Δευτέρα 2 Μαΐου 2022

για το επιουσιο χαμογελο

 

Ειμαι στον Γερμανο και ενας παππους θελει στριγκάκι….απ`αυτό που βαζεις μεσα βιντεο και φωτογραφιες

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Στο Αστυνομικο Τμημα

-γιατι δεν αναφερατε νωριτερα την κλεμμενη καρτα;

-γιατι ο κλεφτης ξοδευε λιγοτερα από την γυναικα μου

-τοτε,γιατι την αναφερετε τωρα;

-νομιζω πως αρχισε να την χρησιμοποιει η γυναικα του κλεφτη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

-τα`μαθες; πατησε νταλικα τον πρωην μου!

-ελα ρε; εστειλες λουλουδια;

-δεν εβρισκα την διευθυνση του οδηγου

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

-ληστεια

-τί;

-ληστεια.Τα λεφτα σου.Τωρα

-ασταδιάλα! Με κοψοχολιασες,νηστεια ακουσα

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Ακουστηκε σε κηδεια ηλεκτρολογου:

-καλο παιδι,αλλά το φαγαν τα κυκλωματα…

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Πολλά έξυπνα είπε ο Τσώρτσιλ, αλλά το κερασάκι είναι όταν τον ρώτησαν αν πηγαίνει στο γιατρό για εξετάσεις.

Όχι, απάντησε, πηγαίνουν όμως οι φίλοι μου και μετά εγώ πάω στις κηδείες τους...

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Με τρια κιλα νηστισιμα κουλουρακια ειμαι απ`το πρωι…

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Εγω ΔΕΝ σε αγαπαω ρε καργιολη που κάθε φορά που σού πεταω τασακι χανω επιτηδες τον στοχο για να μην σε πετυχω;

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Μού εκαναν δωρο ποδηλατο γυμναστικης…..λες και δεν ειχα σπιτι μου κρεμαστρα για ρουχα

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

-λοιπον,θα σάς γραψω κατι χαπια

-κιτρινα να είναι γιατρε

-γιατι

-τα αλλα χρωματα τα εχω

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

Μια φιλη μου μού ειπε ότι οι κοπελες γουσταρουν τους τυπους που δεν κανουν ορθογραφικα λαθη…..και στελνω παντου λεξεις τυπου αδυσωπητος και εξαπίνης και κομπορρημοσυνη…

Κυριακή 1 Μαΐου 2022

αργυρος(ετυμολογικα)

 Ο άργυρος(το ασημι) ,σε ένα βαθμο, καθορισε την πορεια που ειχε ο Δυτικος Πολιτισμος,και ο Πολιτισμος γενικοτερα,γιατι αν δεν συνεβαινε στο Λαυριο στην Αττικη να βρεθουν τεραστιες ποσοτητες από αυτό το μεταλλο,εδώ και 5000 χρονια,δεν θα ειχε υπαρξει ο Χρυσος Αιωνας της Αθήνας.Η Ελλαδα πιθανοτατα θα ειχε γινει μια ακομα επαρχια της Περσιας και αντιο συμβολη του ελληνικου πνευματος στο Δυτικο Οικοδομημα.

Αντιστοιχη κωλοφαρδια ειχαν με τον χρυσο της Αμερικης η Ισπανια και η Πορτογαλια της Εποχης των Μεγαλων Ανακαλυψεων...

Αντιγραφω από την Wikipedia
Τα μεταλλεία στην περιοχή του Λαυρίου είναι από τα αρχαιότερα μεταλλεία στον Ελλαδικό χώρο. Η μεταλλευτική δραστηριότητα σε αυτά χρονολογείται από το 3.000 π.Χ., (ίχνη εξορύξεως χαλκού στην περιοχή Θορικού) αλλά η συστηματική εκμετάλλευσή τους αρχίζει με τη γέννηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας το 508 π.Χ. από τον Κλεισθένη Τα μεταλλεία του Λαυρίου υπήρξαν η κύρια πηγή πλούτου της Αθήνας κατά την κλασική εποχή (5ος και 4ος π.Χ. αιώνας). Η πρώτη ενέργεια που βασίστηκε στα μεταλλεία αυτά υπήρξε προγενέστερη της εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας, όπως αυτή τοποθετείται από τους ιστορικούς: Ήταν η κοπή ενός από τα πρώτα αργυρά νομίσματα στον κόσμο, της αθηναϊκής δραχμής, γύρω στο 580 π.Χ. Γύρω στα 512 π.Χ. η Αθήνα υποχρεώθηκε να βασιστεί αποκλειστικά στα μεταλλεία του Λαυρίου, καθώς οι Πέρσες είχαν εισβάλει στη Βόρεια Ελλάδα. Οι πρόσοδοι από τα μεταλλεία αυτά έγιναν αισθητές γύρω στο 500 π.Χ., ενώ οι πολεμικές προετοιμασίες απόκρουσης των Περσών (Μάχη του Μαραθώνα) βασίστηκαν στον άργυρο που εξορυσσόταν στα μεταλλεία. Το 482 π.Χ. εντοπίζεται ένα νέο μεγάλο αργυρούχο κοίτασμα στην περιοχή και ο Θεμιστοκλής πείθει τους Αθηναίους να διατεθούν τα προερχόμενα από αυτό έσοδα για την κατασκευή ενός ισχυρού στόλου. Η Αθήνα διέθετε ήδη 70 πολεμικά πλοία και με τα χρήματα από τα μεταλλεία κατασκεύασε άλλα 130. Με τα πλοία αυτά η Αθήνα κατάφερε να αποκρούσει τις δυνάμεις του Ξέρξη, ο οποίος έχοντας περάσει τις Θερμοπύλες κατέβαινε προς την πόλη. Ο αθηναϊκός στόλος, έχοντας αποκτήσει την απαιτούμενη ισχύ, καταναυμάχησε τον Περσικό στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, στερώντας έτσι τις Περσικές δυνάμεις ξηράς από τις προμήθειες και τη δυνατότητα ανεφοδιασμού τους.

*********************************************************************
Η ριζα αργ- σημαινει κατι λευκο και λαμπερο.Υπαρχει ηδη στα σανσκριτικα .Στα λατινικα : arguo=γυαλιζω/φωτιζω και κατ`επεκταση «αποδεικνυω»>>argumentum
Άργιλλος=λευκο χωμα >>argille…τα αργύρια….αργυρ-αμοιβός(μετατρεπει νομισματα)…argent(χρηματα)
στο «πελ-αργός» το αργός είναι το ασπρο χρωμα και το πελ- δειχνει σκουρο γκρι(Πέλοψ=μελαχροινος…..αραγε Πελοποννησιοι = μελαχροινοι;)
Argentum vivum=o υδραργυρος(Quick silver)
παρεμπιπτοντως,στα αρχαια ελληνικα,όλα τα μεταλλα ηταν γενους αρσενικου,τρεχα γυρευε γιατι
Οι Γερμανοι και οι Σλαβοι χρησιμοποιουν άλλη ριζα για τον αργυρο(μαλλον επειδη ΔΕΝ γνωριζαν την υπαρξη του)…την ριζα silv-……>>>silver
ασήμι
υποκοριστικο του «ασημον»….άσημος(=ασφραγιστος) αργυρος ,αναφερεται σε αργυρο που η ποιοτητα του είναι ακαταλληλη για κοπη νομισματος
Μεχρι και την ανακαλυψη των αντιβιοτικων,διαλυματα αργυρου εχρησιμοποιουντο (από τους πολύ πλουσιους,φυσικα) ως μικροβιοκτονα ή για προληψη των λοιμωξεων.Η συχνη χρηση τετοιων διαλυματων εχει ένα μεινεκτημα: ενδεχεται να δωσει στο δερμα μια γκριζομπλε αποχρωση,που δεν φευγει ποτέ.Ο όρος «γαλαζοαιματος» δεν οφειλεται στο ότι το αιμα καποιονων ηταν γαλαζιο,αλλά στο ότι αυτοι που εκαναν τετοια χρηση,τούς συνεβαινε τα λεπτο δερμα στα χειλια τους να παρει μια σκουρα μπλε αποχρωση…
Μου αρέσει!
Σχόλιο
Κοινοποίηση

Γιωργος Φίλης 1/5

https://www.youtube.com/watch?v=7RPYIJcLgjk 

Νικος Καζαντζακης


 

     Τη Μεγάλη Παρασκευή,

ο δάσκαλος μάς πήγε στην εκκλησία
να προσκυνήσουμε το Σταυρωμένο.
Μας γύρισε ύστερα στο σχολειό
να μας εξηγήσει τι είδαμε,
ποιον προσκυνήσαμε
και τι θα πει Σταύρωση.
Αραδιαστήκαμε στα θρανία,
κουρασμένοι, βαριεστημένοι,
γιατί δεν είχαμε φάει παρά λεμόνι
και δεν ήπιαμε παρά ξύδι,
για να δοκιμάσουμε κι εμείς
τον πόνο του Χριστού.
Άρχισε λοιπόν,
με βαριά επίσημη φωνή
να μας ξηγάει
πώς ο Θεός κατέβηκε στη γη
και γίνηκε Χριστός,
κι έπαθε και σταυρώθηκε
για να μας σώσει από την αμαρτία.
Ποια αμαρτία;
Δεν καταλάβαμε
μα καταλάβαμε καλά,
πως είχε δώδεκα μαθητές
κι ένας τον πρόδωσε.
Ο Ιούδας.
- Και ήταν ο Ιούδας,
σαν ποιον; Σαν ποιον;
Είχε απλώσει το δείκτη
του χεριού του ο δάσκαλος
και τον μετακινούσε
από τον έναν μας στον άλλο,
ζητώντας να βρει σε ποιον
από εμάς έμοιαζε ο Ιούδας.
Κι εμείς ζαρώναμε και τρέμαμε
μην μπας και σταθεί
το δάχτυλο το φοβερό πάνω μας.
Και άξαφνα
ο δάσκαλος έσυρε φωνή
και το δάχτυλό του στάθηκε
σ' ένα φτωχοντυμένο χλωμό παιδάκι
με όμορφα ρουσόξανθα μαλλιά.
Ήταν το Νικολιό,
που 'χε φωνάξει πέρυσι:
''Σώπα δάσκαλε
ν' ακούσουμε το πουλί''.
- Να σαν το Νικολιό!
φώναξε ο δάσκαλος.
- Έτσι χλωμός,
έτσι ντυμένος κι αυτός,
και είχε κόκκινα μαλλιά, κόκκινα
σαν τις φλόγες της Κόλασης!
Το κακόμοιρο το Νικολιό
ξέσπασε σε θρήνο κι εμείς όλοι,
που είχαμε γλιτώσει τον κίνδυνο,
τον αγριοκοιτάζαμε με μίσος,
και συμφωνήσαμε κρυφά
από θρανίο σε θρανίο
άμα βγούμε έξω
να τον σπάσουμε στο ξύλο,
που πρόδωσε τον Χριστό.
Ευχαριστημένος ο δάσκαλος,
που έτσι μας έδειξε χειροπιαστά
πώς ήταν ο Ιούδας, μας σχόλασε,
κι εμείς βάλαμε στη μέση το Νικολιό,
κι ως βγήκαμε στο δρόμο
αρχίσαμε να τον φτύνουμε
και να τον δέρνουμε.
Πήρε αυτός δρόμο κλαίγοντας,
μα εμείς τον κυνηγούσαμε
με τις πέτρες.
Τον προγκούσαμε ''Ιούσα! Ιούδα!'',
ωσότου έφτασε στο σπίτι του
και τρύπωξε μέσα.
Το Νικολιό,
δεν ξαναφάνηκε στην τάξη.
Δεν ξαναπάτησε στο σχολειό.
Ύστερα από τριάντα χρόνια
που είχα γυρίσει από τη Γαλλία
στο πατρικό σπίτι
και ήταν Μεγάλο Σάββατο,
χτύπησε η πόρτα
και φάνηκε στο κατώφλι
ένας χλωμός, αδύνατος άντρας
με κόκκινα μαλλιά.
Έφερνε τα καινούρια παπούτσια
που είχε παραγγείλει για όλους μας
ο πατέρας για τη Λαμπρή.
Στάθηκε δειλιασμένος.
Με κοίταξε, κούνησε το κεφάλι.
- Δε με γνωρίζεις; Δε με θυμάσαι;
Κι ως να μου το πει, τον γνώρισα.
- Το Νικολιό!, φώναξα.
- Ο Ιούδας... έκαμε αυτός
και χαμογέλασε με πικρία.
Νίκος Καζαντζάκης
Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ