Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026
videos
https://www.facebook.com/reel/2358851301599654
https://www.facebook.com/reel/1566083475151841
https://www.facebook.com/share/r/1GCzsmvbDs/
https://www.facebook.com/reel/1627629552423149
https://www.facebook.com/reel/1100925639011015
https://www.facebook.com/share/r/19sBq18JfC/
https://www.facebook.com/share/v/1E5a74XqyS/
https://www.facebook.com/share/r/1EeWD2Jd4c/
agglisti
https://www.facebook.com/reel/2146545149278809
https://www.facebook.com/reel/1722148185543909
https://www.facebook.com/reel/1197528806035638
https://www.facebook.com/reel/1760975505156956
https://www.facebook.com/reel/1554947596649429
https://www.facebook.com/reel/2125036528405799
https://www.facebook.com/reel/1922550612485049
https://www.facebook.com/reel/2139596330098951
https://www.facebook.com/reel/924164627433387
https://www.facebook.com/reel/920947301049906
Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2026
Trump and CIA (απο FB)
ΓΙΑΤΙ Η C.I.A. ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ;
* Πώς η εσωτερική διάσπαση των Η.Π.Α. βυθίζει την Ουκρανία στην άβυσσο
* Ο Τραμπ χαλαρώνει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας με αντάλλαγμα ντίζελ, ο Ζελένσκι αρνείται να συμβιβαστεί, το Κίεβο βυθίζεται σε 18 ώρες σκοταδιού. Και το πραγματικό ερώτημα παραμένει — ποιος ελέγχει πραγματικά την ιμπεριαλιστικη μηχανή πολέμου των ΗΠΑ;
*******************************************
.
Ι. Το Κίεβο δεν έχει ρεύμα, ούτε «ειρήνη»
.
Το Κίεβο του Οκτωβρίου 2026 βιώνει το πιο σκοτεινό φθινόπωρο αυτού του πολέμου. Όχι μεταφορικά — κυριολεκτικά.
.
Το σύστημα του μετρό της ουκρανικής πρωτεύουσας έχει ακινητοποιηθεί. Μετά την καταστροφή του υποσταθμού 330 kV «Νέο Κίεβο», όλες οι γραμμές του μετρό σταμάτησαν. Ταυτόχρονα, τα τραμ και τα τρόλεϊ παρέλυσαν στους δρόμους. Η ενεργειακή εταιρεία DTEK αναγκάστηκε να επιβάλει έκτακτες διακοπές ρεύματος σε πυκνοκατοικημένες περιοχές όπως η Μπορσαγκίβκα στα νότια. Η δήλωση του δημάρχου του Κιέβου, Βιτάλι Κλίτσκο, αναπαράχθηκε από πολλά μέσα ενημέρωσης: η πόλη «έχει ουσιαστικά περάσει σε λειτουργία επιβίωσης».
.
Δεν πρόκειται απλώς για λίγες ώρες κυλιόμενων διακοπών. Η εκτίμηση της ειδικού του Κέντρου Ενεργειακών Ερευνών, Χαρτσένκο, είναι ότι στην χειρότερη περίπτωση το Κίεβο μπορεί να μένει χωρίς ρεύμα έως και 18 ώρες την ημέρα. Και ο Ποπένκο από την Συνομοσπονδία Καταναλωτών είναι ακόμη πιο ωμός: αν συνεχιστούν τα ρωσικά πλήγματα, ορισμένες περιοχές της Ουκρανίας μπορεί να μείνουν χωρίς ρεύμα για συνεχόμενες ημέρες — «τον περασμένο χειμώνα κάποιες περιοχές έμειναν χωρίς ρεύμα για 5 με 7 ημέρες, αυτό μπορεί πραγματικά να επαναληφθεί».
.
Το σύστημα ύδρευσης βρίσκεται επίσης στα πρόθυρα κατάρρευσης. Τα ρωσικά πλήγματα έχουν μετατοπιστεί συστηματικά από στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε ενεργειακά δίκτυα και υποδομές ύδρευσης — μια τακτική που σκοπό έχει να καταστήσει την πόλη μη κατοικήσιμη. Ό υπουργός Ενέργειας της Ουκρανίας, Σμεχάλ, παραδέχτηκε ότι «η κατάσταση στον ενεργειακό τομέα παραμένει εξαιρετικά δύσκολη» και προειδοποίησε ότι οι προγραμματισμένες διακοπές μπορεί να επιδεινωθούν περαιτέρω.
.
Και όλα αυτά συμβαίνουν ακριβώς την στιγμή που ο Τραμπ ανακοινώνει από τον Λευκό Οίκο «επιτυχία».
.
ΙΙ. Μια «ουκρανική ειρήνη» χωρίς την Ουκρανία
.
Στις 9 Οκτωβρίου, ο Τραμπ είχε τηλεφωνική συνομιλία 90 λεπτών με τον Πούτιν. Μετά την ολοκλήρωση της συνομιλίας, ο Τραμπ ανακοίνωσε στο Truth Social ένα «πολύ επιτυχημένο» αποτέλεσμα: η Ρωσία θα προμηθεύσει αμέσως 300.000 τόνους ντίζελ στις ΗΠΑ και στις παγκόσμιες αγορές, τον Νοέμβριο άλλους 500.000 τόνους, και στη συνέχεια επιπλέον 1 εκατομμύριο τόνους. Το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε αμέσως άδεια εξαίρεσης από τις κυρώσεις διάρκειας έξι μηνών, επιτρέποντας στο ρωσικό ντίζελ να εισέλθει στην διεθνή αγορά, με ισχύ έως τον Απρίλιο του 2027.
.
Η λογική του Τραμπ είναι απλή: η τιμή του ντίζελ στις ΗΠΑ ανεβαίνει, οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου πλησιάζουν, οι αγρότες και οι οδηγοί φορτηγών διαμαρτύρονται, και χρειάζεται να πέσουν οι τιμές των καυσίμων. Ο ταχύτερος τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να επανέλθει το ρωσικό ντίζελ στην αγορά. Το τι σημαίνει αυτό — για την Ουκρανία, για το καθεστώς των κυρώσεων — είναι δευτερεύον...
.
Η αντίδραση του Ζελένσκι ήταν οργισμένη. «Το να επιτρέπεις στη Ρωσία να πουλά προϊόντα πετρελαίου σημαίνει ότι επενδύεις σε έναν πόλεμο που πρέπει να τελειώσει, όχι να παραταθεί», έγραψε στο X. Χαρακτήρισε την απόφαση του Τραμπ «προφανή αδυναμία» και είπε ότι «η ειρήνη δεν προέρχεται από την αδυναμία». Ουκρανικές κυβερνητικές πηγές δήλωσαν στο Axios ότι αιφνιδιάστηκαν από την αμερικανική ανακοίνωση και την χαρακτήρισαν «άδικη και ανέντιμη».
.
Αλλά αυτό που πραγματικά προκάλεσε ψύχος στο Κίεβο δεν ήταν η συμφωνία για το ντίζελ καθαυτή. Ήταν ο χρόνος και το πλαίσιο στο οποίο συνέβη.
.
ΙΙΙ. Γιατί η CIA δεν υπακούει στον πρόεδρο;
.
Για να κατανοήσει κανείς τι συμβαίνει στην Ουάσιγκτον, πρέπει να κάνει ένα βήμα πίσω και να δει την συνολική δομή.
.
Ο Τραμπ υποσχέθηκε στην προεκλογική εκστρατεία να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, έστειλε απεσταλμένους — πρώτα τον Ράτκλιφ στην Μόσχα, μετά τον Γουίτκοφ και τον Κούσνερ — για να προωθήσουν την κατάπαυση του πυρός. Οι Ρώσοι δεν σταμάτησαν. Αγνόησαν τις απειλές του και αγνόησαν τις προσφορές του. Οι επιθέσεις με drones συνεχίστηκαν, τα διυλιστήρια συνέχισαν να βομβαρδίζονται, το μέτωπο συνέχισε να μετακινείται δυτικά.
.
Έτσι ο Τραμπ έκανε μια λογική επιλογή: αν δεν μπορεί να σταματήσει την Ρωσία, θα σταματήσει την Ουκρανία. Ζήτησε από τον Ζελένσκι να σταματήσει τις επιθέσεις με drones κατά των ρωσικών διυλιστηρίων — σύμφωνα με το Axios, αμερικανοί αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι ο Τραμπ ζήτησε τουλάχιστον έξι φορές από το Κίεβο να σταματήσει αυτά τα πλήγματα.
.
Ο Ζελένσκι αρνήθηκε.
.
Από την ουκρανική οπτική γωνία, η άρνηση είναι ορθολογική. Τα πλήγματα στα ρωσικά διυλιστήρια είναι ένα από τα λίγα πραγματικά αποτελεσματικά χαρτιά που έχει η Ουκρανία. Αυτές οι επιθέσεις μειώνουν την ικανότητα εξαγωγής ντίζελ της Ρωσίας, ανεβάζουν τις παγκόσμιες τιμές του ντίζελ και προκαλούν πραγματικό οικονομικό πόνο στην Μόσχα. Η ουκρανική λογική είναι: αν εσύ (ΗΠΑ) δεν μου δίνεις αρκετά όπλα για να κερδίσω στο πεδίο της μάχης, τουλάχιστον άφησέ με να κάνω τη Ρωσία να πληρώσει με τον δικό μου τρόπο.
.
Αλλά ο Τραμπ δεν το βλέπει έτσι. Ένας Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στο Axios: «Ο Ζελένσκι δεν έχει σωστή αντίληψη της κατάστασης. Συνεχίζει να πλήττει τα διυλιστήρια, καταστρέφοντας την καλή θέληση που είχε οικοδομήσει με τον Τραμπ τους τελευταίους έξι μήνες».
.
Έτσι ο Τραμπ έκανε αυτό που θεώρησε ως την μόνη εφικτή ενέργεια: παρέκαμψε τον Ζελένσκι και διαπραγματεύτηκε απευθείας με τον Πούτιν. Αν δεν σταματήσεις να πλήττεις τα ρωσικά διυλιστήρια, εγώ θα άρω τις κυρώσεις στο ρωσικό ντίζελ, θα ρίξω τις τιμές και θα ακυρώσω το πλεονέκτημά σου.
.
Αλλά αυτό αποκάλυψε ένα βαθύτερο πρόβλημα.
.
IV. «Βαθύ κράτος» ή «αδύναμος πρόεδρος;
.
Υπάρχει μια εξαιρετικά οξεία διαπίστωση: Ο Τραμπ δεν έχει την ικανότητα να διατάξει την CIA να σταματήσει τις επιχειρήσεις στην Ουκρανία.
.
Αυτό δεν είναι ένα αφηρημένο θεωρητικό ζήτημα. Είναι το κεντρικό γεγονός της σημερινής κατανομής εξουσίας στην Ουάσιγκτον.
.
Η κατανόηση αυτού απαιτεί να δούμε την δομή της αμερικανικής εμπλοκής στην Ουκρανία. Η CIA διαθέτει ένα βαθιά ενσωματωμένο δίκτυο πληροφοριών στην Ουκρανία, υπεύθυνο για στοχοθέτηση, σήματα πληροφοριών, συντονισμό επιθέσεων με drones και άλλες κρίσιμες λειτουργίες. Αυτές οι επιχειρήσεις δεν είναι κάτι που «ο πρόεδρος λέει σταματήστε και σταματούν» — είναι ενσωματωμένες στην αδράνεια της γραφειοκρατίας, σε συμφωνίες ανταλλαγής πληροφοριών με συμμάχους και σε ένα σύνθετο σύστημα «διαδικαστικής αυτονομίας».
.
Το θέτουμε ωμά: αν η CIA πει στον Τραμπ «όχι, θα συνεχίσουμε αυτή τη σύγκρουση, θα συνεχίσουμε να βοηθάμε την Ουκρανία να πλήττει τα διυλιστήρια και να πραγματοποιεί βαθιές επιθέσεις στην Ρωσία», τότε ο Τραμπ δεν έχει επιλογή εξόδου. Παγιδεύεται. Γιατί, άλλους καπιταλιστές εκπροσωπεί η CIA καί άλλους ο Τράμπ... Γίνεται υπόγειος πόλεμος στίς ΗΠΑ.
.
Αυτό εξηγεί γιατί επέλεξε τον «έμμεσο» τρόπο πίεσης μέσω της συμφωνίας για το ντίζελ — αντί να διατάξει απευθείας τις υπηρεσίες πληροφοριών να σταματήσουν την συνεργασία, προσπάθησε να ακυρώσει το πλεονέκτημα της Ουκρανίας (τα πλήγματα στα διυλιστήρια αντισταθμίζονται από την είσοδο ρωσικού ντίζελ στην αγορά) για να εξαναγκάσει τον Ζελένσκι σε συμμόρφωση, παρακάμπτοντας τήν CIA. Πρόκειται για μια έμμεση στρατηγική που αναγνωρίζει τα όρια της εξουσίας του...
.
Η συμπεριφορά του ειδικού απεσταλμένου του Τραμπ για την Ουκρανία, Κέλογκ, είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική. Ο Κέλογκ δήλωσε δημόσια σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι η Ουκρανία πρέπει να συνεχίσει να πλήττει όλα τα διυλιστήρια ( ! ) — κάτι που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την δημόσια θέση του Τραμπ. Αν ο ειδικός απεσταλμένος του προέδρου μπορεί να εκφράζει δημόσια αντίθεση στην πολιτική του προέδρου, τότε ο έλεγχος του προέδρου σε αυτόν τον τομέα πολιτικής είναι προφανώς περιορισμένος.
.
Η εκτίμηση είναι σκληρή αλλά ακριβής: Αυτό αποκαλύπτει την αδυναμία του Τραμπ — αδυναμία βούλησης και αδυναμία εξουσίας… τον κατάπιαν οι νεοσυντηρητικοί.
.
V. Ευρώπη: Από «ανήσυχος σύμμαχος» σε «εξαντλημένη υπομονή»
.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η ευρωπαϊκή αντίδραση μετατρέπεται από «ανησυχία» σε «αδιαφορία».
.
Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, στην επέτειο των τεσσάρων ετών του πολέμου, ήταν ακόμη πιό σκληρός: «Η Ουκρανία είναι η πρώτη γραμμή άμυνας της ηπείρου μας, θα μείνουμε στο πλευρό της. Όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να βασιστούν στην κόπωσή μας, κάνουν λάθος». Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, φον ντερ Λάιεν, στην τελετή μνήμης στο Κίεβο, υποσχέθηκε ότι «δεν θα εγκαταλείψουμε, μέχρι να αποκατασταθεί η ειρήνη». Η ΕΕ ενέκρινε δάνειο 90 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουκρανία — καλύπτοντας το 2026 και το 2027 — και προωθεί τον 20ό γύρο κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
.
Αλλά αυτές είναι δεσμεύσεις στα χαρτιά. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη.
.
Η Ουγγαρία και η Σλοβακία έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι θα μπλοκάρουν το δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων. Η λογική τους είναι απλή: ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι ευρωπαϊκός πόλεμος, δεν θα πληρώσουμε για μια «σύγκρουση που δεν μπορεί να κερδηθεί». Οι Βρυξέλλες αναζητούν νομικούς τρόπους για να παρακάμψουν τα βέτο, αλλά αυτό από μόνο του δείχνει τις ρωγμές εντός της ΕΕ.
.
Και το πιο κρίσιμο: η πραγματική ικανότητα της Ευρώπης. Ο ειδικός σε θέματα ασφαλείας του Γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων, Τενεμπάουμ, επισημαίνει ένα άβολο γεγονός: παρόλο που η Ευρώπη είναι πλέον ο μεγαλύτερος οικονομικός υποστηρικτής της Ουκρανίας — παρέχοντας πάνω από 28 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025 — η παράδοση όπλων εξακολουθεί να εξαρτάται κυρίως από αμερικανούς προμηθευτές. «Οι Ευρωπαίοι επέλεξαν την επείγουσα ανάγκη και την ταχύτητα παράδοσης, και έτσι αποφάσισαν να συνεχίσουν να στρέφονται σε αμερικανούς προμηθευτές», λέει.
.
Η συμβολή της Γερμανίας είναι 9 δισεκατομμύρια ευρώ, της Γαλλίας μόνο 2,2 — λιγότερο από το ένα τέταρτο της Γερμανίας. Υπάρχει σημαντικό χάσμα μεταξύ των λόγων του Μακρόν και της πραγματικής συμβολής της Γαλλίας. Ολόκληρη η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία δεν έχει ακόμη την ικανότητα να παράγει όπλα με την ταχύτητα και την κλίμακα των ΗΠΑ.
.
Αυτό σημαίνει ένα παράδοξο: Η Ευρώπη ανέλαβε το οικονομικό βάρος των ΗΠΑ, αλλά παραμένει στρατιωτικά εξαρτημένη από τις αμερικανικές ικανότητες. Αν ο Τραμπ αποφασίσει να διακόψει πραγματικά την στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία — όχι μόνο οικονομική, αλλά πληροφορίες, δορυφορικά δεδομένα, συστήματα όπλων — η Ευρώπη δεν μπορεί να καλύψει το τεράστιο κενό.
.
Ή ρεαλιστική εκτίμηση: Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν φοβούνται πλέον τον Τραμπ. Βλέπουν τις αμερικανικές δημοσκοπήσεις, αναμένουν ότι οι Δημοκρατικοί θα κερδίσουν συντριπτικά στις ενδιάμεσες εκλογές, κρίνουν ότι ο Τραμπ είναι «απομονωμένος» και «χάνει τον έλεγχο της αμερικανικής κυβέρνησης». Επομένως, δεν έχουν κίνητρο να πάρουν στα σοβαρά τις «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες» του.
.
Όμως... πρόκειται για έναν επικίνδυνο υπολογισμό! Διότι ο Τραμπ μπορεί πράγματι να είναι αδύναμος, αλλά παραμένει πρόεδρος των ΗΠΑ. Εξακολουθεί να ελέγχει τους μοχλούς της εκτελεστικής εξουσίας. Αν η Ευρώπη και η Ουκρανία στοιχηματίσουν ότι θα αποδυναμωθεί τόσο πολιτικά ώστε να μην μπορεί να δράσει, και εκείνος βρει κάποιον τρόπο να ασκήσει εξουσία — όπως μέσω μιας μονομερούς οικονομικής ενέργειας όπως η συμφωνία για το ντίζελ — τότε οι συνέπειες θα βαρύνουν όλους.
.
VI. Η ρωσική λογική: Γιατί μια κατάπαυση του πυρός τώρα δεν έχει νόημα για τον Πούτιν
.
Μέσα σε όλα αυτά, η θέση του Πούτιν είναι ίσως η πιο ξεκάθαρη.
.
Η δήλωση του εκπροσώπου του Κρεμλίνου, Πεσκόφ, μετά την συνομιλία Τραμπ-Πούτιν αξίζει προσεκτικής ανάγνωσης: Ο Πούτιν «κατανοεί» ορισμένες από τις προτάσεις αποκλιμάκωσης του Τραμπ. Ο Πεσκόφ δεν είπε «αποδέχεται», δεν είπε «συμφωνεί», δεν είπε καν «ανταποκρίνεται θετικά». Είπε «κατανοεί» — μια προσεκτικά επιλεγμένη διπλωματική λέξη που σημαίνει «ακούσαμε, δεν αντιτιθέμεθα στο να ακούσουμε, αλλά δεν δεσμευόμαστε σε τίποτα». -- Αυτό σημαίνει: δέν μάς δεχτήκατε στό ΝΑΤΟ, ούτε στά σαλόνια τού δυτικού καπιταλισμού. Επιπλέον, δέν τηρείτε τίς συμφωνίες καί θέλετε νά διαλύσετε σέ κομμάτια τήν Ρωσία. Θά στραφώ πρός τήν Ασία συντρίβοντας τούς ολιγάρχες, αυτοί είναι εντελώς δικοί σας. Έχουν δίκιο οι σταλινικοί τού στρατού καί οι κινέζοι! --
.
Και η αξιολόγηση του Πεσκόφ για τον Ζελένσκι δεν έχει καμία ασάφεια: ο Ζελένσκι είναι «ασυνεπής», «χρησιμοποιεί παράλογη και περίεργη γλώσσα», «δεν είναι ικανός να λάβει μελετημένες αποφάσεις». -- Σε απλή γλώσσα: θεωρούμε τον Ζελένσκι αναξιόπιστο διαπραγματευτικό εταίρο και δεν θα συνάψουμε καμία ουσιαστική συμφωνία μαζί του.
.
Από αυτή την οπτική, η πιθανότητα ο Πούτιν να συμφωνήσει σε βραχυπρόθεσμη κατάπαυση του πυρός είναι χαμηλή. Επισημαίνουμε ότι ο Πούτιν είχε συμφωνήσει πέρυσι σε κατάπαυση του πυρός 30 ημερών στις πυραυλικές επιθέσεις — αλλά η Ουκρανία δεν την τήρησε. Αυτή τη φορά, η ρωσική θέση είναι πιο σκληρή. Τα γεράκια της Μόσχας — συμπεριλαμβανομένου του Μεντβέντεφ — έχουν δηλώσει δημόσια ότι: πρέπει να «αγνοήσουμε τα λόγια του Τραμπ, αυτά τα λόγια δεν σημαίνουν τίποτα, πρέπει να επικεντρωθούμε στον πόλεμο»!
.
Για τον Πούτιν, η λογική είναι σαφής: η Ουκρανία καταρρέει. Το Κίεβο είναι στο σκοτάδι, το ενεργειακό σύστημα έχει καταστραφεί, η δυτική υποστήριξη διασπάται, στίς ΗΠΑ μαλώνουν μεταξύ τους. Γιατί να σταματήσει τώρα; Μια κατάπαυση του πυρός θα έδινε στην Ουκρανία χώρο να ανασάνει, θα έδινε στην Ευρώπη χρόνο να επανεξοπλιστεί, θα έδινε στον Τραμπ (ή στον διάδοχό του) την ευκαιρία να αναδιοργανώσει την υποστήριξη στούς φιλοναζί. Έχει πάλι δίκιο ο Μεντβέντεφ! Αν η Ρωσία έχει στρατιωτικό πλεονέκτημα που διευρύνεται, οι διαπραγματεύσεις απλώς το υπονομεύουν.
.
VII. Η πραγματική κρίση: Μια πολεμική μηχανή που δεν μπορεί να σταματήσει
.
Βάζοντας όλα τα στοιχεία μαζί, η εικόνα είναι η εξής:
.
Το Κίεβο καταρρέει φυσικά. Το ενεργειακό σύστημα έχει καταστραφεί, η ύδρευση είναι υπό πίεση, το μετρό έχει σταματήσει, οι διακοπές ρεύματος μπορεί να φτάσουν τις 18 ώρες την ημέρα.
.
Η Ουάσιγκτον διχάζεται πολιτικά. Ο πρόεδρος θέλει κατάπαυση του πυρός, αλλά οι υπηρεσίες πληροφοριών του, ο ειδικός απεσταλμένος του και η «νεοσυντηρητική» μηχανή εξωτερικής πολιτικής δεν θέλουν. Χρησιμοποιεί την συμφωνία για το ντίζελ ως έμμεσο μέσο πίεσης του Κιέβου, αντί να διατάξει απευθείας τους θεσμούς του.
.
Οι Βρυξέλλες ανέλαβαν το οικονομικό βάρος, αλλά παραμένουν στρατιωτικά εξαρτημένες από τις ΗΠΑ. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες κρίνουν ότι ο Τραμπ είναι αδύναμος και χάνει την εξουσία, επομένως δεν παίρνουν στα σοβαρά τις ειρηνευτικές του πρωτοβουλίες — αλλά ταυτόχρονα δεν έχουν την ικανότητα να διατηρήσουν μόνες τους την πολεμική προσπάθεια της Ουκρανίας.
.
Η Μόσχα έχει το πλεονέκτημα στο πεδίο της μάχης, δεν έχει λόγο να σταματήσει και δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν εμπιστεύεται τον Ζελένσκι ως διαπραγματευτικό εταίρο.
.
Πρόκειται για ένα αδιέξοδο όπου όλοι οι εχθροί τής Ρωσίας χάνουν. Η Ουκρανία καταστρέφεται φυσικά, η Ευρώπη εξαντλείται οικονομικά, το ΝΑΤΟ διχάζεται, οι ΗΠΑ αποδυναμώνονται διεθνώς, και η Ρωσία — παρά το τεράστιο κόστος — επιτυγχάνει σταδιακά τους στόχους της!
Μια διαπίστωση αξίζει ιδιαίτερης προσοχής: «Αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήταν λογικοί άνθρωποι, αν είχαν ίχνος ανθρωπιάς, θα άρπαζαν κάθε ευκαιρία για να τερματίσουν αυτόν τον πόλεμο!»
.
Αλλά δεν το κάνουν. Αντίθετα, κάνουν το αντίθετο.
.
Γιατί;
.
Εν μέρει η απάντηση είναι δομική. Ένας συνεχιζόμενος πόλεμος δημιουργεί την δική του αδράνεια — κέρδη για την στρατιωτική βιομηχανία, προϋπολογισμούς για τις υπηρεσίες πληροφοριών, επέκταση της γραφειοκρατίας, εξουσία για τους πολιτικούς. Ο τερματισμός του πολέμου σημαίνει ότι όλοι αυτοί οι ενδιαφερόμενοι χάνουν την δικαιολογία τους. Ακόμη και αν ο πόλεμος έχει στρατηγικά αποτύχει, ακόμη και αν η Ουκρανία καταστρέφεται, η δύναμη της συνέχειας είναι συντριπτική.
.
Ένα άλλο μέρος της απάντησης είναι ιδεολογικό και παραπέμπει σε μια συγκεκριμένη ιμπεριαλιστική πολιτική παράδοση, που κυριαρχεί στο αμερικανικό σύστημα εξωτερικής πολιτικής. Γι' αυτούς, η Ουκρανία δεν είναι απλώς μια χώρα. Είναι το πεδίο δοκιμής που αποδεικνύει ότι η παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ εξακολουθεί κάπως να λειτουργεί. Η παραδοχή της ήττας σημαίνει την παραδοχή ότι μια ευρύτερη ηγεμονική αφήγηση έχει καταρρεύσει.
.
Και ο Τραμπ — ένας άνθρωπος που υποσχέθηκε να τερματίσει τον πόλεμο! — βρίσκεται παγιδευμένος σε αυτή την μηχανή. Προσπαθεί να την μοχλεύσει με οικονομικά εργαλεία όπως η συμφωνία για το ντίζελ, αλλά δεν έχει την πολιτική βούληση ή την πολιτική εξουσία να την διατάξει να σταματήσει...
.
VIII. Τι θα συμβεί στην συνέχεια;
.
Υπάρχουν αρκετές πιθανές πορείες, καμία ευχάριστη.
.
Πορεία 1: Ο Τραμπ υποχωρεί. Αποδέχεται ότι δεν μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο, επικεντρώνεται σε εσωτερικά ζητήματα, αφήνει την Ουκρανία να καταρρεύσει αργά τον χειμώνα του 2026. Η Ευρώπη αναγκάζεται να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος, αλλά δεν μπορεί να καλύψει πλήρως το κενό των ΗΠΑ. Ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι το 2027 ή περισσότερο, μέχρι μια πλευρά να καταρρεύσει στο πεδίο της μάχης.
.
Πορεία 2: Ο Πούτιν δίνει στον Τραμπ ένα πρόσχημα. Η Ρωσία συμφωνεί σε μια συμβολική, βραχυπρόθεσμη κατάπαυση του πυρός — τρεις ή πέντε ημέρες — δίνοντας στον Τραμπ μια «διπλωματική νίκη» για να καυχηθεί. Στην συνέχεια η κατάπαυση τελειώνει και ο πόλεμος συνεχίζεται. Ο Τραμπ μπορεί να έχει κάποιο «επίτευγμα» εξωτερικής πολιτικής για να δείξει στις ενδιάμεσες εκλογές, αλλά η πραγματική κατάσταση δεν αλλάζει.
.
Πορεία 3: Κλιμάκωση. Αν η Ουκρανία, σε απόγνωση, εντείνει τα πλήγματα — για παράδειγμα, κατά ρωσικών πυρηνικών εγκαταστάσεων ή στόχων σε έδαφος του ΝΑΤΟ (προβοκάτσιες) — η σύγκρουση μπορεί να επεκταθεί με ανεξέλεγκτο τρόπο! Η εσωτερική διάσπαση των ΗΠΑ μπορεί σε αυτό το σενάριο να γίνει ακόμη πιο επικίνδυνη: όταν το «ποιος ελέγχει την αμερικανική πολιτική» είναι το ίδιο ασαφές, η διαχείριση κρίσεων είναι σχεδόν αδύνατη...
.
Ή Πορεία 2 είναι πολύ πιθανή, η Πορεία 1 είναι η πιο πιθανή. Αλλά ακόμη και αν η Πορεία 1 γίνει πραγματικότητα, το τίμημα είναι η περαιτέρω αποσύνθεση της Ουκρανίας ως λειτουργικής κοινωνίας.
.
Επίλογος: Ποιος παίρνει πραγματικά τις αποφάσεις;
.
Το κεντρικό ερώτημα αυτής της ανάλυσης δεν είναι αν ο Τραμπ είναι «αδύναμος», ούτε αν ο Ζελένσκι είναι «πεισματάρης», ούτε αν ο Πούτιν είναι «λογικός».
.
Το κεντρικό ερώτημα είναι: Μεταξύ ενός προέδρου που ισχυρίζεται ότι έχει δημοκρατική εντολή και ενός γραφειοκρατικού-πληροφοριακού-στρατιωτικού συμπλέγματος που ελέγχει στην πράξη την ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή, ποιος αποφασίζει τελικά;
.
Το σκοτάδι της Ουκρανίας δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ρωσικών πυραύλων. Είναι αποτέλεσμα μιας πιο σύνθετης εξίσωσης: ενός αμερικανικού ιμπεριαλιστικού μηχανισμού εξωτερικής πολιτικής, που δεν μπορεί να ελεγχθεί από τον πρόεδρο, μιας Ευρώπης που πληρώνει αλλά εξαρτάται στρατιωτικά, μιας φιλοναζί Ουκρανίας που κρίνει ότι ο αντίπαλος είναι αδύναμος και επιλέγει να μην συμβιβαστεί, και μιας Μόσχας που βλέπει το πλεονέκτημά της να διευρύνεται και αρνείται να σταματήσει.
.
Όταν όλοι αυτοί οι παράγοντες συνδυάζονται, το αποτέλεσμα είναι ένας πόλεμος πού αιτία του υπήρξε η ΝΑΤΟική ιμπεριαλιστική επέκταση πρός ανατολάς, με τήν προτροπή, οργάνωση καί καθοδήγηση τών Η.Π.Α. Το σκοτάδι του Κιέβου είναι η ορατή συνέπεια αυτής της εξίσωσης.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)