απο το Documento

 

Άδωνις Γεωργιάδης, Στέλιος Πέτσας και λοιποί πολιτικοί συγγενείς νιώθουν Αντουανέτες στην τοποθεσία Παρίσι. Παντεσπάνι λένε ότι έχουν δώσει αλλά προσφέρουν άγρια λιτότητα πασπαλισμένη με μπόλικες αξίες του δυτικού πολιτισμού. Δεν τρώγονται ούτε αυτές ούτε η τρομολαγνεία περί επεισοδίων και χάους, καψίματος και καταστροφής περιουσιών, πλιάστικου κ.λπ. Οι δυτικές αξίες της καταστολής πλημμύρισαν τη Γαλλία, την Αλβανία, την Ιταλία, το Βέλγιο, ενώ στη Μαδρίτη οι νοσταλγοί του χενεραλίσιμο Φράνκο προβοκάρουν καθημερινά τους διαμαρτυρόμενους της Πουέρτα ντελ Σολ (πύλη του ήλιου ελληνιστί) για να δηλώσουν θύματα «αριστερής τρομοκρατίας». Έτσι συμπεριφέρεται η ακροδεξιά στην Ευρώπη: κυνηγούν όσους απαιτούν δικαιώματα για προσιτή στέγη, υποφερτή καθημερινότητα και σπουδές χωρίς εμπόδια στη Γαλλία, στις Βρυξέλλες, στην Αλβανία, στην Ελλάδα. Η Λεπέν δεν προσφέρει λύση, απλώς αναμασά ότι φταίνε η διαφθορά (ενώ η ίδια έχει καταδικαστεί για διαφθορά και κάνει προεκλογική εκστρατεία με «βραχιολάκι») και οι μετανάστες…

Όλως τυχαίως έχει βγει το πολιτικό σόι του Αδώνιδος και μιλάει για εξέγερση των μεταναστών στη Γαλλία, ενώ δεν υπάρχει φυλετική διάκριση διότι όλοι πληρώνουν την κρίση και τα κατώτερα στρώματα περισσότερο. Τα ίδια λένε και μάλιστα μιλούν για υποκινούμενες κινητοποιήσεις όλοι οι δεξιοί και ακροδεξιοί του κόσμου. Το λέει ο γάλλος πρωθυπουργός Λεκορνί, ο Ράμα στην Αλβανία και ο Μόντι στην Ινδία βλέπουν ξένο δάκτυλο όπως έβλεπε και ο Φλωρίδης για τις κινητοποιήσεις με αντικείμενο το έγκλημα των Τεμπών.

Πίσω από τα συνθήματα

Ας θυμηθούμε ένα παλιό, αντισοβιετικό ανέκδοτο (όχι και τόσο ανέκδοτο, αλλά τραγική πραγματικότητα). 

Στη Σοβιετική Ένωση παρουσιαζόταν στους πολίτες το (πάντα) πετυχημένο πενταετές πλάνο σε δημόσια εκδήλωση. Εμφανίζεται ο Γκενάντι, γραμματέας της περιοχής, και ανακοινώνει επιτεύγματα.

«Εγκαινιάσαμε το νέο εργοστάσιο στο Ηλεκτροστάλ, που προσφέρει περισσότερο ρεύμα για να μην έχουμε διακοπές» είπε έμπλεος ενθουσιασμού. Βουή ψιθύρων από την πλατεία και ακούγεται ο Βλαντίμιρ να φωνάζει: «Πριν από έναν μήνα πέρασα από εκεί, δεν υπάρχει νέο εργοστάσιο, είναι ακόμη στα μπετά».

Ο γραμματέας Γκενάντι έκανε ότι δεν άκουσε και συνέχισε την απαρίθμηση των επιτυχιών:

«Η νέα γραμμή προς το Χίμκι είναι γεγονός, καταφέραμε να αποπερατωθεί το έργο του νέου σιδηροδρομικού σταθμού έγκαιρα και να στρώσουμε νέες ράγες». Πάλι ψίθυροι στην πλατεία και ο Βλαντίμιρ φωνάζει: «Σύντροφε γραμματέα, δεν υπάρχει σταθμός και οι ράγες δεν έχουν φτάσει στο τέλος της γραμμής, πέρασε από εκεί πριν από μία εβδομάδα». 

Ψύχραιμος ο γραμματέας συνέχισε την ομιλία του παρά το σούσουρο λέγοντας: «Ευχαριστώ για την προσοχή σας, κλείνοντας θα συνιστούσα στον σύντροφο Βλαντίμιρ να σταματήσει τα ταξίδια και να περιοριστεί στο να διαβάζει την εφημερίδα για την ενημέρωσή του».

Πόσες εξαγγελίες βλέπουμε να μην ισχύουν και πόσα να τα αποκρύπτουν; Όχι μόνο στο μπάζωμα των ειδήσεων, του χώρου και της απονομής δικαιοσύνης στα Τέμπη. Όχι μόνο στο (ανύπαρκτο σε τέτοια έκταση και προθέσεις) κυβερνητικό έργο που προμοτάρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάθε Κυριακή. Μας λέει τώρα πόσο θυσιάστηκε για μας στην Ευρώπη αλλά οι Βρυξέλλες δεν του έδωσαν δημοσιονομικό χώρο και φέρνει μέτρα με το σταγονόμετρο. Οι επιδοτήσεις για να ανακουφιστούμε όμως δεν έρχονται στην τσέπη μας, η τιμή μένει ίδια και από την τσέπη μας (από τους φόρους) φεύγουν τα 40, 20 ή 10 λεπτά το λίτρο με τα οποία επιδοτούν τα διυλιστήρια, τις εταιρείες ηλεκτροπαραγωγής κ.ο.κ. Αν είναι να μειώσει φόρους (ΦΠΑ, ΕΦΚ κ.λπ.) παθαίνει αλλεργία επειδή μειώνονται τα δημόσια υπερπλεονάσματα από τα οποία μας μοιράζει τα pass, ενώ απορρίπτει μετά βδελυγμίας τη φορολόγηση των τεράστιων υπερκερδών των διυλιστηρίων. Και τα δύο τα επιτρέπει η Κομισιόν.

Κοινά αιτήματα…

Η Ευρώπη φλέγεται από διαμαρτυρίες. Καθόλου τυχαία τα αιτήματα είναι ίδια παντού. Μισθοί, ακρίβεια, καταρρακωμένη δημόσια παιδεία, καμία ελπίδα για εξασφάλιση στο μέλλον. Παρά τα μεγάλα λόγια η ανεργία και η επισφάλεια απλώνουν το πέπλο τους στους νέους κυρίως αλλά και σε μεγαλύτερους. Ακόμη και ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ έχει προβλήματα: οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες ανακοινώνουν δεκάδες χιλιάδες απολύσεις. Η κρίση χρέους έχει χτυπήσει την πόρτα της άλλης πλευράς του πολιτικού άξονα της ΕΕ: λιτότητα και πάλι λιτότητα υπόσχονται στη μακρονική ή στη λεπενική Γαλλία. 

Το σύστημα έχει αγγίξει τα όριά του. Ο «εξαγνισμός» μέσω άγριας λιτότητας (μνημόνια το ονόμασαν στην Ελλάδα της κρίσης) δεν πείθει διότι δεν βρίσκει πια πιστούς να σταυρώνονται με φτώχεια και να μην έρχεται ανάσταση οικονομιών και νοικοκυριών. Γι’ αυτό πολιτικά δεν πείθουν τα κόμματα της λιτότητας. Παράλληλα η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία που ήταν το μαξιλαράκι των ελπίδων των πληβείων έχει περάσει στο στρατόπεδο της λιτότητας, ενώ η ακροδεξιά του αυταρχισμού προσπαθεί να περάσει ως δήθεν «αντισυστημική» μέσω πολιτισμικών χαρακτηριστικών διότι στην οικονομία δεν έχει άλλη λύση.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα στην εγχώρια σκηνή είναι η Αφροδίτη Λατινοπούλου, η οποία βρέθηκε μαζί με τη γερακίνα των αγορών Μιράντα Ξαφά στην οποία περηφανευόταν ότι είναι η «αυθεντική δεξιά» που στοχοποιεί «γύφτους» και κομμουνιστές, αλλά στην οικονομία συμφωνεί με την κυβέρνηση. Τσιράκι των εργοδοτών ήταν στον δρόμο και στη Βουλή η δήθεν «αντισυστημική» εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Από την άλλη ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ένιωσε μεγάλη ανάγκη να αποχαιρετίσει τον «καπετάνιο», μάγκα παναθηναϊκό Γιώργο Βαρδινογιάννη αλλά δεν ένιωσε την ίδια ανάγκη όταν δύο νεκροί και τρεις τραυματίες βγήκαν από το διυλιστήριο που διατηρεί η οικογένεια του αποδημήσαντος. Θα μπορούσε να κάνει και τα δύο, ιδίως το δεύτερο ο πολιτικός που έχει προσθέσει το «αριστερή» στην ονομασία της παράταξής του.

…ίδιο μέλλον;

Ο έλεγχος έχει χαθεί. Μόνο την ακροδεξιά προβάλλουν οι συστημικοί ως εναλλακτική στην Ευρώπη, κι αυτή ως δήθεν «αντισυστημική». Η «σταθερότητα» που μας υπόσχεται ο Μητσοτάκης έχει πάει περίπατο. Οι διαδηλώσεις σε Γαλλία, Αλβανία και Ισπανία έχουν αγκαλιάσει παιδιά και γονείς, φοιτητές και Κίτρινα Γιλέκα ή Φλαμίνγκο, λευκούς και μαύρους. Οι Βρυξέλλες κηρύσσουν λιτότητα και πόλεμο. Πολεμικές βιομηχανίες αρπάζουν τα κονδύλια του κοινωνικού κράτους. Στην εμμονική εκδοχή των αγορών, όπου κυριαρχούν στενά μυαλά και νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες περί trickle down λογικών, προσφέρουν κονδύλια στους πολεμοχαρείς να κατασκευάζουν οπλικά συστήματα για να έχει δουλειά ο Πέτρος, ο Γιόχαν κι ο Φραντς. Από τη μια οι σύγχρονες συγκρούσεις έχουν καταδείξει ότι έχουμε περάσει στην εποχή των φτηνών και ευέλικτων συστημάτων, όπως τα drones, από την άλλη όσα παράγονται θα πρέπει αφενός να πουληθούν, και γι’ αυτό κατασκευάζουν μέτωπα και εχθρούς, αφετέρου να χρησιμοποιηθούν.

Ζούμε σε πολεμική εποχή. Θέλουν να στείλουν κρέας για κανόνια. Θέλουν να επιστρέψουν φέρετρα με ευρωπαϊκή, ελληνική, κυπριακή, γαλλική, ισπανική, γερμανική κ.ο.κ. σημαία. Στο Παρίσι οι φοιτητές το έχουν καταλάβει, κι εμείς εδώ ξορκίζουμε τον πόλεμο, όσοι κι αν η διπλωματία Μητσοτάκη μάς έχει χώσει βαθιά μέσα σ’ αυτόν.

Ο πόλεμος θα «λύσει» και το «πρόβλημα». Η «εθνική επιταγή» θα σταματήσει τις διαμαρτυρίες, θα στείλει νέους από τον δρόμο στα μέτωπα, θα κερδίσει χρόνο το σύστημα να καταστρέψει δυνάμεις (από ανθρώπινο κεφάλαιο μέχρι πάγιο, εγκαταστάσεις και εξοπλισμό), ώστε στη λήξη του κάθε πολέμου να χρειαστεί ανασυγκρότηση: πολιτική, κοινωνική και οικονομική, να ξαναστήσει ό,τι κατέστρεψε, άρα θα καταγράψει «ανάπτυξη».

Αυτό είναι το μέλλον τους για όλους εμάς.

Και στα δικά μας;

Η Ευρώπη στον δρόμο, οι ΗΠΑ στην πολιτική πράξη. Κι ενώ όλοι είχαν στραφεί προς τη ριζοσπαστική Αμερική για το μέλλον, η Ευρώπη ξαναστέκεται στα πόδια της. 

Η κατάσταση θυμίζει Μάη ’68 μέσα στο φθινόπωρο, Δεκέμβρη ’08 μέσα στον Οκτώβρη. Στον Μάη του ’68 η ευαίσθητη νεολαία έφτασε στα όριά της και άργησε η απρόθυμη εργατική τάξη που ζούσε τη μεταπολεμική ευημερία του κοινωνικού κράτους. Τώρα είναι και οι δύο στον δρόμο στο Παρίσι. 

Τον Δεκέμβρη του ’08 κατέβηκε τόσος κόσμος στις διαδηλώσεις, ριζοσπαστικοποιήθηκε αλλά δεν μπορούσε να κεφαλαιοποιηθεί καθώς ένιωθαν αλλεργία στην πολιτική οργάνωση του αγώνα. Το ίδιο ξεφούσκωμα φαίνεται ως νομοτέλεια στην Ισπανία. Ο Σάντσεθ πάει να κεφαλαιοποιήσει στην κάλπη την ορμή των αγανακτισμένων και τους πάγωσε. Στη Γαλλία απουσιάζει αυτός που θα βρει πολιτική διέξοδο στη διαμαρτυρία. Ο Μελανσόν της Ανυπότακτης Γαλλίας στοχοποιείται μεν από δεξιά και ακροδεξιά, προβάλλει δε μόνο την ήρεμη διαμαρτυρία για να μη χρεωθεί τα μπάχαλα. Στο Βέλγιο κάτι θα γίνει, καθώς η φλαμανδική αριστερά έχει σφυγμό με διαρκή ανοδική πορεία, αλλά είναι ακόμη στοίχημα η επιτυχία. Στην Αλβανία είναι πολύ χειρότερα, όπως φάνηκε από την οργή των Φλαμίνγκο που όσο ξαφνικά φούντωσε άλλο τόσο ξαφνικά ξεφούσκωσε. Χρειάζεται η διασύνδεση με πολιτικό μέλλον.

Στην αδυναμία αυτή σκοντάφτει και η Ελλάδα. Οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη είναι παρελθόν και η κεφαλαιοποίησή τους από τη Μαρία Καρυστιανού και από ακροδεξιές απόψεις είναι προβληματική και αποτρεπτική. Η σπίθα δεν έχει εξαφανιστεί. Ποιος θα τραβήξει το χαρτί της πολιτικής διαμαρτυρίας; Στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Αλβανία ξεπήδησαν φρέσκα νιάτα με κινηματικό και ιδεολογικό οπλοστάσιο. Στη μεγάλη διαδήλωση στο Παρίσι στην πλας ντε λα Ρεπιμπλίκ αποσυντόνισαν την αστυνομία πηγαίνοντας από διαφορετικά σημεία στη συγκέντρωση και βλέποντας τις παγίδες των γαλλικών CRS τράβηξαν για την πλας ντε λα Κονκόρντ και το Ελιζέ, το προεδρικό μέγαρο. Συγκρούστηκαν μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, συντονίζονται διαδικτυακά. Στα Τίρανα θύμισαν τη μεγάλη εξέγερση του 1997 οι κινητοποιήσεις. Οργή και μόνο οργή.

Εδώ τι θα θυμίσει μια μεγάλη διαμαρτυρία όποτε έρθει με τα τόσα προβλήματα; Τον Φλεβάρη του 2024 όταν ζητούσαν απεγνωσμένα να φωνάξουν ένα πολιτικό σύνθημα και δεν υπήρχε; Μόνο δικαιοσύνη…