Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015

Λ Παπαδοπουλος - Μ Πλεσσας


EΠΕΦΤΕ ΒΑΘΙΑ ΣΙΩΠΗ

Έπεφτε βαθιά σιωπή
στο παλιό μας δάσο
"τρέξε να σε πιάσω"
μου χες πρωτοπεί
Και όταν έτριζε η βροχή
στα πεσμένα φύλλα,
πόση ανατριχίλα
μέσα στην ψυχή.

Κίτρινο πικρό κρασί,
κίτρινο φεγγάρι,
φεύγαν οι φαντάροι
έφευγες και συ.
Κι είχες μέσα στην ματιά
ένα σκούρο θάμπος,
ένα σκούρο...σάμπως
να ‘πεφτε η νυχτιά

Κάποια κόκκινη πληγή
που δεν λέει να κλείσει,
το μικρό ξωκλήσι
δίπλα στην πηγή
Και μια κίτρινη σιγή
στο παλιό μας δάσο,
πώς να σε ξεχάσω
που σε πήρε η γη


ΘΑ ΠΙΩ ΑΠΟΨΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Θα πιω απόψε το φεγγάρι
και θα μεθύσω και θα πω
αφού πονάς για κάποιον άλλο
ρίξε μαχαίρι να κοπώ

Κι όταν με κόψει το μαχαίρι
μετανιωμένη θα μου πεις
πάρε του φεγγαριού το δάκρυ
κι από το αίμα να πλυθείς

Κι εγώ θα κόψω το φεγγάρι
θα σ’ το καρφώσω στα μαλλιά
και σαν πλαγιάσουμε θα έχω
τον ουρανό στην αγκαλιά

Κι όταν ξυπνήσουμε και πάμε
ξανά στα στέκια τα παλιά
σκέψου τι όμορφη που θα `σαι
με το φεγγάρι στα μαλλιά



ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΚΥΡΙΑΚΗ


Ο παλιός φωνόγραφος
πάνω στο τραπέζι
άρχισε να παίζει
μες στη σιγαλιά

Κι η καρδιά σου έλιωσε
κι έγινε ένα δάκρυ
στων ματιών την άκρη
σα δροσοσταλιά

Ξημερώνει Κυριακή
μη μου λυπάσαι
Έιναι όμορφη η ζωή
να το θυμάσαι

Ο παλιός φωνόγραφος
πάνω στο τραπέζι
έπαψε να παίζει
μέσα στη νυχτιά

Το τραγούδι τέλειωσε
μα η λύπη μένει
σαν ναυαγισμένη
στη θολή ματιά

αφορισμοι


Το ρισκο μιας λαθος αποφασης είναι προτιμοτερο από τον τρομο της αναποφασιστικοτητας

Τα βίτσια των πλουσιων λογιζονται ως λαθη
Τα βίτσια των φτωχων ως εγκληματα

Όταν οι αμαρτιες αρχιζουν και μάς εγκαταλειπουν,αυτοκολακευομαστε λεγοντας ότι τις εγκαταλειψαμε εμεις

Ακομα κι ένα σταματημενο ρολοι εχει δικιο δυο φορες την ημερα….μετα από μερικα χρόνια μπορει να καυχιεται για πολλες επιτυχιες

Για τον καυγα αρκει μονο ενας……τί το ωφελει το προβατο να νομοθετει υπερ της φυτοφαγιας,ενοσω ο λυκος διαφωνει;

Αν κάποιος μιλάει άσχημα για άλλους μπροστά σου, μάντεψε τι θα λέει και για σένα όταν φύγεις

μεγαλύτερο bullying από τις θρησκείες δεν υπάρχει.

Το πραγματικό θαύμα θα είναι η ανθρωπότητα να γλιτώσει απ" τις θρησκείες.


Αν ένας άνθρωπος ξεκινήσει με σιγουριά, θα τελειώσει με αμφιβολίες,
αλλά, αν ξεκινήσει με αμφιβολίες, θα τελειώσει με σιγουριά.

ένα ψεμα είναι τοσο πιο επικινδυνο οσο πιο πολλη αληθεια εμπεριεχει

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2015

Σκηνες απο ενα γαμο (Ι.Μπεργκμαν),σε βιβλιο


υπαρχει το εξοχο μακροσκελεστατο φιλμ του Μπεργκμαν "Σκηνες απο εναν γαμο",οπου με πολυ διαλεκτικο τροπο εκθετει τα προ,τα κατα και τα μετα ενος διαζυγιου

στο θεατρο μεταφερθηκε μεν,αλλά με κοψιμο μεγαλου μερους του κειμενου

υπαρχει και σε βιβλιο...η πληροτητα των διαλογων επιτρεπει εναν καλυτερο φωτισμο

Λ Παπαδοπουλος - Μ Πλεσσας


ΑΝΟΙΞΕ ΠΕΤΡΑ ΝΑ ΚΛΕΙΣΤΩ

Άνοιξε πέτρα να κλειστώ
ήλιος να μη, ήλιος να μη με βλέπει
αντί για νύφη πρέπει
πρέπει στα μαύρα να ντυθώ

Άνοιξε πέτρα για να μπω
χάνω τον άντρα που αγαπώ

Νύχτα κατέβα απ’ τα βουνά
νύχτα μαυροφορούσα
ο άντρας που αγαπούσα
τώρα για άλληνε πονά

Νύχτα κατέβα απ’ τα βουνά
μέρα να μη με δει ξανά

Μπάτε κορίτσια στο χορό
κι αφήστε με μονάχη
κόπηκα σαν το στάχυ
και τώρα τρέμω σαν φτερό

Μπάτε κορίτσια στο χορό
έχασα αυτόν που καρτερώ


ΓΕΛΑΓΕ Η ΜΑΡΙΑ

Κύλαγε το τσέρκι στην οδό Φυλής
άστραφτε στον ήλιο κάποια τζαμαρία
άρπαζες την πέτρα δίχως να σκεφτείς
τίναζες το χέρι κάτω η τζαμαρία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία

Κόβαμε διχάλες απ’ τη μυγδαλιά
είχαμε ρημάξει τη φτωχή πλατεία
έβαζες σημάδι γλόμπους και πουλιά
και του κυρ Αλέκου τη χοντρή κυρία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία

Πάνω στο πατίνι με τα ρουλεμάν
τρέλαινες τον κόσμο απ’ τη φασαρία
κι οι νοικοκυραίοι φώναζαν αμάν
λέγαν θα καλέσουν την αστυνομία
γέλαγε η Μαρία η Μαρία


ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ

Τα μάτια μου στα μάτια σου
και τ’ άστρο πάνωθέ μου.
Αχ, να μην τέλειωνε ποτέ
η ώρα ετούτη, θεέ μου.

Ο πυρετός σου μέσα μου
φωτιά που σπαρταράει.
Έγιν’ ο κόσμος μια σταλιά
και πια δε με χωράει.

Πρώτη φορά που σ’ αγαπώ,
 
πρώτη που σε μαθαίνω,
 
πρώτη στα χέρια σου φορά
γεννιέμαι και πεθαίνω.



Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2015

φεμινιστικα


Οι γυναίκες έχουν ανάguess.

Οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο εν marry 

Οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο! Ώσπου κάποια στιγμή δεν έχουν Τότε βάζουν τα κλάματα και ξαφνικά, μ' έναν μαγικό τρόπο, πάλι έχουν δίκιo. 

Οι γυναίκες δεν είναι αναποφάσιστες. Ξέρουν πολύ καλά και τι θέλουν και τι δεν θέλουν. Απλως, τις περισσότερες φορές, είναι το ίδιο πράγμα.

Οι γυναίκες είναι πολύπλοκα πλάσματα, γεμάτες διακόπτες και κουμπιά, που τα πατάνε οι άντρες στην τύχη. 

Οι γυναίκες ζητάνε πολλά από έναν άντρα. Ενω οι άντρες ένα πράγμα από πολλές γυναίκες. 

Οι γυναίκες πάμε για ψώνια γιατί χρειαζόμαστε ένα φορεμα αλλά αυτό το τζην είναι γαμάτο, οπότε γυρνάμε σπίτι με 5 ζευγάρια παπούτσια 

Οι γυναίκες που χάσανε άντρα κομμουνιστή λέγονται αριστερόχηρες.

Αν κυβερνούσαν γυναίκες τον κόσμο δε θα είχαμε πολέμους και αιματοχυσίες, μόνο τσακωμένες χώρες που δε θα μίλαγαν η μία στην άλλη. 

Παπαδοπουλος - Σπανός


ΟΙ ΚΕΡΑΥΝΟΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΟΥΝ

Οι κεραυνοί την πόρτα μας χτυπούν
κι εσύ μου ταξιδεύεις
Φεύγεις για κει που οι άνθρωποι ξεχνούν
στιγμή στιγμή αλαργεύεις

Ήσουνα παιδί, ουρανός,
κι όμως πας στη λησμονιά
Κι είμαι ένα κλαρί που θρηνεί στον αγέρα
Έρημο πουλί στην παγωνιά

Τα γελαστά τα μάτια σου κλειστά
κι εγώ σε νανουρίζω
Σκύβω στα χείλια σου τα σφαλιστά
με δάκρυα τα ποτίζω



ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΛΗΣΜΟΝΗΣΩ


Πώς να σε λησμονήσω
πες μου πώς να σ’ απαρνηθώ,
τα μάτια μου να κλείσω
να μπορέσω να κοιμηθώ;

Πώς να σε συντροφέψω καλέ μου
στον ουρανό που πας,
κουράγιο πού να κλέψω αητέ μου
που δε φτεροκοπάς;

Πού `ν’ τ’ άνθη να σκεπάσω
το κορμί σου τ’ ασάλευτο,
πού να βρω να σωπάσω
της καρδιάς τ’ αναφιλητό;

Ατέλειωτο ταξίδι
σαν της ρίζας βαθιά στη γη,
αχ η ζωή μου ξύδι
και αλάτι μες στην πληγή.



ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Τα χέρια που άγγιζαν αυτά τα μαλλιά
τα χέρια που φύτεψαν αυτή τη μηλιά
σα φύλλα ξερά που τα παράσυρ’ η βροχή
το χώμα αγκαλιάζουνε σπαρμένα στη γη

Τα μάτια που έδιναν στ’ αστέρια το φως
τα μάτια που έλαμπαν σαν ήλιος κρυφός
τα μάτια σου αυτά τα γελαστά είναι κλειστά
λυχνάρια που σβήστηκαν στο χιόνι μπροστά

Καινούριο φθινόπωρο κι ακόμα να βγεις
σαν άσπρο χρυσάνθεμο στη φλούδα της γης
να βγεις να μου πεις αν καρτερείς να ξαναρθώ
στα χέρια σου αγάπη μου για να ζεσταθώ

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2015

το επιουσιο ανεκδοτακι



Κύριος με βιλάρα καταμεσής στο δάσος. Δικαιολογήθηκε για την καταπάτηση ότι δεν είναι η βίλα αυθαίρετη, αλλά το δάσος..........
 Καταπατημένη και η παραλία με δεύτερη βίλα. Και βεβαίως το αιτιολόγησε ότι είναι αυθαίρετη η θάλασσα.

το ξερω πως θελεις ν`αγγιζεις την τελειοτητα….αλλά,πώς να στο πω….γαργαλιεμαι!!

Η αμηχανη στιγμη που στο ραδιο φορτωμένης νεκροφόρας ακούγεται <<μην με πας απ το σπίτι, στο Θεό να με πας..>> 

Και τότε ο Θεός είπε: <<Νώε, κάνε ένα backup ρε φίλε,
χρειάζεται να κάνω format>> .

Αν δεν εχεις αφησει δοντι πανω σε κομπο ντελιβερα δεν εχεις πεινασει 

Μην κλέβετε εκκλησίες. Το έχουν αναλάβει οι παπάδες. 

Αν κρίνω απο την ένταση & την χροιά του συναγερμού, κάποιου στη γειτονιά τού κλέβουν το διαστημόπλοιο 

Αν κρίνω από το μακιγιάζ μιας κυρίας στο γυμναστήριο μετά πρέπει να έχει να πάει σε γάμο. Και μάλλον πρέπει να είναι η νύφη.
 
Αν κρίνω από το πως ρουφάει η δίπλα το φρέντο, κάποιος άνδρας είναι πολύ ευτυχισμένος.


Αν ξαναφηφισουμε τις ιδιες σκατοφατσες, μετα τα τελη 
ακινητων, τελη κυκλοφοριας και τα ταχυδρομικα τελη, 
ειναι ικανοι να μας βαλουν και τελη σαβαλας 

ο Γιωργος Σκαμπαρδωνης στον Ιανο


14/10/2015

https://www.youtube.com/watch?v=VpFiIVdY1NE


ο προφορικος Σκαμπαρδωνης εφαμιλλος του γραπτου

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2015

παραδοξα


Ενας μονοχειρας πηγε να μού πουλησει κατι από δευτερο χερι

Θα ήταν σφάλμα να μην κάναμε λάθη. 

Αν σκοτώσεις έναν δολοφόνο, ο αριθμός των δολοφόνων παραμένει ο ίδιος. 

τι εκδικηση όταν δεν εκδικεισαι,
τι απολαυση εκδικησης όταν δεν εκδικεισαι !  (Μοντης)

Aπό τα διαμερίσματα της αντιπαροχής κράζουν για την ελιά του Πλάτωνα …..

εχω τρανταχτες αποδειξεις = εχω ατρανταχτες αποδειξεις

Η ζωή έχει πολλές πλευρές.....μια από αυτές είναι η ελπίδα για κάτι καλύτερο.....με αυτό το πλευρό να κοιμάστε. 

Θελω καποιον που ξερει πόσο ιδιορρυθμος ειμαι κι όμως δεν θα με ηθελε αλλιως


https://camerastyloonline.files.wordpress.com/2013/09/02.jpg

Παπαδοπουλος - Σπανός


ΕΪΒΑΛΑ

Χθες το λιόγερμα εϊβαλά
χθες το δειλινό
ήρθαν κι έκλεψαν εϊβαλά
τον αυγερινό
ήταν έντεκα ήταν δώδεκα
ήταν δεκατρείς
όλοι μ’ άλογα όλοι μ’ άρματα
να τους φοβηθείς

Τρέχει ο Μπότσαρης εϊβαλά
και ο Καραφωτιάς
παίρνουν τ’ άρματα εϊβαλά
της αρβανιτιάς
κι απ’ το πάλεμα απ’ το μάτωμα
κι απ’ το μακελειό
σπίτια ράγισαν και γκρέμισαν
σείστει το βουνό

Χτες το λιόγερμα εϊβαλά
χτες το δειλινό
εϊ μας πήρανε εϊβαλά
τον αυγερινό
Γεια σου Μπότσαρη εϊβαλά
και Καραφωτιά
που ντροπιάσατε εϊβαλά
την αρβανιτιά


ΞΥΠΝΗΣ`Η ΠΟΛΗ

Κίτρινο φως στην μακρινή τη συνοικία
Μες στην βροχή κάποιοι εργάτες προχωρούν
Λάσπη πετούν τα βιαστικά λεωφορεία
και στον σταθμό δυο μετανάστες καρτερούν

Ξύπνησ’ η πόλη, τα γιαπιά και το λιμάνι
Πήρε το κάρο και ξεκίνησε ο Θωμάς
Βοήθα Χριστέ της γειτονιάς το φτωχομάνι
Βοήθα Χριστέ να γίνει κάτι και για μας



ΟΔΟΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Σάββατο κι απόβραδο και ασετυλίνη
στην Αριστοτέλους που γερνάς
έβγαζα απ’ τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι
σου `ριχνα στα μάτια να πονάς

Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αστυνόμους
κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ
και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους
τ’ Άη Γιάννη θα `τανε θαρρώ

Βγάζανε τα δίκοχα οι παλιοί φαντάροι
γέμιζ’ η πλατεία από παιδιά
κι ήταν ένα πράσινο, πράσινο φεγγάρι
να σου μαχαιρώνει την καρδιά

Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αστυνόμους
κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ
και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους
τ’ Άη Γιάννη θα `τανε θαρρώ





Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2015

αφορισμοι


Ασε τα σιγουρα και πηγαινε εκει που τρεμουν τα ποδια σου

Ρατσισμος είναι να μισεις κατι που,τυχαια,δεν εισαι

Πετωντας μαλακιες δεν γινεσαι πιλοτος

Όλα στραβα κι εμεις αναποδοι

Οι γιορτες είναι το συστημα που εφευρε η κοινωνια για να τιμωρει τους ακοινωνητους

Οι φιλοι είναι ο τροπος που μάς αποζημιωνει ο Θεος για τους συγγενεις που μάς εδωσε


Η ζωη είναι….

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι….. μπορείς να είσαι παίχτης η πιόνι 

Η ζωή είναι ένα τραγούδι που μπορείς να τραγουδησεις όσο φάλτσος κι αν είσαι

Η ζωή είναι μια ανηφόρα ,αλλά η θέα της είναι πανέμορφη


Η ζωή είναι πολύ μικρή….. κάντε όσες μαλακίες προλαβαίνετε. 

Παπαδοπουλος - Σπανός


ΑΚΟΥ ΠΩΣ ΚΛΑΙΕΙ Ο ΜΠΑΓΛΑΜΑΣ

Άκου πώς κλαίει ο μπαγλαμάς, 
κλαίει, κορίτσι μου, για μας.
Δάκρυ τα τέλια στάζουνε,
 
οι δρόμοι μας αλλάζουνε.

Αναστενάζει ο μπαγλαμάς,
 
δεν ήταν η χαρά για μας.
Πώς να ταιριάξω μ’ άλληνε
ψεύτικε κόσμε γυάλινε;



ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

Μια Κυριακή, ποιος το περίμενε πως θα `ταν Κυριακή
Μια
 Κυριακή, ήρθες με τσίπουρο πιωμένος και ρακί
Μπήκες και πήρες το παιδί μου,
 μια Κυριακή
Βγήκες και πήρες την ψυχή μου,
 μια Κυριακή

Δεν το μπορώ, το προσκεφάλι του το άδειο να θωρώ
Δεν το βαστώ, να `ναι το στόμα του γαρύφαλλο κλειστό
Κι έλα, ξερίζωσ’ την καρδιά μου, σαν τον ανθό
Να μπω κι εγώ απ’ το χώμα χάμω, να κοιμηθώ



ΤΙ ΣΟΥ`ΦΤΑΙΞΑΝ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΟΥ


Τι σου ’φταιξαν τα νιάτα μου;
Το γέλιο μου τι σου ’φταιξε;
Τι σου ’φταιξε η καρδούλα μου;
Τη μάδησες κι αυτή.

Ήσουν πικρός σαν άνεμος
σαν μπόρα ξαφνική.
Κι ήμουν για σένα τίποτα.
Κάποια περαστική.

Τι σου ’φταιξαν τα νιάτα μου
και τα ’κανες γεράματα;
Τι σου ’φταιξ’ ένα έρημο
πεντάρφανο πουλί;

Κι ήρθες και χτες σαν άνεμος
σαν μπόρα ξαφνική.
Κι ήμουν για σένα τίποτα.
Κάποια περαστική.