα εξουδετερώσει τον Σαμαρά και πώς θα εγκλωβίσει τον Καραμανλή;

Σαν αύριο πριν από 45 χρόνια το ΠΑΣΟΚ έχει να θυμάται έναν περιφανή εκλογικό θρίαμβο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει στήσει φιέστα στο άλλοτε «πράσινο» Αιγάλεω – γιατί όχι στο Περιστέρι; Ο πανεπιστημιακός Μενέλαος Γκίβαλος σε άρθρο του καταγράφει την πολιτική διαδρομή του πράσινου ήλιου: από το μεγαλειώδες αποτύπωμα της κοινωνικής αλλαγής στην καθεστωτική ενσωμάτωση. Έτσι γίνεται κατανοητό γιατί δεν μπορεί να πείσει ένα κόμμα με οργανωτική δομή και γείωση στους κοινωνικούς χώρους. Ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ κάτι σας θυμίζει. Ο νέος τύπος του πασοκικού στελέχους παραμένει στο εκσυγχρονιστικό μπλοκ ακόμη κι αν περάσει τυπικά ή άτυπα από το ΠαΣοΚ στη ΝΔ.

ΠαΣοΚ και ΕλΑΣ πάντως τσακώνονται για το ποιος είναι πιο… αντιδεξιός και ποιος έχει συνεργαστεί με την επάρατο.

Θεσμικά εντοπίσαμε μια μεγάλη νίκη. Για την υπόθεση του υιού Θεοδωρικάκου, για την οποία κανείς δεν θα μιλούσε αν έμενε ως είχε αλλά έπεσε σύρμα ότι έπιασαν γιο υπουργού και εμφανίστηκε ο τότε αρχηγός της αστυνομίας να κάνει τα αδύνατα δυνατά να την κουκουλώσει μαζί με άλλα στελέχη της ΕΛΑΣ. Γι’ αυτή την υπόθεση θα γεμίσει κλάρες και πηλήκια το σκαμνί και με τη βούλα του Αρείου Πάγου.

Από την άλλη η Δικαιοσύνη έχει λίγο θολές εντολές. Στην υπόθεση του εγκλήματος των Τεμπών, η εισαγγελέας επισπεύδει μεν τις εκταφές αλλά οι συγγενείς κινδυνεύουν να μείνουν με τα φέρετρα των δικών τους ανθρώπων ανοιχτά. Σε τόσο δυσχερή θέση κινδυνεύουν να βρεθούν καθώς ζητείται παράλληλα να προσδιοριστεί και το κονδύλι για τη διαδικασία από το ολλανδικό εργαστήριο. Οι πραγματογνώμονες τραβάνε τα μαλλιά τους διότι λίγες μέρες πριν είχαν απαντήσει επακριβώς: το εργαστήριο χρεώνει με την ώρα και δεν μπορεί ούτε καν να εκτιμηθεί, όπως είναι φυσικό σε αυτή την κατάσταση, πόσος χρόνος θα απαιτηθεί. Γιατί όμως η εισαγγελέας επιμένει; Σε μια υπόθεση που οι κωλυσιεργίες, τα προσκόμματα και τα τεράστια λάθη, όπως η καταστροφή δειγμάτων βιολογικού υλικού έχουν φτάσει τους συγγενείς στα όριά τους.

Γεύση από ΕΛΑΣ έχει και άλλη μια υπόθεση που φτάνει στο ακροατήριο, με αστυνομικούς να κάνουν πλάτες στη μαφία της Μυκόνου. Η δικογραφία μιλάει για εγκληματική οργάνωση 25 ατόμων…

Η σύνοδος κορυφής της ΕΕ ολοκληρώθηκε, δύο μπλοκ αναμετρήθηκαν και στο τέλος κερδίζει η λιτότητα και ο πόλεμος. Ήδη οι πλατείες ξαναγεμίζουν και διαδηλώσεις ξεσπούν παντού με παρόμοια αιτήματα: Ισπανία, Γαλλία, Βρυξέλλες, Τίρανα, Πορτογαλία…

Μήπως έπεται η Αθήνα;

Στην Πολωνία μια ιστορία κάτι μας θυμίζει. Οι αρχές παρακολουθούσαν με το κακόβουλο λογισμικό Pegasus και οι ισραηλινοί άκουγαν. Εκεί όμως δεν κουκουλώθηκε η υπόθεση λόγω «εθνικών ζητημάτων» αλλά προχώρησε στη δικαιοσύνη ύστερα από ενδελεχή έρευνα. Εδώ απλώς βάζουμε υποθέσεις κατασκοπείας στο αρχείο για δήθεν «εθνικούς λόγους».