Μιχαλης Στρατακης

 

Ε, φίλε, ξύπνα λίγο να σου πω...

Το ξέρεις ότι η κρίση που περνάμε σήμερα είναι κατά πολύ μεγαλύτερη και χειρότερη της κρίσης του '10 και κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε, γιατί μια χαρά κουλουριασμένοι στη γωνία της βολής μας αισθανόμαστε;

Πριν διαφωνήσεις, θυμήσου ποιό ήταν το κόστος ζωής τότε, με τα μνημόνια και τους ευρωπαίους νταβατζήδες μας, και δές πόσο μας κοστίζει σήμερα και η κάθε αναπνιά μας, δίχως μνημόνια και νταβατζήδες, και μετά διαφώνησε.

Θυμήσου την κατάσταση στα ράφια των σούπερ μάρκετ τότε και τις τιμές των προϊόντων, και δες σήμερα τα απερίγραπτα χάλια μας με την ασυδοσία στην αγορά, τον ετσιγουσταρισμό του καθενός και τον περαβρεχισμό του κουβέρνου, που τίποτε άλλο δεν το ενδιαφέρει, εξόν να κονομάει τον ΦΠΑ, γινόμενο έτσι συνέταιρος στη ληστεία των καταναλωτών, και παράλληλα να μη κακοκαρδίσει τις ύαινες της αγοράς, που δικά του παιδιά είναι.

Θυμήσου πόσες ανάγκες της φαμελιάς σου εκάλυπτε τότε το μεροδούλι σου, και σύγκρινε με τη σημερινή δραματική σχέση μεροκάματου-επιβίωσης.

Θυμήσου πόσοι μαυροκόρακες πετούσανε τότε ποπάνω στην κεφαλή σου και πόσοι έχουνε χτίσει σήμερα φωλιές στα μαλιά σου.

Θυμήσου την αγανάκτηση που σ' έπνιγε τότε και σ' έβγαζε στους δρόμους για αγώνες και σκέψουν σήμερα πως η όποια αγανάκτηση σου σκεπάζεται από το ροχαλητό της αδιαφορίας και της παραίτησης.

Θυμήσου πως τότε, μας έπιασαν στον ύπνο, μα σαν ξυπνήσαμε καταλάβαμε πού πατούσαμε, πού βρισκόμασταν και ποιοί ήσανε οι καραγκιόζηδες, και αντιδράσαμε.

Και κοίτα σήμερα, που πάλι στον ύπνο μας έχουν πιάσει, μόνο που αυτή τη φορά δεν βλέπω να ξυπνούμε από τον βαθύ λήθαργο, για να δούμε ποιοί έχουν κατσικωθεί στο σβέρκο μας και κάνουν κουμάντο στη ζωή μας.

Ξέρεις, φίλε, τι πιστεύω γι' αυτή την κατάντια μας;

Η δυστυχία μας είναι ότι έχουμε συνηθίσει πλέον την πείνα και την κακομοιριά και έχουμε παραδοθεί με τα χέρια στην ανάταση, σε ποιούς ρε φίλε;

Στον Μητσοτάκη, στον Άδωνη, στον Χατζηδάκη, στην Κεραμέως, στα γιουσουφάκια και στα τρολάκια τους, στους πορδοσυλλέκτες και στις ορντινάντσες τους και στον υπόλοιπο άθλιο και διεφθαρμένο σερσελέ.

Αυτή είναι η δυστυχία μας.

Υπάρχει και τραγωδία.

Το ότι συνηθίσαμε τα χνώτα και τα δόντια του κτήνους στο σβέρκο μας.

Συνηθήσαμε τη βρώμα των σκατών του κτήνους και φοβόμστε μη τυχόν και τη χάσουμε, αφού τα άθλια ΜΜΕ μας έχουν πείσει ότι αυτή δεν είναι βρώμα, αλλά είναι σπάνιο και πανάκριβο γαλλικό άρωμα.

Αυτό σημαίνει ότι αρχίσαμε να του μοιάζουμε του κτήνους.

Για να τελειώνω, θυμήσου πώς ζούσες τότε και πώς ζεις σήμερα.

Συμπάθα με, ρε φίλε, που σε ξύπνησα, ξανακοιμήσου.