Ήταν την μακρυνή δεκαετία του '80 νεαρός, ακόμη, δημοσιογράφος που πήγαινα συχνά στις Βρυξέλλες για να καλύψω συνόδους και συνεδριάσεις.
Τότε, λοιπόν, μιλώντας για το Αιγαίο μου είχαν πει: "ο καθένας κρατάει ό,τι μπορεί".
Καθώς ήμουν της ρομαντικής σχολής στις διεθνείς σχέσεις χαμογέλασα, δεν τους πίστεψα, τότε, και ως σήμερα.
Σήμερα διαπιστώνω πως σε κέντρα προβληματισμού καλλιεργείται η ιδέα αυτή για τη θάλασσα.
Υποχωρεί η έννοια της κυριαρχίας (για να ελέγξεις ό,τι δικαιούσαι στην θάλασσα (Ιόνιο, Αιγαίο, Αν. Μεσόγειο) χρειάζεται ένας τεράστιος στόλος που δεν τον έχεις και δεν θα τον αποκτήσεις ποτέ), και αντικαθίσταται απο την έννοια της άρνησης πρόσβασης.
Το τι σημαίνουν όλα αυτά δεν θα μας το πει ρητά και ολοκληρωμένα κανείς.
Εφαρμόζουν, ήδη, αυτήν την αντίληψη στην πράξη. Σιγά σιγά για να μην καταλαβαίνει κανείς άμεσα και οδυνηρά τις συνέπειες. Η μεγάλη εικόνα, όμως, όταν την δει κανείς θα απαντά στο ερώτημα των εμφορούμενων απο την αθηναϊκή ιδεολογία: που είδατε τις υποχωρήσεις; Έλα ντε;
Κρατήστε το, λοιπόν: ο καθένας κρατά ό,τι μπορεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου