απο το Documento

 

Ποιος να το περίμενε! Το 41% εξεπλάγη που μια υπουργός έβαλε τον υπουργό Δικαιοσύνης να περάσει μια τροπολογία για ιδιωτική υπόθεση, για δικαστική διένεξη σε διαζύγιο που την αφορά. Το προσωπικό υπέσκαψε το συλλογικό. Μόνο οι υποστηρικτές της κυβέρνησης των ιδιοκτητών του κράτους έσπευσαν να ζητήσουν συννεφάκι για να πέσουν. Πρώτη φορά το ξανάβλεπαν. Οι ποινικοί κώδικες έχουν γίνει σουρωτήρι, οι νόμοι έχουν μετατραπεί σε θεσμικά ρουσφέτια: από την αδιανόητη νομική ασυλία των τραπεζιτών και των επιτροπών στην πανδημία, από την τροπολογία για να αλλάξουν τα κριτήρια και να τοποθετηθεί διοικητής της ΕΥΠ ένας κολλητός αλλά άσχετος με το αντικείμενο έως τη μετατροπή του ΤΑΠΑ σε ΟΔΑΠ για τα πωλητήρια των μουσείων, τις ρυθμίσεις που κράτησαν τα καζάνια του θανάτου στο Πέραμα, που αποκάλυψε το Documento στο χθεσινό του φύλλο και την ντροπολογία Κεφαλογιάννη. Όλο και κάτι θα έχουμε ξεχάσει στο ενδιάμεσο, ίσως κάτι για το Ελληνικό, για τους εφοπλιστές που χ@@ πρωθυπουργούς, ακόμη και το μοντέλο για την τιμή του ρεύματος, τα οποία είναι όλα προσωπικές τακτοποιήσεις. Μακριά από τις ανάγκες της κοινωνίας, η κυβέρνηση θεσμοθετεί κανόνες που αφορούν πέντε-έξι χορηγούς.

Βαθιά κατάπτωση. Αλλαγή στο οικογενειακό δίκαιο έκανε και ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, αυτός που προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχει δήθεν καθαρά χέρια και από τα πρώτα διατάγματα που έβγαλε το 1967 που αφορούσαν αύξηση του μισθού του. Συνέχισε και μέσα σε μια νύχτα έβγαλε νόμο ώστε να πάρει διαζύγιο και να παντρευτεί τη Δέσποινα, και επανέφερε αμέσως το προηγούμενο νομικό καθεστώς.

«Μηνύματα»

Εντύπωση προκαλεί η θεσμική αφύπνιση της Ομάδας Αλητείας της ΝΔ. Έπεσε πάνω στην Όλγα Κεφαλογιάννη, ενώ όλες τις προηγούμενες φορές προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και είχε γραμμή υπεράσπισης οποιουδήποτε κυβερνητικού στελέχους είχε λερωμένη τη φωλιά. Δεν είναι λίγοι όσοι στάθηκαν στη σχέση της υπουργού με την οικογένεια Βαρδινογιάννη. Ανοίγει κι άλλο μέτωπο ο πρωθυπουργός; Φτιάχνει νέα τζάκια για να περιορίσει τα παλιά; Άραγε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες στη χώρα θα καθίσει να μαλώσει για μια πολιτικό που την έχουν αποδεκατίσει οι ιδιωτικές υποθέσεις της και την έβγαλαν στα μανταλάκια οι δικοί της; «Μηνύματα» στέλνονται…

Δεδομένο είναι πάντως ότι από εκεί που είχαμε ένα προοδευτικό οικογενειακό δίκαιο, το λόμπι των «ενεργών μπαμπάδων» πέτυχε να το αλλάξει ο τότε υπουργός Τσιάρας στην επιμέλεια των παιδιών και τώρα ανταπάντησε η «άλλη πλευρά» με αλλαγή στην αλλαγή προς όφελος της διαζευγμένης υπουργού. Το κακό είναι ότι όλες οι πλευρές χρησιμοποιούν την εξουσία για να περάσουν νόμους που αφορούν προσωπικές τους υποθέσεις και δεν βρίσκουν ανταπόκριση, π.χ., οι αγρότες, οι τρίτεκνοι και οι πολύτεκνοι, οι μπαλαρίνες, οι ποδοσφαιριστές, οι εκδοροσφαγείς κ.ά. Εκδίκηση ζητούν όλοι τους –το γνωστό «θα σου δείξω εγώ ποιος είμαι»– και την κάνει νόμο η κυβέρνηση. Κι όλα αυτά με φόντο μια Δικαιοσύνη που μόνο τυφλή δεν είναι, αλλά υποτακτική στα κελεύσματα της εξουσίας. Από πού να πιαστείς και να φωνάξεις «ένας εισαγγελέας δεν υπάρχει;» 

«Υπάρχει κράτος;»

Επί τη ευκαιρία, σπεύστε όσοι δεν έχετε δει ακόμη, διότι είναι sold out μέχρι και τον Μάιο, την παράσταση «Ανεξάρτητα κράτη». Κύρια αφορμή για να ξετυλιχτεί η πλοκή είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος του «Βήματος»: «Ὑπάρχει κράτος;». Τον Ιούλιο του 1978 η τέταρτη εξουσία δεν αναζητούσε δικαιοσύνη και ευνομία, αλλά έθετε σε κίνηση τον μηχανισμό καταστολής και πυροδότησε τη δολοφονία του γιατρού Τσιρώνη που είχε κλειστεί στο σπίτι του στο Φάληρο για μήνες ανακηρύσσοντάς το ανεξάρτητο κράτος. Ενοχλούσε. Και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης έκανε το χατίρι στην άθλια δημοσιογραφία που σφιχταγκαλιάζεται με την εξουσία. Αξίζει να δείτε την παράσταση, είναι καθηλωτική και όλοι οι ηθοποιοί εξαίρετοι στον ρόλο τους – νομίζεις ότι βρίσκεσαι στον έβδομο όροφο της Χρήστου Λαδά, τόσο πειστικοί.

Και στις Ηνωμένες Πολιτείες ο Ντόναλντ Τραμπ ανατρέπει κυνικά και πολύ ωμά τα νομικά θέσφατα. Παίζει κρυφτούλι με τον φάκελο Έπσταϊν, έδιωξε τον αρχηγό του FBI που έκανε έρευνα για τα απόρρητα κρατικά έγγραφα που είχε τσουρνέψει ο πρώην τότε πρόεδρος στην έπαυλή του, το Μαρ-α-Λάργκο, διώκει όποιον τον ερεύνησε για φορολογικές παραβάσεις, απένειμε χάρη στους εισβολείς στο Καπιτώλιο το 2021, απελευθέρωσε τον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας που είχε καταδικαστεί για συμμετοχή σε καρτέλ ναρκωτικών αλλά έπιασε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Μαδούρο για ναρκωτικά (!), αμόλησε τα καφέ «τάγματα εφόδου» ICE που εκτελούν, συλλαμβάνουν και μπουκάρουν σε σπίτια (το ιερό της αμερικανικής ζωής, η προσωπική τους ιδιοκτησία που είναι απαραβίαστη) χωρίς ένταλμα, το οποίο μάλιστα θα πρέπει να βασίζεται σε μια εύλογη υποψία. Μόνο ένα παλιόχαρτο που μοιράζει η ίδια η διαβόητη ICE χρησιμοποιείται για έρευνα. Κι όλα αυτά με περιτύλιγμα νομολογίες από το Ανώτατο Δικαστήριο, αυτό που είχε πέντε μέλη και στην προηγούμενη θητεία του τα αύξησε βάζοντας δύο επιπλέον συντηρητικούς δικαστές για να διασπάσει την ισορροπία και να ελέγχει τις αποφάσεις. 

Το δηλητήριο του φόβου και του αλάθητου

Η δημοκρατία πεθαίνει στα σκοτάδια, όπως έχουμε πει πολλές φορές, αλλά και από τον φόβο και την ιδιωτικοποίηση, την εξυπηρέτηση του ενός αντί του συνόλου. Μάλιστα οι πολέμιοί της χρησιμοποιούν εργαλεία της για να την καταστρέψουν. Θυμηθείτε τα δημοψηφίσματα της επταετούς χούντας. Άλλωστε οι επίγονοι της αυταρχικής επιβολής της δικής τους γνώμης μιλούν για πλειοψηφία με αυταρχικό τρόπο. Το 41% είναι ένα παράδειγμα. Τρανταχτό. Κάνει ό,τι θέλει ενώ έχει απονομιμοποιηθεί η πολιτική του όπως φαίνεται στις δημοσκοπήσεις –μάλιστα στην πρώτη θητεία Μητσοτάκη μιλούσαν για νωπή εντολή που αποτυπώνεται στα γκάλοπ, ενώ τώρα που δεν την έχουν δεν την αναφέρουν καν– και χτίζει μεθοδικά ένα καθεστώς ολιγαρχίας με πρόφαση δημοκρατίας. Η έκφραση ότι αποφασίζει η πλειοψηφία είναι πέρα για πέρα αντιδημοκρατική και αντιδραστική. Δημοκρατία είναι ο σεβασμός στη διαφορετική άποψη και η σύγκλιση για όσο το δυνατόν περισσότερο συναινετικές λύσεις. Το 51% δεν μπορεί να αφορίζει και να διαγράφει το 49%. Κι όμως έφτασε ο τότε υπουργός Βορίδης να αλλάξει τον χάρτη σε δήμους και περιφέρειες και να αποβάλει τις συναινέσεις ως δήθεν δυσλειτουργικές για να αποφασίζει η «πλειοψηφία» του 41%. Την ίδια αντιδημοκρατική άποψη εκφράζουν διάφοροι και εκτός κυβέρνησης (π.χ. ο δικηγόρος της Καρυστιανού). Το δηλητήριο της αλαζονείας και της απανθρωπιάς, μαζί με την τοξικότητα του νεοφιλελευθερισμού που αναπτύσσεται σε αυταρχικό έδαφος, έχει διαχυθεί στην κοινωνία. 

Ο πρώτος τα παίρνει όλα. Κλασική συνταγή καταστροφής. Ο πρώτος δεν μπορεί να έχει το αλάθητο. Γι’ αυτό η δημοκρατία αναζητά συγκλίσεις και διάλογο. Αντ’ αυτών ένας πλανητάρχης έχει προκαλέσει τρόμο στην ελεύθερη έκφραση και ήδη έχει χάσει κατά πολύ τη δημοτικότητά του. Με άλλη μία (τέταρτη) δολοφονία, εν ψυχρώ εκτέλεση, χτίζει μεθοδικά εμφύλιο πόλεμο καθώς μιλά για «εσωτερικό εχθρό», κι από τη στιγμή που έχει την εξουσία, ποδοπατά τα πάντα (σε πρόσφατη δημοσκόπηση του YouGov χαρακτηρίστηκε με πάνω από 50% επικίνδυνος και ακολουθούν κατά σειρά: διεφθαρμένος, ρατσιστής, βίαιος, εκτός πραγματικότητας, διχαστικός). Αλλά και ο 41% Μητσοτάκης δεν συζητά ούτε με κόμματα ούτε με κοινωνικές ομάδες όπως τους αγρότες και θα βρεθεί σύντομα να αναζητά είτε συμμάχους για κυβέρνηση συνεργασίας, διότι αυτοδυναμία δεν φαίνεται να έχει, είτε να εκβιάζει με δήθεν σταθερότητα για να αποκτήσει πάλι αυτοδυναμία και να κάνει ξανά του κεφαλιού του. Είναι αυτό δημοκρατία; Μόνο Νέα Δημοκρατία είναι, η ετεροθαλής αδελφή της ΕΡΕ που επιστρέφει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Άλλωστε κατά Μοντεσικιέ ο αυταρχισμός έχει ως αρχή του τον φόβο, όπως μας θύμισε ο φίλος πανεπιστημιακός Δ.Α. από το Αμέρικα, και έχει πέραση αυτό το ολίσθημα της δημοκρατίας στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.