Περίμενα, ομολογώ, ότι κάποια στιγμή θα επιχειρηθεί να με εμπλέξουν στην προσπάθεια αποδόμησης της κ. Καρυστιανού. Αυτό έγινε, με διακριτικό τρόπο είναι αλήθεια, μέσα από ρεπορτάζ στο Βήμα από τον παλιό γνώριμο και συνάδελφο Βασίλη Κυριακούλη.
Ο Βασίλης με κάλεσε τηλεφωνικά προχθές και του ξεκαθάρισα ότι δεν συμμετέχω σε κανενός είδους κίνημα. Είμαι αρκετά μεγάλος για κάτι τέτοιο. Του είπα όμως επίσης –και το πιστεύω ακράδαντα– ότι θεωρώ την κ. Καρυστιανού τη μοναδική ελπίδα που διαθέτουμε αυτή τη στιγμή και ότι οφείλουμε να τη στηρίξουμε.
Η στήριξή μου αυτή είναι και θα παραμείνει αποκλειστικά δημοσιογραφική: με σχόλια και αρθρογραφία. Όχι με συμμετοχή σε οργανωμένες κινήσεις.
Ο κ. Κυριακούλης επέλεξε να δημοσιεύσει απόσπασμα από ανάρτησή μου στο Facebook. Ως προς αυτό δεν έχω κανένα παράπονο. Ναι, το έγραψα και το υπογράφω. Ωστόσο, σχόλια για την κ. Καρυστιανού γράφονται καθημερινά από πολλούς. Εύλογα, λοιπόν, αναρωτιέμαι: ποια ήταν η σκοπιμότητα της αναφοράς στο πρόσωπό μου σε ένα ρεπορτάζ που αναζητά «ποιοι βρίσκονται δίπλα της»;
Σε ό,τι αφορά την ίδια την κ. Καρυστιανού, τη γνώρισα σε μια συνάντηση κοινωνικού χαρακτήρα, στο σπίτι της κ. Δελιβάνη, όπου είχαμε προσκληθεί για φαγητό. Δεν μου είπε τίποτα, δεν μου ζήτησε τίποτα, δεν μου πρότεινε τίποτα. Αντιθέτως, εγώ της είπα ότι παρακολουθώ με ενδιαφέρον την προσπάθειά της και ότι θα τη στηρίξω με τον τρόπο που γνωρίζω: με άρθρα και δημόσιο λόγο. Το τονίζω: η κ. Καρυστιανού δεν μου ζήτησε απολύτως τίποτα. Η δική μου στάση ήταν αποτέλεσμα προσωπικής κρίσης και πολιτικής ανάγνωσης της συγκυρίας.
Ο κ. Κυριακούλης, ενώ παραθέτει εντός εισαγωγικών κείμενό μου, έκρινε σκόπιμο να αναφέρει ότι υπήρξα μέλος του ΠΑΚ. Πρόκειται για μια πληροφορία που έχω αναφέρει κατά καιρούς σε ιδιωτικές, φιλικές συζητήσεις, όταν αναπολούμε τη φοιτητική μας νεότητα.
Για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας: πράγματι, το 1972, σε ηλικία 18 ετών, βρέθηκα στην Πάρμα της Ιταλίας, σε ένα περιβάλλον έντονα πολιτικοποιημένο, όπου κυριαρχούσαν αριστερές οργανώσεις. Επειδή ο πατέρας μου υπήρξε, προδικτατορικά, στέλεχος της Ένωσης Κέντρου, μαζί με ελάχιστους άλλους δημιουργήσαμε τους «Φίλους ΠΑΚ Πάρμας». Μια μικρή, σύντομη δραστηριότητα, που περιοριζόταν στη διανομή μιας εφημερίδας του ΠΑΚ στο εξωτερικό.
Η παραμονή μου στην Ιταλία υπήρξε ούτως ή άλλως σύντομη, καθώς πέρασα στο Μαθηματικό Θεσσαλονίκης και επέστρεψα στην Ελλάδα, ακόμη εν μέσω δικτατορίας. Αυτή η μικρή προσωπική ιστορία είναι γνωστή σε ελάχιστους και δυσκολεύομαι να κατανοήσω ποια σχέση έχει με το γεγονός ότι σήμερα, δημοσιογραφικά, επιχειρώ να καταγράψω και να αναδείξω τους προβληματισμούς ενός κοινωνικού ρεύματος που αναζητά πολιτική έκφραση μέσα από την κ. Καρυστιανού.
Η αναφορά αυτή αποκτά, φοβάμαι, νόημα μόνο αν ιδωθεί στο πλαίσιο μιας προσπάθειας έμμεσης απαξίωσης. Και ακριβώς εδώ εντοπίζεται το πρόβλημα: η κ. Καρυστιανού επιχειρεί να εκφράσει μια κοινωνική δυναμική που έχει αναστατώσει το σύστημα. Και το σύστημα τη φοβάται. Θέλουν να την βγάλουν αντισυστημική. Προχθές προσπάθησαν να την ταυτίσουν με την επιστροφή στην δραχμή, τώρα αφού βγήκε φωτογραφία με μέλος του ΠΑΚ μπορεί να είναι κατά του συστήματος. Κάπως έτσι. (Λεπτομέρεια: το ΠΑΚ ήταν η οργάνωση που ίδρυσε στο εξωτερικό ο Ανδρέας Παπανδρέου).
Όταν η Καρυστιανού ζητά να λειτουργήσει η απαξιωμένη Δικαιοσύνη, δεν είναι εκείνη η «αντισυστημική», αλλά το αντίθετο: εκφράζει την ανάγκη εξυγίανσης ενός σάπιου συστήματος. Αντίθετα, όσοι το έχουν διαλύσει, το υπονομεύουν και το εργαλειοποιούν, είναι εκείνοι που εμφανίζονται σήμερα ως δήθεν θεματοφύλακές του. Εκτός αν θεωρούν σύστημα αυτήν την παρωδία.
Η σύντομη και απολύτως ανώδυνη σχέση μου με το ΠΑΚ δεν έχει καμία απολύτως σημασία σήμερα. Η επιμονή σε τέτοιες αναφορές κινδυνεύει να γεννήσει αυθαίρετους συνειρμούς: αύριο κάποιος που αγνοεί τι ήταν το ΠΑΚ μπορεί να κατασκευάσει σενάρια και να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι «αφού εκείνος ήταν στο ΠΑΚ, άρα και η Καρυστιανού είναι συστημική ανατροπέας». Φάτε την.
Ανατροπέας ποιανού συστήματος; Ενός συστήματος σάπιου, που χρειάζεται εξυγίανση;
Εν κατακλείδι, ναι Βασίλη, υπήρξα για λίγο στο ΠΑΚ. Δεν υποστήριξα ποτέ τον ένοπλο αγώνα κατά της δικτατορίας· πίστευα στην αντιδικατορική συνεργασία όλων των πολιτικών δυνάμεων. Και σήμερα στηρίζω την προσπάθεια της κ. Καρυστιανού, διότι φέρει εκείνα τα στοιχεία αμφισβήτησης ενός παρηκμασμένου συστήματος που οφείλει να αλλάξει. Είναι υπαρξιακή ανάγκη για την χώρα να αλλάξει το σάπιο σύστημα.
Η Καρυστιανού και το Κίνημα που της συμπαραστέκεται θυμίζουν κάτι από την νεότητά μας. Θα τα υποστηρίξουμε, ακόμη και αν μας ζητήσει να μην το κάνουμε.
Η καθολική προσπάθεια αποδόμησης της προσωπικότητάς της δεν είναι τυχαία. Όταν υπάρχει πιθανότητα να υπάρξει αποτέλεσμα, τότε το σύστημα κινητοποιείται.
Το κοινωνικό ρεύμα που είναι, πλέον, ορατό και την έκφρασή του στο πρόσωπο της κ. Καρυστιανού θα συνεχίσω να τα υποστηρίζω και καλώ ανθρώπους σαν τον Κυριακούλη να κάνουν το ίδιο. Επαφή με την κ. Καρυστιανού δεν έχω. Μετά το δείπνο που έγινε viral την είδα ακόμη μια φορά. Μένω στη Θεσσαλονίκη σε μια περιοχή που το σπίτι μου απέχει 100 βήματα και από το δικό της σπίτι και από το ιατρείο της.
Προσέξτε το εξής: μην αποθαρύνεσθε απο τις επιθέσεις που δέχεται η Καρυστιανού και μην πιστεύετε τίποτε απο όσα προσπαθούν να της καταλογίσουν. Είναι η μοναδική ελπίδα που έχει σήμερα η ελληνική κοινωνία. Βοηθήστε την
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου