Για χολυγουντιανή « Οδύσσεια» …
Πριν ακόμη δω την ταινία είχα εντυπωσιαστεί από τη διανομή : παίζεται ταυτόχρονα σχεδόν σε όλους τους κινηματογράφους της χώρας , ανεξαρτήτως του γραφείου διανομής που συνεργάζεται ο καθένας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του chatGPT, αυτή τη βδομάδα παίζεται στους μισούς από τους 111 κινηματογράφους της Αττικής και σε πολύ περισσότερες από τις μισές αίθουσες της Αθήνας. Στο Mall παίζεται ταυτόχρονα στις 13 απο τις 14 αίθουσες . Στους κινηματογράφους που έχουν 2 ή 3 αίθουσες παίζεται ταυτόχρονα σε όλες ! Ο μοναδικός κινηματογράφος της πατρίδας μου, της Σπάρτης , όπου και εγώ είδα την ταινία , την παίζει καθημερινά σε 2 παραστάσεις , με ελάχιστο κοινό στην κάθε μία. Είναι σαν να μην επιτρέπεται στις αίθουσες να δείξουν άλλη ταινία αυτές τις μέρες. Είναι γνωστό ότι τα περισσότερα γραφεία διανομής ελέγχονται με διάφορους τρόπους από τους υπερατλαντικούς μας "μέντορες" , όμως με την ευκαιρία ο έλεγχος αποδεικνύεται να τείνει προς το απόλυτο . Αν συνδυάσουμε τον έλεγχο με την τρομακτική διαφημιστική καμπάνια που επιβάλλει τη χολυγουντιανή «Οδύσσεια» σαν κυρίαρχο θέμα συζήτησης, τότε το πράγμα μοιάζει με πολιτιστική δικτατορία .
Η ίδια η ταινία , κατά την γνώμη μου, δεν είναι απο τις καλύτερες χολυγουντιανές υπερπαραγωγές που έχουμε δει . Θεωρητικά με 250 εκ$ ,τις επιστημονικές δυνατότητες και την εμπειρία της μεγαλύτερης κινηματογραφικής βιομηχανίας του πλανήτη ,κάποιος θα περίμενε ένα καλλιτεχνικά και ιδεολογικά σοβαρότερο αποτέλεσμα, άσχετα αν θα συμφωνούσαμε με τις θέσεις των δημιουργών.
Ο εντυπωσιασμός του θεατή επιδιώκεται μέσω εκκωφαντικών και τρομακτικών ήχων που παραπέμπουν σε ταινίες τρόμου της σειράς , η καταληκτική " μάχη" μεταξύ "καλών" και " κακών" που διαρκεί σχεδόν μισή (!) κινηματογραφική ώρα , παραπέμπει στην καταληκτική μάχη στο σαλούν όπως την ξέρουμε από τα καουμπόικα.
Οι ομηρικές σκηνές που επιλέγει να αναδείξει , έχουν " συζητηθεί" στη λογοτεχνία και στον ανθρώπινο στοχασμό γενικότερα επί αιώνες, έχουν προσεγγισθεί από τις πιο διαφορετικές πλευρές . Η πραγμάτευσή τους στην ταινία είναι πιο ρηχή και από αυτή των παιδικών παραμυθιών. Καμία νέα ιδέα , πνευματική οκνηρία. Η σκηνοθετική δημιουργικότητα εξαντλείται σε αταίριαστα μακρόσυρτες σκηνές, ηχητικά και οπτικά εφέ και φτηνούς εντυπωσιασμούς.
Ενδιαφέρον από ιδεολογική άποψη είναι το φινάλε της ταινίας : Δεν τελειώνει με την επιστροφή στην Ιθάκη και τη νίκη επί των μνηστήρων. Ο Οδυσσέας συνεχίζει το ταξίδι του ( με τη σύζυγο πλέον ) πρός τη Δύση! Ο ήρωας που υπερέχει έναντι πάντων ( ο πολυμήχανος, ό άρειος, ο λευκός;) αφήνει πίσω του το κακό και βίαιο παρελθόν ( την Ανατολή) και οδεύει προς το μέλλον , προς τη Δύση ! [ αυλαία]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου