Το σχολίασα και πριν λίγες ημέρες αλλά νομίζω αξίζει να το υπογραμμίσουμε και πάλι. Περίμενα απο τους ανθρώπους που κατήγγειλαν την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία να είναι αντίθετοι και με την αμερικανοισραηλινή επίθεση στο Ιράν. Ή, τουλάχιστον, επιφυλακτικοί και λιγόλογοι. Αντιθέτως, πρωτοστατούν στο διαδίκτυο υπερ της επίθεσης και χαίρονται για τα θύματα που προκαλούνται.
Δεν τους απασχολεί κανένα διεθνές δίκαιο, το οποίο επικαλέστηκαν στην περίπτωση της Ρωσίας.
Έχουν μια οπαδική ταύτιση με τον ισχυρό, τις ΗΠΑ.
Στην προκειμένη περίπτωση με τον Αμερικανοισραηλινό άξονα.Δεν ξέρω αν είναι, μόνο, ιδεολογική.
Η καταδίκη της πολεμικής συμπεριφοράς ενός κράτους, εδώ των ΗΠΑ και δευτερευόντως του Ισραήλ, δεν είναι, μόνο, ένα ανθρωπιστικό καθήκον. Είναι και μια διεθνής πίεση να σταματήσει αυτός που αισθάνεται ισχυρός να κάνει ότι θέλει. Διότι αν σήμερα η εγωϊστική και αλαζονική τύφλωσή του αφορά άλλους, αύριο θα έρθει και η σειρά αυτών που υποστηρίζουν τις ενέργειές του, όπως η Θύρα 4.
Πως μπορείς να υποστηρίζεις τις ενέργειες ενός ανθρώπου που δηλώνει δεν υπάρχει ΟΗΕ, εγώ θα αποφασίσω αν θα ξεκινήσω πόλεμο, εγώ θα αποφασίσω τι κυβέρνηση θα έχει το Ιράν, εισβάλλει στην Βενεζουέλα και απάγει τον πρόεδρο της χώρας, βομβαρδίζει διάφορες χώρες επειδή έτσι θέλει, βουλιάζει καράβια, σκοτώνει πολίτες;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου