Βασ.Κοκοτσάκης

 

Όταν η "Πολιτική " Μετράει Καμένα Στρέμματα, θύματα και Επικοινωνιακά Φίλτρα

Από το 2020 και μετά, η Ελλάδα παρακολουθεί το ίδιο επαναλαμβανόμενο έγκλημα κάθε καλοκαίρι, οι φωτιές ξεσπούν, το 112 χτυπάει δαιμονισμένα, ολόκληροι οικισμοί αδειάζουν «για λόγους ασφαλείας» και, τελικά, χιλιάδες στρέμματα δάσους μετατρέπονται σε στάχτη.

Το δόγμα «πάνω απ' όλα η ανθρώπινη ζωή» που χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα έχει μετατραπεί σε ένα κυνικό άλλοθι.

Ένα άλλοθι που φέτος βάφτηκε με το αίμα πέντε παλικαριών.

Πέντε πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους μέσα σε πέντε ημέρες, θύματα μιας τακτικής που τους αφήνει μόνους, εξαντλημένους και εκτεθειμένους στην πρώτη γραμμή.

Αυτοί οι θάνατοι δεν ήταν αναπόφευκτοι. Ήταν τραγικοί και μπορούσαν εύκολα να είχαν αποφευχθεί.

Η μαζική και υποχρεωτική απομάκρυνση των κατοίκων της υπαίθρου δεν εξυπηρετεί πλέον μόνο την επιχειρησιακή κάλυψη, αλλά και την επικοινωνιακή σκοπιμότητα.

Το «επιτελικό κράτος» έμαθε το μάθημά του από το 2020, το 2021 και το 2022, όταν η οργή των ανθρώπων που έβλεπαν τα σπίτια τους να καίγονται αβοήθητα ξεσπούσε μπροστά στις κάμερες, γεννώντας συνθήματα που αμαύρωναν την κυβερνητική εικόνα.

Σήμερα, οι πολίτες απομακρύνονται βίαια προς κατευθύνσεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες όπου επιτρέπεται η πρόσβαση στους δημοσιογράφους.

Ο στόχος είναι σαφής ,να μην συναντηθεί η κάμερα με την απόγνωση, να μην ακουστεί η κραυγή της αλήθειας, να μην υπάρξει ζωντανή αμφισβήτηση του κρατικού μηχανισμού.

Για την ηγεσία, η φωτιά δεν είναι μόνο μια φυσική καταστροφή, είναι κυρίως μια άσκηση επικοινωνίας και διαχείρισης της κοινής γνώμης και μετά τον "κακό σταθμάρχη " επανήλθε και ο " στρατηγος άνεμος " του Πολυδωρα του 2007.

Με αυτόν τον τρόπο, οι πυροσβέστες στερούνται τον πιο πολύτιμο σύμμαχό τους,τον ίδιο τον τοπικό πληθυσμό.

Στο παρελθόν, οι κάτοικοι των χωριών ή οικισμων ,δεν ήταν απλώς θεατές. Ήταν οργανωμένες ομάδες πολιτών που γνώριζαν κάθε σπιθαμή του ανάγλυφου της περιοχής τους, τις πηγές, τα περάσματα.

Όταν διώχνεις με το ζόρι τον κτηνοτρόφο, τον αγρότη και τον μελισσοκόμο, αφήνεις τους πυροσβέστες να παλεύουν στα τυφλά, σε άγνωστα και δύσβατα μέρη, χωρίς κανέναν να τους καθοδηγήσει ή να τους στηρίξει με τοπικά μέσα (υδροφόρες, μηχανήματα).

Αυτή η απομόνωση αποδεικνύεται οδυνηρή, την ίδια ώρα που στον αέρα, ο συντονισμός των εναέριων μέσων από επίγειους ή εναέριους καθοδηγητές μετατρέπεται σε ρωσική ρουλέτα, όπως απέδειξε η συγκλονιστική σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων Bell στην Ψάθα.

Τα δεδομένα δείχνουν μια εφιαλτική πραγματικότητα, η μέση καμένη έκταση ανά φωτιά έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια.

Κάθε εστία που δεν σβήνεται στο πρώτο τέταρτο μετατρέπεται πλεον σχεδόν νομοτελειακά σε "Mega-Fire".

Η καραμέλα της κλιματικής κρίσης έχει πλέον κουράσει. Η φωτιά που ξεκίνησε από τη Βοιωτία και έφτασε μέχρι τα Μέγαρα διήνυσε τεράστιες αποστάσεις χωρίς να βρει κανένα σοβαρό προληπτικό εμπόδιο, όπως αντιπυρικές ζώνες, οι οποίες απαιτούν συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές και συντήρηση τον χειμώνα, και όχι σπασμωδικές κωμικές κινήσεις πανικού την ύστατη ώρα μπροστά στα τηλεοπτικά συνεργεία για να λέμε κατι κάνουμε.

Ένα μεγάλο μέρος των πυρκαγιών ξεκινά από αιτίες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί με ελάχιστο κόστος, όπως η μόνωση ή υπογειοποίηση των ηλεκτρικών δικτύων σε δασικές ζώνες ή ε

πικυνφυνες περιοχες( Ρέθυμνο).

Αντί για ουσιαστική πρόληψη, η πολιτική ηγεσία και η κεφαλή του Πυροσβεστικού Σώματος επενδύουν σε αποστειρωμένα ρεπορτάζ που πομπωδως μιλουν για "πλήρη ετοιμότητα" κάθε Μάιο, και "κάναμε οτι μπορούσαμε,ήταν κι ο αέρας..." κάθε Αύγουστο.

Όταν η ηγεσία περιορίζεται στο να μετράει «επιτυχημένες εκκενώσεις» την ώρα που η χώρα καίγεται και οι δικοί της άνθρωποι πέφτουν στο καθήκον, τότε μιλάμε για "ηθική" αυτουργία.

Αυτοί οι πέντε ζωντανοί άνθρωποι, που άφησαν πίσω τους σπίτια και οικογένειες, δεν χάθηκαν από «κακιά στιγμή». Χάθηκαν γιατί το σύστημα προτιμά να σέβεται περισσότερο την επικοινωνιακή του εικόνα, παρά την ίδια την ανθρώπινη ζωή ,μή παίρνοντας τα προληπτικά μέτρα που θα ελαχιστοποιουσαν τον κίνδυνο.

Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα...