τερμα η ασυλια;

 

Λουξεμβούργο vs. Αθήνα:

Το τέλος του εγχώριου «πλυντηρίου» ασυλίας είναι πλέον αναγκαστικό

Η απόφαση-βόμβα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου στο Λουξεμβούργο, στις 10 Ιουνίου 2026, δεν είναι μια απλή «σύσταση» που η Αθήνα μπορεί να αρχειοθετήσει σε κάποιο συρτάρι. Δικαιώνοντας πανηγυρικά την Ευρωπαία Εισαγγελέα, Λάουρα Κοβέσι, το Δικαστήριο γκρέμισε τη βολική ψευδαίσθηση ότι οι πολιτικές ασυλίες μπορούν να κρύβουν ποινικά αδικήματα.

Για την ελληνική πολιτική ελίτ, που έχει μετατρέψει το Άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών σε μόνιμο καταφύγιο ατιμωρησίας, η απόφαση αυτή αποτελεί τελεσίγραφο. Η αντικειμενική αλήθεια είναι σκληρή: το Ευρωπαϊκό Δίκαιο υπερέχει του εθνικού. Το επιχείρημα ότι «είμαστε κυρίαρχο κράτος και κάνουμε ό,τι θέλουμε» τελείωσε. Το Λουξεμβούργο ξεκαθάρισε ότι οι ασυλίες υφίστανται για να προστατεύουν τους θεσμούς, όχι για να ξεπλένουν ποινικές ευθύνες.

Η σημασία της απόφασης είναι κολοσσιαία, διότι αφαιρεί από την ελληνική Βουλή τη δυνατότητα να «μπλοκάρει» τις ευρωπαϊκές έρευνες (όπως γινόταν μέχρι σήμερα σε υποθέσεις τύπου Τεμπών και Σύμβασης 717). Αν η Ελλάδα επιχειρήσει να αγνοήσει αυτό το δεδικασμένο, οι συνέπειες δεν θα είναι θεωρητικές, αλλά άμεσες: βαριά ευρωπαϊκά πρόστιμα και οικονομική απομόνωση.

Το «μικρό κράτος» δεν έχει πλέον το δικαίωμα της άρνησης. Το Άρθρο 86 μόλις αφοπλίστηκε από την ευρωπαϊκή νομολογία, και όσοι οχυρώνονταν πίσω από αυτό, πλέον βρίσκονται εκτεθειμένοι στην πιο καθαρή μορφή δικαιοσύνης. Η εποχή που οι υπουργικοί θώκοι εξασφάλιζαν το ακαταδίωκτο πέρασε ανεπιστρεπτί.