Ρουντυ Ριναλντι

 

Το ειδικό καθεστώς και η συντελούμενη πολτοποίηση

–Εθνικά, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά–

του Ρούντι Ρινάλντι

Εσκεμμένα ξεχνιέται πως ζούμε σε ένα ειδικό καθεστώς. Αυτό συμβαίνει από το 2010, το έτος της Χρεοκοπίας και της εισόδου στη Μνημονιακή κατάσταση – από την οποία δεν έχουμε βγει, άσχετα με το τι λένε οι διαφημιστές της «κανονικότητας». Η μόνη «κανονικότητα» που ζούμε είναι αυτή του ειδικού καθεστώτος και των παραγώγων του. Ειδικό καθεστώς μετανεωτερικής αποικίας και μοντέρνου «κόμβου», κάτι σαν «Πόρτο Γκρέκο». Με ένα πολιτικό σύστημα προσαρμοσμένο στις προδιαγραφές του ειδικού καθεστώτος που ενδιαφέρεται για δύο πράγματα:

– Πρώτον, οι κορυφές να νέμονται τη διακυβέρνηση και τη διαπλοκή με τις ελίτ ώστε να ξεκοκαλίζουν προγράμματα, επιδοτήσεις, ροές χρημάτων και λεηλασία μέσω του φορομπηχτικού μηχανισμού. Στόχος η μεταφορά πλούτου και η αρπαγή περιουσιών υπέρ funds, τραπεζών, δανειστών κ.λπ. Κοινώς, ο πλουτισμός μιας μειοψηφίας που καλοπερνά σε συνθήκες ειδικού καθεστώτος.

– Δεύτερον, το «υπόλοιπο» του κομματικού συστήματος, που δεν μετέχει (παρά ως support group) σε κυβερνήσεις, να μην αμφισβητεί το πλαίσιο του ειδικού καθεστώτος. Πράγματι, και αυτό μετέχει του ειδικού «καταμερισμού εργασίας», και κυρίως ενδιαφέρεται για την αναπαραγωγή του και μόνο, μέσω εκλογικών ποσοστών. Για τίποτα άλλο, παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις.

Η τόσο μεγάλη σε διάρκεια παράταση του ειδικού καθεστώτος τυχαίνει να συναντιέται με μεγάλες αλλαγές που συντελούνται σε γεωπολιτικό και γεωοικονομικό επίπεδο, οι οποίες επιδρούν ακόμα περισσότερο προς δύο κατευθύνσεις/καταστάσεις: Μια γενικευμένη ρευστοποίηση και μια εκτεταμένη πολτοποίηση σε εθνικό-κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Πολτοποίηση γενικά

Αν γκουγκλάρετε τον όρο «πολτοποίηση μεταφορικά» θα σας δοθεί η ακόλουθη απάντηση:

«Η λέξη πολτοποίηση μεταφορικά σημαίνει την πλήρη καταστροφή, τη συντριβή, την ολοκληρωτική εξουδετέρωση (κάποιου ή κάτι) ή την αλλοίωση της αρχικής του μορφής, καθιστώντας το αγνώριστο ή άχρηστο.

Προέρχεται από τη διαδικασία μετατροπής υλικών (π.χ. χαρτιού, φρούτων) σε πολτό, αλλά στη μεταφορική της χρήση παραπέμπει σε βίαιη ή ριζική “ισοπέδωση”.

Κύριες μεταφορικές χρήσεις:

– Συντριβή/Εξουδετέρωση: Χρησιμοποιείται όταν κάποιος νικά κατά κράτος έναν αντίπαλο (π.χ. “Η ομάδα μας πολτοποίησε τον αντίπαλο στο δεύτερο ημίχρονο”).

– Καταστροφή/Αλλοίωση: Αναφέρεται στην ολοκληρωτική διάλυση μιας ιδέας, ενός επιχειρήματος ή ενός σωματικού μέρους (π.χ. “Οι επικριτές πολτοποίησαν το νομοσχέδιο”).

– Σε δικαστικό/γραφειοκρατικό πλαίσιο: Αναφέρεται στην καταστροφή παλαιών αρχείων/δικογραφιών, συχνά με τη χρήση μηχανημάτων.

Συνώνυμες/Παρεμφερείς εκφράσεις: Ισοπεδώνω, συντρίβω, λιώνω, κατακερματίζω, “κάνω τον άλλον κιμά”.»

Επομένως η λέξη «πολτοποίηση» μεταφορικά περιγράφει μια κατάσταση όπου κάτι διαλύεται, αποσυντίθεται ή χάνει τη συνοχή και τη δομή του.

Να τη χρησιμοποιήσουμε για την εθνική, κοινωνική, πολιτική ή οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα το 2026, δηλαδή την Ελλάδα του ειδικού καθεστώτος μετά από 16 χρόνια κατεργασίας; Θα χρησιμοποιήσουμε μόνο πολύ πρόσφατα παραδείγματα.

Κάνοντας λόγο για Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, δεν αναφερόμαστε σε κάτι στατικό ή φωτογραφικό, μιας στιγμής. Περιγράφουμε μια διαδικασία σε εξέλιξη. Όταν προσθέτουμε το προσδιοριστικό «πολτοποίηση» σημαίνει ότι η διαδικασία αυτή είναι πολύ προχωρημένη, βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, και η έννοια «χώρα» με ό,τι περικλείει (έθνος, λαό, τάξεις, παραγωγή, πολιτισμό, παιδεία, διεθνή θέση, εξωτερική πολιτική κ.λπ.) χάνει την όποια συνοχή της, ρευστοποιείται σε επικίνδυνο βαθμό, πολτοποιούνται βασικά της στοιχεία.

Περιπτώσεις «πολτοποίησης»

Α) Εθνική πολτοποίηση

Δύο παραδείγματα. Πρώτον, αποσιωπώνται γεγονότα που θα μπορούσαν να ρίξουν φως στο τι έγινε κατά τη Χρεοκοπία και την είσοδο στα Μνημόνια (ειδικό καθεστώς), αν και εφόσον αξιοποιούνταν κατάλληλα –προς την κατεύθυνση της αποκάλυψης της ουσίας– τα αρχεία Επστάιν σε ό,τι αφορούν την ελληνική περίπτωση. Αντί γι’ αυτό, σιωπή και ομερτά όλων των ΜΜΕ, αλλά και όλων των κομμάτων που δεν βλέπουν ειδικό καθεστώς, και θέλουν να εμφανίζουν μια Ελλάδα ευημερούσα, ή να προσποιούνται ότι είναι μια τυπική καπιταλιστική χώρα όπου παίζονται απλά κέρδη και ζωές. Τίποτα πιο ειδικό, πιο ιδιαίτερο, πιο Πολιτικό (αποικία, εξάρτηση, βάθεμα αυτών των πλευρών μέχρι την εθνική πολτοποίηση).

Δεύτερο παράδειγμα: Τι γίνεται γεωπολιτικά στην περιοχή μας, τι έγινε στην Άγκυρα στο πρόσφατο ταξίδι του Μητσοτάκη; Δεν μας δίνεται καμία πραγματική εικόνα. Μας λένε ότι ο Μητσοτάκης έβαλε το ζήτημα της απειλής πολέμου (casus belli), ο Ερντογάν έκανε λόγο για τουρκική μειονότητα, αλλά και πρώτη φορά αναφέρθηκε στο διεθνές δίκαιο. Όλα καλά. Τι δεν μας λένε; Ότι είναι σε πλήρη εξέλιξη το αμερικανικό σχέδιο της ομάδας Τραμπ (Γκίλφοϊλ, Μπάρακ, αλλά και οι δύο ειδικοί απεσταλμένοι στην περιοχή, Ρίτσαρντ Γκρένελ και Πάολο Τζαμπόλι) για διαμοιρασμό του Αιγαίου, για αναδασμό της περιοχής συνολικά. Δεν μας λένε ότι όλες οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ είναι σε πλήρη ετοιμότητα για το κτύπημα του Ιράν. Δεν μας λένε για τις ειδικές συμφωνίες με το Ισραήλ, που έχει αποκτήσει ιδιαίτερη θέση σχεδόν σε όλους τους τομείς (οικονομικό, στρατιωτικό, πολιτική επιρροή κ.λπ.).

Το πολιτικό σύστημα προσαρμόζεται για τις αναγκαίες παραχωρήσεις εθνικών και κυριαρχικών δικαιωμάτων, στα όρια εθνικής μειοδοσίας και ακρωτηριασμού. Ποιος πιστεύει ότι δεν τα συζητάνε όλα αυτά στις μυστικές διαβουλεύσεις και ότι δεν γίνονται παζάρια επί «οικοπέδων», θαλάσσιων, εδαφικών, κυριαρχικών, εθνικών; Οι υποθέσεις «κατασκοπίας» υπέρ της Κίνας συνδυάζονται με επιχειρήσεις μεγάλης εμβέλειας εξοστρακισμού των Κινέζων από τον Πειραιά, την κατάληψη όλου του Θριάσιου πεδίου από αμερικάνικες logistics, την κατάργηση σε λίγο του επιβατικού σιδηρόδρομου (δηλαδή της κουτσής γραμμής Αθήνας-Θεσσαλονίκης) για να χρησιμοποιηθεί μόνο για μεταφορά εμπορευμάτων στον «κάθετο άξονα».

Αυτός ο σχεδιασμός μετατρέπει αεροδρόμια και λιμάνια σε κληροδοτήματα ξένων πολυεθνικών, ξεχαρβαλώνονται όλες οι υποδομές και ρετάρουν από έλλειψη συντήρησης. Το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος «τυφλώνεται» κάθε τόσο από έλλειψη υποδομών, και φυσικά από απόλυση έμπειρου προσωπικού μέσα σε όλα τα μνημονιακά χρόνια.

Στην κατηγορία της εθνικής πολτοποίησης θα έπρεπε να εξεταστούν και οι πλευρές που αφορούν τον ελληνικό στρατό. Ο μηχανισμός αυτός επαγγελματοποιείται, ιδιωτικοποιείται με ειδικό τρόπο, μετατρέπεται σε εξάρτημα της πολεμικής μηχανής ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ. Χάνει κάθε αυτονομία και σχεδιασμό που ίσως είχε. Η μεταφορά όπλων σε Ουκρανία (3 χρόνια αποστρατιωτικοποίησης νησιών και αδειάσματος αποθηκών) και σε Σαουδική Αραβία (συστοιχία Πάτριοτ και ελληνική μονάδα λειτουργίας τους), και τώρα οι σχεδιασμοί για μεταφορά ελληνικού σώματος στη Γάζα (στο πλευρό των Ισραηλινών δυνάμεων εκκαθάρισης και γενοκτονίας, που το ονομάζουν διαδικασία ειρήνευσης).

Β) Οικονομική πολτοποίηση

Τα 16 χρόνια ειδικού καθεστώτος έχουν μετατρέψει και την οικονομική δομή της χώρας σε ακόμα πιο αποικιακού τύπου, με ιδιαίτερη έμφαση τη διάλυση του παραγωγικού τομέα και τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα υπηρεσιών και υπερτουρισμού. Παράλληλα προχωρά με ορμητικό τρόπο η «απολίπανση» ενδιάμεσων στρωμάτων. Εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους και καταστράφηκαν· προχωρά με αμείωτο ρυθμό η σύνθλιψη της μικρής-μεσαίας και φτωχής αγροτιάς· ερημώνει ολόκληρη η περιφέρεια (εκτός από ορισμένες νησίδες και κόμβους)· απογειώνεται το δημογραφικό πρόβλημα. Κυρίως όμως μέσω της ακρίβειας, του πληθωρισμού και της φοροληστείας (ΦΠΑ, καύσιμα και ΕΝΦΙΑ) λεηλατείται το εισόδημα και δεν φτάνουν μισθοί και συντάξεις ούτε για τον μισό μήνα.

Οι ιδιωτικοποιήσεις μεγάλων κοινωνικών υπηρεσιών (παιδεία, υγεία και ασφάλειες) καθηλώνουν ακόμα πιο πολύ την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού. Από κοντά και η «απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας, της μερικής απασχόλησης, της υπερκεμετάλλευσης με το 13ωρο κ.λπ. Μόλις προχθές (19/2) δύο εργάτες στη Βάρη Αττικής πέθαναν από ηλεκτροπληξία στο χώρο εργασίας τους. Ηλικίες: 24 και 46 (ονόματα πλέον δεν αναφέρονται· η μόνη πληροφορία είναι ότι και οι δύο κατάγονταν από το Μετόχι Ευβοίας). Πρόσφατα μάθαμε ότι κτηνοτρόφος αυτοκτόνησε όταν σφαγιάστηκαν όλα του τα ζώα αντί να φέρουν το εμβόλιο που θα έσωζε. Το εμβόλιο δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα, διότι τότε θα γινόταν μια επίσημη «απογραφή» κοπαδιών, η οποία θα τίναζε στον αέρα τα πλαστά στοιχεία που έδιναν οι υπεύθυνοι για να παίρνουν τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ (ακόμα είναι ανοικτό αυτό το υπερσκάνδαλο).

Γ) Πολιτική πολτοποίηση

Το πολιτικό πεδίο διέπεται από ορισμένους ποιοτικούς και ποσοτικούς παράγοντες: Ποιοτικά πρέπει να υπηρετεί τον μεταπρατισμό, την εξάρτηση, το ειδικό καθεστώς, ακόμα και χωρίς τη συναίνεση μια παλιότερης εποχής. Τελεί δηλαδή υπό μια διαρκή και βαθιά κρίση νομιμοποίησης και εκπροσώπησης. Π.χ. το 41% ήταν και τότε κάλπικο· η αποχή στις ευρωεκλογές τίναξε στον αέρα το 41%, αλλά και έδειξε την αποξένωση του πολιτικού συστήματος από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών της χώρας. Το έγκλημα στα Τέμπη βάθυνε ακόμα περισσότερο την κρίση νομιμοποίησης. Το δε ακηδεμόνευτο κίνημα που εμφανίστηκε αποτελεί μια απειλή που πρέπει να εξουδετερωθεί με όλα τα όπλα: συκοφάντηση, διώξεις, εξαφάνιση μαρτύρων και στοιχείων, μπάζωμα, δολοφονία χαρακτήρων, ματαίωση κάθε προσπάθειας αυτόνομης παρουσίας στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Στη βάση αυτή στήνεται μια υπερκομματική, δηλαδή υπερασπιζόμενη από όλους, προσπάθεια εξοστρακισμού της κ. Καρυστιανού από κάθε σκέψη και προσπάθεια να εμφανιστεί στον πολιτικό στίβο. Εδώ κρίνονται ψήφοι, δηλαδή η περιουσία κάθε κόμματος και κομματιδίου, οπότε βγαίνουν νύχια και δόντια. Δεν θα επιτραπεί σε κανέναν να «μαζέψει» ψήφους από τα περιχαρακωμένα «οικόπεδα», μικρά και μεγάλα. Κυρίως δεν πρέπει να υπάρξει παράδειγμα να ξεπεταχθεί κάτι που να είναι ακηδεμόνευτο, να μην έχει βγει από κομματικούς σωλήνες και θερμοκοιτίδες, να μην το κρατάνε από όλες τις μπάντες ολιγάρχες, ΜΜΕ και εν γένει το σύστημα. Οι πιο πονηροί θα ήθελαν τον περιορισμό μιας τέτοιας εκδοχής στο να κάνει τη «βρώμικη δουλειά», δηλαδή να γκρεμίσει τον Μητσοτάκη και μετά να αναλάβουν αυτοί «που ξέρουν», «που έχουν πείρα».

Όμως η πολιτική πολτοποίηση έχει και εγγενείς λόγους που συμβαίνει. Διότι έχουμε ένα «ασύμμετρο» πολιτικό σκηνικό και διότι δεν έχει κάποια σοβαρή νομιμοποίηση ή συναίνεση-ρεύμα στήριξης. Ο «ασύμμετρος» χαρακτήρας προκύπτει από την απόσταση που έχει το πρώτο κόμμα (Ν.Δ.) από τα άλλα υπάρχοντα, που δεν φθάνουν ούτε το μισό της Ν.Δ. Επίσης ο κατακερματισμός όλων των υπόλοιπων δημιουργεί μεγαλύτερους όρους ρευστοποίησης και πίεσης προς κυβερνήσεις συνεργασίας (ίσως πρόσκαιρης και αμφίβολης). Στο επίπεδο αυτό παρεμβαίνουν πολλαπλά τόσο οι κύκλοι των ολιγαρχών και των ΜΜΕ που ελέγχουν, όσο και οι Πρεσβείες (πρώτα και κύρια των ΗΠΑ, και ύστερα της Γερμανίας – σε απόσταση από τις ΗΠΑ). Οι παρεμβάσεις τους διαπερνούν αρκετά κόμματα ή και κόμματα υπό ίδρυση, και βεβαίως οι κρίσεις που παρουσιάζονται εντός των κομμάτων (με πιο εμφανή αυτή του ΠΑΣΟΚ) με τις μεταπηδήσεις ή ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών, σχετίζονται και με τέτοιους σχεδιασμούς.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της πολιτικής πολτοποίησης είναι τα θέματα γύρω από τα οποία γίνεται η όποια αντιπαράθεση μεταξύ τους. Κύριο στοιχείο είναι η απουσία ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ στα βασικά σημεία του ειδικού καθεστώτος, του μνημονιακού πλαισίου, των εθνικών και κοινωνικών ζητημάτων. Καυγάδες στήνονται ανάμεσα στα κόμματα, αλλά έχουν περιεχόμενο κραυγών και επιθέσεων εντυπωσιασμού, δεν αφορούν πολιτικές ουσίας. Κυρίως υπάρχει αδιαφορία για τη συγκρότηση μιας συνολικής εναλλακτικής πρότασης και διαδικασιών συσπείρωσης του λαού (των εκλογέων έστω) γύρω από κάποιους στόχους. Οι μόνοι στόχοι που μπαίνουν είναι να πιαστούν τα ποσοστά που θέλει κάθε κόμμα και κομματίδιο. Απολύτως τίποτα άλλο. Αυτή η ιδιοτελής επιδίωξη κάθε κόμματος επιτείνει την πολιτική πολτοποίηση σε συνθήκες έντονου Υπαρξιακού Προβλήματος της χώρας.

Δ) Κοινωνική πολτοποίηση

16 χρόνια ειδικού καθεστώτος σημαίνει και 16 χρόνια επίθεσης ενάντια στην κοινωνία, την κοινωνική συνοχή, τα συμβολικά σχήματα, τις ιδεολογίες, τα πιστεύω, τον τρόπο ζωής, παραγωγής και αναπαραγωγής. Μέσα σε 16 χρόνια διαλύθηκαν πολλές σταθερές, 500-600 χιλιάδες νέοι έφυγαν στο εξωτερικό (πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες κοινωνικές αιμορραγίες, γιατί έφυγε ένα δραστήριο και παραγωγικό τμήμα του πληθυσμού που δύσκολα θα επιστρέψει) και επιτείνεται για οικονομικούς κυρίως λόγους το δημογραφικό πρόβλημα. Στα χρόνια αυτά εντάθηκαν όλες οι επιθέσεις ενάντια στην ιδιαίτερη ταυτότητα των Ελλήνων, οι οποίοι χαρακτηρίστηκαν τεμπέληδες, άχρηστοι, λωποδύτες, ψεκασμένοι, αγανακτισμένοι λαϊκιστές και εθνολαϊκιστές. Κάποια στιγμή έφτασαν να εξαντληθούν και όλα τα ασφυξιογόνα-δακρυγόνα της αστυνομίας στις επιθέσεις ενάντια σε όσους διαμαρτύρονταν για τα μνημόνια, για τη συμφωνία των Πρεσπών κ.λπ. Και τώρα ενάντια σε κάθε κινητοποίηση αντιπαρατάσσεται η κτηνωδία των δυνάμεων καταστολής.

Όμως στην περίπτωση του συστημικού εγκλήματος στα Τέμπη ολόκληρο το πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση, δικαιοσύνη, ΜΜΕ, κόμματα, δημόσια διοίκηση κ.λπ.) δραστηριοποιήθηκε για να αποκρύψει την αλήθεια, την ουσία: ότι δηλαδή στην Ελλάδα είχαμε ένα κρατικό-συστημικό σκάνδαλο επιπέδου Γουότεργκεϊτ ή υπόθεσης Ντρέιφους που πάει να περάσει ως υπόθεση πλημμελήματος και λαθών σταθμάρχη, με πλήρη απαλλαγή όλων των πραγματικών υπεύθυνων. Είναι ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ για το οποίο έπρεπε να γκρεμιστεί η κυβέρνηση και να καλεστεί σε ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ο λαός από την πρώτη στιγμή. Υπήρχε όμως ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΦΟΡΤΙΟ, μάλλον για στρατιωτικούς σκοπούς ή για λαθρεμπόριο, κι αυτό έπρεπε να μένει επτασφράγιστο μυστικό. Και μόνο μέσα από τις προσπάθειες των συγγενών θυμάτων και των ομάδων ειδικών που οι ίδιοι συγκρότησαν ήρθαν στο φως στοιχεία της αλήθειας.

Τώρα ΟΛΑ τα κόμματα λένε με μια φωνή ότι δεν υπήρχε παράνομο φορτίο, δεν υπήρξε ξυλόλιο, τολουόλιο, πυρόσφαιρα. Η αριστερά –πάσης φύσεως– πρωτοστατεί να φέρει την πραγματικότητα στα μέτρα μιας ιδεολογικής καθαρότητας: «Τα κέρδη σας οι ζωές μας» κ.ο.κ. Έτσι το τεράστιο πολιτικό σκάνδαλο και το συστημικό έγκλημα εξαφανίζονται. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει μεν ευθύνες, όπως κάθε αστική κυβέρνηση υπό την Ε.Ε. Αλλά ως εκεί. Η τιμωρία θα έρθει κυρίως από τις κάλπες, όποτε στηθούν, ή/και από τον δικαστικό αγώνα. Τα εκλογικά ποσοστά κρίνουν τα πάντα. Δεν χρειάζεται το Πολιτικό Κίνημα! Αυτό είναι το κύριο μήνυμα. Όλα συνταγμένα και προπαντός υπό έλεγχο!

***

Σύγχυση, απογοήτευση, απόσυρση, υποστολή διαθεσιμότητας, ατομική στάση για την επιβίωση, μαζί με στιγμές ανάτασης, προσμονής, αντίστασης, χαμόγελου, αναζήτησης ακτινών ελπίδας. Εκεί είμαστε περίπου. Με ανάμικτα συναισθήματα και κλαδεμένες προσδοκίες 16 χρόνια.

Συνυπάρχουν οι αποκαρδιωτικές εικόνες στα Τρίκαλα, όπου ορισμένες εργάτριες της Βιολάντα επευφημούν το αφεντικό που προσάγεται στην εισαγγελία, μαζί με το σκίρτημα που ένοιωσε όλη η Ελλάδα με τις φωτογραφίες της Πρωτομαγιάς του 1944 στην Καισαριανή. Άνθρωποι που βαδίζουν όρθιοι και περήφανοι, γνωρίζοντας ότι σε λίγο δεν θα υπάρχουν πια. Η μία εικόνα τωρινή, ή άλλη παλιά κάπως, αλλά λειτουργούν και οι δύο συγχρόνως. Και το άτομο σήμερα, η προσωπικότητα του καθένα, ανάμεσα –ίσως συνθλιμμένη– στη γενικευμένη πολτοποίηση και την αίσθηση της ανημπόριας.

Να γιατί χρειαζόμαστε άμεσα ένα ακηδεμόνευτο κίνημα, μια προσπάθεια που να συμβάλλει σε ένα συλλογικό «Εμείς» που τόσο λείπει. Για να μην περάσει η πολλαπλή πολτοποίηση!