Βασιλης Λαμπογλου

 

Όχι Κύριε Πρωθυπουργε,δεν έχουμε την ίδια Πατρίδα.

Τη δική μου Πατρίδα την νιώθω σαν διαβάζω τον λόγο του Κολοκοτρώνη στη Πνύκα, σαν ακούω τον Μακρυγιάννη στο Πόρο να λέει στουs στρατιώτεs για ποιό λόγο πολεμήσαμε ( γι'αυτά τα αγάλματα),σαν διαβάζω για το μαρτύριο του Δασκαλογιάννη και του Κατσαντώνη που τους έγδαραν αργά και βασανιστικά, σαν ακούω τον Νικηταρά να απαντά στον Άγγλο αξιωματικό(που τον αντιμετωπίζει σαν επαίτη) έξω απο την Ευαγγελίστρια στο Πειραιά ,τον Καραησκάκη-έτσι το έγραφε, ανορθόγραφα -να απευθύνεται στον Μαχμούτ Πασά και να του λέει...."ρώτησα τον μπούτσον μου και μου είπε να μη σε προσκυνήσω",

και σαν κοινωνώ τουs άλλουs λαικούs ήρωεs του '21 που πέρασαν στην αφάνεια για να ντύνονται στο όνομα τους οδαλίσκες του Μαμωνά που γλεντάνε με ολυμπιακούς αγώνες και τσαντάκια "φέσια" των 380 ευρώ.

Τη δική μου η Πατρίδα την αντάμωσα στα ΟΧΙ του Μουστακλή, του Παναγούλη, του Λαμπράκη, της Αρσένη, του Μανδηλαρά, της Φλέμινγκ, του Καράγιωργα... του Ευαγόρα, του Καραολή και του Δημητρίου, της Χαρίτα Μάντολες.

Στη δική μου Πατρίδα έσμιξα με την Ηλέκτρα Αποστόλου, την Ιουλία Μπίμπα, την Ηρώ Κωνσταντοπούλου, τη Λέλα Καραγιάννη, τον Περρίκο ,τη Διαμάντω Κουμπάκη, τη Παναγιώτα Σταθοπούλου και όχι με Πικραμμένουs ,Αγγελόπουλουs,Μαρινόπουλουs,Λάτσηδεs,Χριστοφοράκουs,

Βαρβιτσιώτηδες και Ράλληδες και πλείστουs άλλουs ''πρόγονουs'' που συνεργάστηκαν με τουs Γερμανούs κατακτητέs και μακέλεψαν και καρπώθηκαν περιουσίεs Ελλήνων και ''χρυσόβουλα'' Γερμανών που παραχώρησαν στα παιδιά τουs για να διευθύνουν τη χώρα μέχρι σήμερα.

Η δική μου Πατρίδα δεν περιλαμβάνει εφοπλιστικούs δημογέροντεs, εργολαβουs προεστούs,δημοσιογραφικούs κοτζαμπάσηδεs και εθνικούs προαγωγούs(νταβατζήδεs).

Στη δική μου Πατρίδα χωράνε μαυροφορεμένεs μάνεs και τραγικοί πατεράδες που 'χάσαν τα παιδιά τουs απο δολοφόνουs που έχουν την ίδια ιδεολογία με αυτούs που αφήσαν τουs πέλεκειs ,φόρεσαν κοστούμι και τρύπωσαν στο Προεδρικό Μέγαρο.

Τη δική μου Πατρίδα τη στήσαν η Κυρά Μαρίτσα και οι φίλες της που σώζαν μωρέλια στο Αιγαίο ,ο Πάπα Στρατής που έτρεχε να μοιράσει φαγητό ανεξαρτήτου χρώματος, η Δήμητρα από τα μέρη της Παναγίας της Γοργόνας που μοίραζε αλληλεγγύη και εισέπραττε χλεύη.

Τη δική μου Πατρίδα την ορίζουν οι τραγικοί γονείς του Ιάσωνα-που έχασε τη ζωή του από αβλεψία ιθυνόντων έξω από την βουλή-και είχαν το σθένοs να δωρίσουν τα όργανά του σε άλλουs συναΑνθρώπουs του,

ο Πέρσης μαθητής Κύρος που διέπρεψε στιs Πανελληνιεs διαβάζονταs στη Μόρια, η μονογονεϊκή μητέρα που παλεύει να προσφέρει στο παιδί της, ο ιερέας που πετάει το ράσο και σβήνει πυρκαιέs, ο φαντάρος που στον χιονιά του Έβρου έσωζε κοριτσάκι από τα παγωμένα νερά και τόσοι άλλοι που ομορφαίνουν τη λέξη Άνθρωποs.

Στη δική μου Πατρίδα δεν ξεφυτρώνουν δάση από αιολικά πάρκα σε μαυροφορεμένεs χαίνουσεs πλαγιέs και δεν μοιράζουν πράσινη ενέργεια κουστοδίες εθνικών εργολάβων, δεν ορίζουν τη τύχη της ευρωπαϊκές αμυντικές ομπρέλες, δεν επιλέγει "σωστές πλευρές της Ιστορίας",

δεν είναι τα πετρέλαια στις θάλασσες, ο χρυσός στα παρθένα δάση ,τα επιδόματα για βενζίνη, τουρισμό και ρεύμα, η "καταπληκτική ποιότητα ζωήs",

Στη δική μου Πατρίδα δεν υπάρχει η λέξη συγκάλυψη, η δικαιοσύνη δεν μετριέται με διορισμούς και αναθέσεις, δεν πανηγυρίζουν για τον μικρό αριθμό συνανθρώπων μου που έφυγαν με τη πανδημία, δεν καταλογίζουν την ευθύνη για τις πυρκαγιές στους αγερηδες, δεν φταίει ο χιονιάς στην Αττική οδό, δεν πνίγει στη Πύλο, δεν "είναι μια κακή χώρα ".

Η δική μου Πατρίδα δεν ορίζεται από έναν φανατικό εμφυλιοπολεμικού ήθους πρόεδρο δημοκρατίας.

Ούτε από έναν άνιωθο διεκπεραιωτη πρωθυπουργό επιχειρηματικών συμφερόντων.

Στη δική μου Πατρίδα δεν αποκαλείται " Τοπόσημο διχασμού", ο τόπος εξορίας του Δημήτρη Γληνού , Κώστα Βάρναλη, Γιάννη Ρίτσου ,Τάσου Λειβαδίτη, Μάνου Κατράκη,

Μενέλαου Λουντέμη, Δημήτρη Φωτιάδη,

Κώστα Γαβριηλίδη, Στέφανου Σαράφη, Ηλία Ηλίου και πόσων άλλων χιλιάδων Ελλήνων...

Στη δική μου Πατρίδα δεν παρέδιδαν με πρωτόκολλο παράδοσης τους εξόριστους αιχμαλώτους στους Γερμανούς κατακτητές , ούτε χαμερπείς δήλωναν "στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας" και μάγκωναν τα πακέτα Μάρσαλ, για να "ψηφίζουν και τα δένδρα" , ούτε λογαριασμό έδιναν σε Δανούς "Χριστιανούς", αμούστακους βασιλείς, Σκόμπυδες, Αμερικανάκια, Πακέτα Ντελόρ, Αγκελες, Ουρσουλες και τόσους πρόθυμους που αγάπησαν την εσχατιά μας.

Στη δική μου Πατρίδα ακόμη εμφανίζονται ομαδικοί τάφοι ανθρώπων που δεν έσκυψαν το κεφάλι σε όσους δυναστεύσαν τη χώρα από τη κατοχή και στήσαν το κράτος τους όπως το επιθυμούσαν.

Στη δική μου Πατρίδα δεν νοούνται υποκλοπές συμπολιτών μου, δεν πανηγυρίζουν γιατί δεν είχαμε πτώματα ενώ είχε καεί η μισή Ελλάδα, δεν επιβραβεύονται μεγαλοσχήμονες πολιτικά ανδρείκελα που ευθύνονται για τον χαμό 57 ψυχών, δεν χειραγωγείται ο θεσμός της Δικαιοσύνης, δεν καταπατούνται τα ύστατα όρια της συνταγματικής ελευθερίας ,

Στη δική μου Πατρίδα δεν νοείται πολιτική τυμβωρυχία (Μάτι), άκρατος νεποτισμός(διορισμος επί "παρεάκι"),επίδειξη καθεστωτικής αντίληψης με τη συμπεριφορά Πραιτωριανών φυλάκων ,έλλειψη ενσυναίσθησης ("σας διαβεβαιώ δεν υπάρχει συγκάλυψη"), Ύβρις σε άδικο φευγιο ανθρώπων (μπάζωμα...), συμπλεκόμενες εξουσίες...

Η δική μου Πατρίδα είναι η Παναγιά στην Ανάφη,

το φαράγγι του Βίκου, ο ποταμός του Αχέροντα,

η ρίγανη του Ταυγέτου,η μαλοτίρα του Ψηλορείτη,

το ηλιοβασίλεμα στα Φαλάσαρνα, η παραλία στα Βατερά,

η Αρχαία Ολυμπία, το Ηραίον στιs Μυκήνεs,

οι μύλοι στην Αστυπάλαια, η αποκλεισμένη Φλώρινα,

η μαυροφορεμένη γιαγιά που ασβεστώνει το σπίτι της στη Μάνη, τα τσίπουρα στη Βάλια Κάλντα,

ο Θεοτοκόπουλοs στην εκκλησιά στη Σύρο,

η καρδιά του Υψηλάντη στην εκκλησιά πίσω από το Προεδρικό Μέγαρο, το χαμόγελο του βοσκού στον Γιούχτα,

το λάδι τηs Αρσινόηs,η Μαρία στον Αστακό,

ο Μίμηs που παλεύει στη Γαύδο να μάθει ''γράμματα '' στον μοναδικό μαθητή,

η Κυρά Μάρω στη Πάφο που 51 χρόνια περιμένει να ''γυρίσει'' ο Μιχάληs τηs,

ο γιατρόs που πήγε στουs Λειψούs για καλοκαίρι από τη Γερμανία και έμεινε μόνιμα,

ο Μιχάληs o αστυνομικόs που αγόραζε με συναδέλφουs του γάλα για μικρούs πρόσφυγεs στην Ιεράπετρα,

ο Ψαραντώνηs σαν τραγουδά ριζίτικα,

ο Κωστήs ο Παπαϊωάννου στο Παρίσι ,

το υποβρύχιο βανίλια τηs γιαγιάs Μαριγώ στη Σίφνο,

ο Σκαρίμπας στο "Τρελλό του καράβι",

ο Καββαδίας στον "Σταυρό του Νότου",

η φωνή του Κατράκη, ο Ξαρχάκοs στην Ερμούπολη,

ο Ψαρονίκος στο Πολυτεχνείο με τους φοιτητές,

το ποίημα του Ρίτσου, το χάδι του Μάνου, ο Θούριοs του Μίκη,

ο ανυπότακτος Άρης των βουνών,

το χαμόγελο του Βέγγου, το ζεϊμπέκικο του Τσαρούχη,

η Επίδαυροs τηs Χορs...

οι αγκαλιέs των θυγατέρων μου.

Η δική μου Πατρίδα-αλήθεια είναι-στοιχίζει πολύ σε σχέση με τη δική σαs.

Αλλά βλέπειs είναι φτιαγμένη απο αυτά τα υλικά που χτίζεται η Πατρίδα...

Λευτεριά, δικαιοσύνη(''χωρίs θεσμικά αντίβαρα'' ,Κυρία-πρώην πλέον- Πρόεδρε), πρόνοια, αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση, αντάμα

με ήρωες και ποιητέs, αγρότες και εργάτες, φιλοσόφους, Δασκάλουs, γιατρούς και κάθε έναν -μαύρο, λευκό , χριστιανό, μουσουλμάνο...-που αγαπά τούτη τη γωνιά.

Τη δική μου Πατρίδα τη μετρούν με το πήχυ της Αθανασίας,την υψωμένη γροθιά που τη λυγίζει μόνο η σφαίρα ανιερων κατακτητών και το ξεδιψασμα της γης από το αίμα των ανυπότακτων.

Και οι δικοί σου πρόγονοι (θα σου έχει πει ο πατέρας σου πως έφυγε μέσα από τη Βουλή το 82 με όλο το κόμμα που ανήκεις, ώστε να μην ψηφίσουν την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης) φυσικοί και πολιτικοί αλλά και 'συ ο ίδιος και οι επιλογές σου βασανιζετε εξακολουθητικα και παρατεταμένα τη Πατρίδα μου.

Μια Πατρίδα που δεν τολμά να "στήσει" ένα Μουσείο Εθνικής Αντίστασης.

Η "μόνη προσφορά" που δυναστε,είναι να αφήσετε από τα χέρια σας αυτές τις φωτογραφίες.

Ανιωθος και άταραχος πορευτείτε στην άκρατη Ιδιωτεία σας...και αναζητείστε αλλού τις παρατες σας.

Όχι τα άγια τοις κυσι...

Η Πατρίδα μου θα τα καταφέρει και χωρίς εσάς...