Εντελώς τυχαία ρέει χρήμα προς συγκεκριμένους προορισμούς στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη κι εμείς έχουμε μείνει στον άσο και μας κοροϊδεύουν από πάνω. Λεφτόδεντρα έχουν φυτρώσει με μαύρο χρήμα, με επιδοτήσεις τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ και με απευθείας αναθέσεις πάνω από 2,2 δισ. ευρώ. Αν βάλουμε και την τιμολόγηση του ρεύματος και των καυσίμων, αλλά και τα ακριβά τρόφιμα στα ράφια, όπως και τον πληθωρισμό της αισχροκέρδειας έχουν φύγει από πάνω μας πολλές χιλιάδες ευρώ από μισθούς μας και από τα έτοιμα.
Μαύρο χρήμα ρέει άφθονο. Δεν σας προκαλεί εντύπωση που βρέθηκαν 820.000 ευρώ στο σπίτι ενός διαιτητή από το κύκλωμα που έστηνε αγώνες ακόμη και σε σχολικά πρωταθλήματα; Και άλλα 102.000 ευρώ στο σπίτι ενός άλλου; Σε ποιο καλάθι πάει όλο αυτό το χρήμα;
Αντίστοιχα μαύρο χρήμα 1.288.732,60 ευρώ σε σακουλάκια βρέθηκαν σε κρύπτη του πραγματικού ιδιοκτήτη της Pizza Fan. Να δούμε τι θα βρουν στο Χωριάτικο. Η επιχειρηματικότητα στα καλύτερά της θα πείτε. Άλλοι με αντίστοιχο επιχειρείν ή με κρατικές ενισχύσεις παίρνουν βραβεία αριστείας ή κάνουν φιλανθρωπίες για να γίνουν αρεστοί. Κάτω από τη μύτη της κυβέρνησης ή με την ανοχή της κυβέρνησης συμμορίες λυμαίνονται την κοινωνία. Το εξωφρενικό είναι ότι η κυβέρνηση βγαίνει και επαίρεται ότι πιάστηκαν επί δικών της ημερών οι κομπιναδόροι. Αφού πρώτα έβγαζαν τρελό χρήμα και το διοχέτευαν σε παραδεισένιους για μαύρο χρήμα προορισμούς.
Μήπως θα πρέπει να εγκαλέσουμε την ΑΑΔΕ που πανηγυρίζει για τα δημόσια έσοδα επειδή δήθεν πιάνει μαύρο χρήμα ενώ στην ουσία ξεζουμίζει εμάς; Γιατί τόσο καιρό πίσω από την πλάτη της ΑΑΔΕ με όλα τα διαδικτυακά καλούδια myaade, mydata, myκ.λπ. δεν είχε πάρει χαμπάρι για τόσα χρόνια ότι διακινήθηκαν πρώτες ύλες εκατομμυρίων χωρίς παραστατικά; Έμειναν άνεργοι τόσοι εργαζόμενοι από τα franchise καταστήματα. Μείναμε κι εμείς στον άσο με την πιο προσιτή πίτσα καθώς είχε σχεδόν πάντα προσφορές και ξεγελάγαμε την πείνα μας. Την πάτησαν όμως και τόσες πιτσαρίες της γειτονιάς που έκλεισαν καθώς δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν έναν γίγαντα στον χώρο ο οποίος μπορεί να ρίξει χαμηλά τις τιμές. Ούτως ή άλλως η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως φάνηκε και από το σχέδιο Πισσαρίδη, ευνοεί τους γίγαντες σε βάρος των μικρών. Υποτίθεται για να τους ελέγχει καλύτερα, αλλά ποιος το πιστεύει…
Η κίνηση του χρήματος
Στην Ευρώπη ο ξεσηκωμός δεν έχει κοπάσει. Το αντίθετο – προς μεγάλη απογοήτευση δεξιών, κεντρώων και ακροκεντρώων. Η πολιτική της λιτότητας και της ενεργειακής ένδειας έβγαλε τον κόσμο από τα ρούχα του. Η στέγαση επίσης, με τα νοίκια να περνάνε το μισό του μισθού. Και η εν λόγω λιτότητα κηρύχθηκε για να εξοπλιστεί η Ευρώπη για πόλεμο (ποιος την απειλεί αν όχι οι ΗΠΑ που συντηρούν τον πόλεμο στην Ουκρανία για δικά τους συμφέροντα όπως και με τον ανεφοδιασμό της Ευρώπης με ακριβό αμερικανικό φυσικό αέριο;) Και φυσικά ζουν τα χειρότερα στην καθημερινή τους ζωή με την κατεδάφιση δημόσιων δομών (υγεία και παιδεία) και κοινωνικού κράτους.
Στη Γαλλία αψήφησαν τις απαγορεύσεις του Μακρόν. Στην Αλβανία άγριες είναι οι συγκρούσεις για να σταματήσει το ξεπούλημα της χώρας και να αναχαιτιστεί το κόστος ζωής και εκπαίδευσης. Η Ιταλία επίσης επί ποδός (Ρώμη, Μιλάνο, Μπολόνια, Τορίνο), η Ισπανία, η Πορτογαλία, το Βέλγιο, η Σερβία, η Ιρλανδία, η Αυστρία, ακόμη και η Ελβετία. Κι εκτός Ευρώπης η Αργεντινή, η Βραζιλία, το Μεξικό και οι «κατσαρίδες» στην Ινδία.
Οι προϋπολογισμοί περικόπτονται, οι πολίτες φτωχαίνουν. Ο Μακρόν θέλει να ψαλιδίσει 50 δισ. ευρώ ενώ οι δαπάνες προς την Ουκρανία φτάνουν τα 90 δισ. ευρώ και άλλα περίπου 20 θα προστεθούν στους πολεμικούς εξοπλισμούς.
Στις διαδηλώσεις του Σαββάτου στο Παρίσι ένα στιγμιότυπο πάγωσε στην οθόνη μας. Μέσα στο μεγάλο πλήθος ξεπρόβαλε μια χάρτινη καρτέλα που έγραφε: taxez les riches. Αυτό που έχει ξεσηκώσει κόσμο στις ΗΠΑ εδώ και καιρό: tax the rich. Ο Μπέρνι Σάντερς, ο ανεξάρτητος γερουσιαστής, έχει κάνει περιοδεία σε όλες τις πολιτείες που την ονόμασε «Fight Oligarchy» (πολεμήστε την ολιγαρχία) ζητώντας να φορολογηθούν οι υπερπλούσιοι.
Στην Καλιφόρνια τρέχει μια προεκλογική εκστρατεία για δημοψήφισμα με το ερώτημα αν θα πρέπει να φορολογηθούν οι υπερπλούσιοι. Είναι η πολιτεία με τη Σίλικον Βάλεϊ και τους τεχνοφεουδάρχες. Ο μεγιστάνας Ίλον Μασκ, που με εντολή Τραμπ έκοψε δημόσιες δαπάνες τις οποίες θεώρησε «πολυτέλεια» (και πάλι δεν έχει μειώσει το έλλειμμα ο άριστος επιχειρηματίας, αλλά τέλος πάντων), έριξε μισό σχεδόν δισεκατομμύριο δολάρια στην εκστρατεία εναντίον της φορολόγησης, για να μη φύγουν από την Καλιφόρνια οι (υπερ)πλούσιοι φίλοι του και να πάνε στη Φλόριντα ως φορολογικοί εξόριστοι.
Είναι αγώνας ιδεολογικός, όχι απλώς φορολογικός. Ο πανεπιστημιακός Γκαμπριέλ Ζικμάν είχε εισηγηθεί ένα φόρο γι’ αυτούς και ονομάστηκε από το επώνυμό του, αλλά τον απέρριψε το γαλλικό κοινοβούλιο σε μια σπάνια (;) συμμαχία δεξιών – ακροκεντρώων – ακροδεξιών. Ο Μπερνάρ Αρνό της Louis Vuitton, των υπερπολυτελών προϊόντων, ήταν ο σφοδρότερος πολέμιος. Θα του πάρουν το παντεσπάνι.
Πολλοί πιστεύουν ακόμα το ιδεολόγημα του νεοφιλελευθερισμού, ότι αν αφήσεις ελεύθερο το κεφάλαιο, δεν το φορολογείς, αυτό θα επενδύσει και θα βρεθούν δουλειές για τους φτωχούς και δεν θα πεινάσουν. Αυτή την trickle down οικονομία ακολουθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το 2019 και όλοι βλέπουμε με τα μάτια μας ότι δεν ζούμε καλύτερα αλλά οι πλούσιοι πλουσιότερα. Και το αφήγημα ότι θα φύγουν οι άριστοι που ξέρουν από επιχειρήσεις και επενδύουν, ας το δούμε υπό το πρίσμα ότι οι κολοσσοί αυτοί είναι κρατικοδίαιτοι (π.χ. SpaceX) ή ότι οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της κερδοφορίας τους.
Φυσικά, γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να φορολογηθούν. Οι ιδιοκτήτες, οι CEO, τα διευθυντικά στελέχη δεν πληρώνονται με μισθό, αλλά με μετοχές. Και πώς θα τις φορολογήσει κανείς; Αντίστοιχα, αποκρύπτεται ο πλούτος σε φορολογικούς παραδείσους, σε άλλες εταιρείες, σε πίνακες και χρυσό. Πώς θα φορολογηθούν; Προτάσεις έχει κάνει ο Ζικμάν στο πλαίσιο αυτού του συστήματος, αλλά δεν τις αντέχουν οι πλούσιοι. Τις έχει παρουσιάσει στο βιβλίο του που κυκλοφορεί και στα ελληνικά «Οι δισεκατομμυριούχοι δεν πληρώνουν φόρο εισοδήματος, εμείς όμως μπορούμε να τους σταματήσουμε» (εκδ. Πόλις). Αξίζει να διαβαστεί.
Κλείνοντας να σας μεταφέρω μια εικόνα από το τελευταίο debate στη Βραζιλία. Ο Φλάβιο Μπολσονάρο έκανε ένα «αστείο» περιμένοντας τον κόσμο να γελάσει θίγοντας τον Λούλα. Αποκάλεσε τον μέχρι πρότινος πρόεδρο της χώρας «εννεαδάκτυλο». Ο Λούλα αντέδρασε δυναμικά λέγοντας ότι δεν επιτρέπει σε έναν πολιτικό που δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του να του απευθύνεται για το δάχτυλο που έχασε δουλεύοντας σε μεταλλείο, για να επιβιώσει από την πείνα. Αυτοί είναι οι «άριστοι» ακροδεξιοί και ακροκεντρώοι, απολαμβάνουν τη δημοκρατία ενώ δεν έχουν μπει στη θέση μας. Ο Λούλα φέρθηκε σαν ένας από μας στη συγκεκριμένη περίπτωση. Βαρύνεται όμως με ένα κόμμα που είχε αγγίξει τη διαφθορά ενώ τώρα η κυβέρνησή του έφερε αποτελέσματα αλλά οι φτωχοί ήταν μουδιασμένοι. Οι ακρότητες της ακροδεξιάς ίσως ενεργοποιήσουν κάποια αντανακλαστικά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου