Η
Αλβανία μάς δείχνει τον δρόμο. Πέρασαν πάνω από 35 μέρες και επιμένουν
όλο και περισσότεροι να δίνουν ραντεβού διαδηλώνοντας ότι δεν πάει άλλο.
Ράμα και Μπερίσα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση δηλαδή, δεν πείθουν και
έχουν απονομιμοποιηθεί. Το κυριότερο είναι ότι ο κόσμος έχει καταλάβει
πλέον τη δύναμή του και αναζητεί το αδύνατο: να ζήσει σε μια χώρα με
δίκαιους κανόνες που να επιστρέφει στους πολίτες της (τους πολλούς κι
όχι τη διεφθαρμένη πολιτική και οικονομική ελίτ) τους κόπους τους.
Ελπίζουμε να διαβάσατε χθες στο Documento την εξαιρετική συνέντευξη με
τον Ερβίν Σέχου, που δίνει τεκμηριωμένα και πειστικά με απλά λόγια τι
συμβαίνει στην Αλβανία.
Στην
Ελλάδα ετοιμαζόμαστε για εκλογές. Οι δύο γραμμές στο Μαξίμου, εκλογές
στην ώρα τους ή πρόωρες, κονταροχτυπιούνται. Το βέβαιο είναι ότι άνοιξε ο
προεκλογικός αγώνας με τις υποσχέσεις που δίνονται. Η κυβέρνηση
Μητσοτάκη οργανώνει επιχείρηση «δώσ’ τα όλα» (εντάξει, όλα όσα έχει
σχεδιάσει να δώσει). Ορόσημο αποτελούν τα άρθρα που θα καταφέρει να
αναθεωρήσει. Επίδικο το άρθρο 16, διότι μια σοβαρή κυβέρνηση που θα
αναλάμβανε μετά τον Μητσοτάκη θα έλεγχε ως αντισυνταγματικό τον νόμο για
τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Μετά τα μέσα Αυγούστου θα γνωρίζουμε. Ήδη
μπάζωσε την ηγεσία της Δικαιοσύνης την περασμένη εβδομάδα τοποθετώντας
πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης του ο Μητσοτάκης, και μάλιστα με τη
μακροβιότερη θητεία από όσους είχαν τοποθετηθεί ως τώρα. Φοβάται το
ειδικό δικαστήριο για τις υποκλοπές, όπως μαρτύρησε και ο αρθρογράφος
(κάποτε ιδιοκτήτης και εκλογικός γκουρού της Singular) και σφοδρά
φιλομητσοτακικός Ανδρέας Δρυμιώτης – μετά τον χάσαμε από τα κανάλια τον…
μαρτυριάρη.
Επιχείρηση
ΔΕΘ εξυφαίνεται εδώ και καιρό. Εκεί θέλει να δείξει ένα φιλολαϊκό
πρόσωπο ο ηγεμών του Μαξίμου. Θα σκορπίσει χρήμα και υποσχέσεις. Τον
περασμένο Σεπτέμβριο τα μέτρα εξαγγέλθηκαν με ορίζοντα μηνών και στην
πορεία ξεθύμαναν. Συν τοις άλλοις βάσει της εξειδίκευσής τους από τους
υπουργούς καταλαβαίναμε ότι αφορούσαν ελάχιστους και ήταν ψίχουλα,
καθρεφτάκια για ιθαγενείς.
Αυτό
θέλει να φτιάξει τώρα ο Μητσοτάκης: να πετάει υποσχέσεις που δήθεν θα
ισχύσουν για όλους. Πάνω στην αποτυχία της προηγούμενης ΔΕΘ χτίζει, αυτή
τη φορά όμως έχει πιπιλίσει τα μυαλά όλων μας ότι έχει υλοποιήσει όσα
έχει υποσχεθεί… Αν πάρουμε την ακρίβεια: έχει χάσει με γκολ από τα
αποδυτήρια. Κι όμως, ο θρασύς πολιτικός υπόσχεται μείωση τιμών… Εδώ και
καιρό προλειαίνει το έδαφος για να αποδεχτούμε τις υποσχέσεις του στη
ΔΕΘ προπαγανδίζοντας ότι έχει πράξει όσα έχει υποσχεθεί. Μας έκανε
φτωχότερους και μας είχε υποσχεθεί καλύτερες μέρες. Μας έφερε
τελευταίους στην αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη. Θα τον εμπιστευτούμε όσο
κι αν αυξάνει τον κατώτατο μισθό όταν δεν κάνει τίποτα για τον
πληθωρισμό που τον ροκανίζει;
Αν
δούμε και τον πάγκο με τους αναπληρωματικούς «πρωθυπουργούς»,
καταλαβαίνουμε γιατί κερδίζει ο «Κανένας» όλους τους πολιτικούς μας.
Έχουμε ένδεια πολιτικού προσωπικού. Ο Σαμαράς είναι ήδη 75 ετών, με
τραμπικά μυαλά, αλλά παίζει στα ίσα τον Μητσοτάκη. Ο Τσίπρας δίνει
εγγυήσεις κυβερνησιμότητας πάνω στη δική του ΤΙΝΑ: εκβιάζει ότι δεν
υπάρχει εναλλακτική αντιπολίτευση, γι’ αυτό να τον ακολουθήσουν διότι
είναι η μόνη επιλογή κι ας κάνει λάθη. Θυμίζει ΠαΣοΚ απέναντι στην
Αριστερά τη δεκαετία του 1980 που έλεγε να το ψηφίσουμε για να μην έρθει
η Δεξιά και είχε τον Σημίτη μέσα του.
Στο ακουστικό του Ντόκου
Αφού
είδαμε ένα πολιτικό προσωπικό που κρατιέται μόνο από τα ΜΜΕ σε ύψος
Μωυσή και Σωτήρα, ας δούμε και τους υπηρέτες του. Από τη μία ο Ντόκος,
σύμβουλος εθνικής ασφάλειας στο Μαξίμου. Ο Ραντανπλάν της διπλωματίας
έπεσε στο κενό της αλαζονείας και της μονοκρατορίας που έχει χτίσει η
«καγκελαρία» του Μαξίμου. Του έστησαν πλάκα δύο ρώσοι φαρσέρ και έδωσε
δύο ειδήσεις. Η μία είναι ο χρόνος των εκλογών. Η δεύτερη είναι η
παρουσία του διοικητή της ΕΥΠ στην Ουκρανία. Ενώ οι αρχηγοί της
τουρκικής ΜΙΤ και της ιταλικής υπηρεσίας πληροφοριών ξημεροβραδιάζονται
στη Λιβύη, όπου παίζεται παιχνίδι από πλευράς ΗΠΑ για ενεργειακά με τη
συγκρότηση ενιαίου (και γι’ αυτό ελεγχόμενου) κράτους, με ανοιχτά
ζητήματα έρευνας και εξορύξεων νότια της Κρήτης αλλά και οριοθέτηση ΑΟΖ,
ο Μητσοτάκης, ο πολιτικός προϊστάμενος της ΕΥΠ, παίζει παιχνίδι στην
Ουκρανία. Θα διακινδυνεύσουμε να πούμε ότι προετοιμάζει το έδαφος για
τους αμερικανικούς αγωγούς με την ελληνική υπεργολαβία.
Πέρα
από αυτό ο Ντόκος έδωσε το στίγμα της πολιτικής Μαξίμου. Επιχείρησε να
διαχειριστεί επικοινωνιακά την γκάφα και την έκανε χειρότερη. Καμία
κουβέντα για τα κενά ασφάλειας, τινάζοντας στον αέρα το αφήγημα
Μητσοτάκη για το ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα.
Δυστυχώς θα είναι ο Ντόκος. Μπορεί και να απαντήσει σε gmail και να
επικοινωνήσει με βιντεοκλήση μέσω κοινού προγράμματος που έχουμε όλοι
μας. Καμία δικλίδα ασφαλείας.
Ο
Ντόκος προσπάθησε να μας πείσει ότι ήταν deepfake και συνέχισαν την
πλάκα οι ρώσοι φαρσέρ: «μακιγιαρισμένοι ήμασταν, δεν είχαμε ΑΙ».
Αποκάλυψε πάντως ο μαξιμιλιανός Ντόκος την άνεση που έχουν να συζητούν
σκοτεινά σχέδια (drones και επιθέσεις) αρκεί να μη γίνει σε περίοδο
εκλογών. Ξεγελάστηκε από τη δεινή υποκριτική ικανότητα των ρώσων και
βγαίνει από πάνω. Δύο φορές έκθετος και στη θέση του. Πού να βρεθεί άλλο
τέτοιο κελεπούρι.
Στο στόμα του Κυρανάκη
Όλα
τα παρατράγουδα μαζεμένα στο Μαξίμου και στο Μοσχάτο. Ο δεύτερος είναι ο
Κυρανάκης ο οποίος εκμεταλλεύτηκε πολιτικά και επικοινωνιακά αυτούς που
νομίζουν ότι είναι Ζορό του κινήματος (δεν τους έχουμε ανάγκη) και ή
κάνουν την επανάσταση στο απολίτικο μυαλό τους ή βράζει το αίμα τους
τόσο που μια κουβέντα ενθάρρυνσης από σκιώδη υπηρεσία φτάνει για να
στηθεί προβοκάτσια ή είναι καθαρή προβοκάτσια – στρατηγική της έντασης
λεγόταν στην Ιταλία η βομβιστική δραστηριότητα μυστικών υπηρεσιών και
ακροδεξιών ομάδων για να στηρίξουν το καθεστώς της Δεξιάς.
Μια
νεκρή από γκαζάκια είναι τραγικό. Ποιος βγήκε κερδισμένος; Η ΝΔ φυσικά,
που χωρίς κανένα στοιχείο βρήκε την ευκαιρία να τσουβαλιάσει
καταλήψεις, τρικάκια Ρουβίκωνα, αναρχικές ομάδες, διαδηλώσεις και
εργατικές κινητοποιήσεις για να επιβάλει άκρα του τάφου σιωπή.
Περιμένουμε πογκρόμ αστυνομικό και δικαστικό από τον αιώνιο σερίφη
Χρυσοχοΐδη (αυτός κι αν έχει ευθύνη που η βαριά εγκληματικότητα κάνει
πάρτι ενώ έχασε και άνθρωπο από γκαζάκι) και τον σημιτικό δικαστή
Ντρεντ, τον υπουργό Φλωρίδη.
Δόθηκε
η ευκαιρία ο Κυρανάκης να τα βάλει με την Αριστερά. Βγαίνει παντού και
χρεώνει οποιαδήποτε κριτική στην αιματοβαμμένη κυβέρνηση της ΝΔ (έγκλημα
στα Τέμπη, διαχείριση πανδημίας, μαφιόζικα χτυπήματα κ.λπ.) ως
τρομοκρατική ενέργεια. Η ΝΔ δεν δέχεται την ύπαρξη οτιδήποτε πέρα από
αυτή στην πολιτική κονίστρα. Οι «άριστοι» του κρατικού μεγαλείου
διαθέτουν την καθολική διάσταση της αλήθειας και της προπαγάνδας. Ο
Λουδοβίκος έχει σχέδιο και μέθοδο.
Ο Τραμπ σε ρόλο Μακάρθι
Γιορτάζοντας
την 250ή επέτειο από την υπογραφή της διακήρυξη της αμερικανικής
ανεξαρτησίας, ο Τραμπ μας θύμισε Κυρανάκη. Εντάξει, αστεία το είπα, αλλά
κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος. Ο Τραμπ θύμισε εποχές της δεκαετίας
του 1950 που ζούσε την «κόκκινη απειλή», θύμισε ότι ο κομμουνισμός είναι
ο εχθρός (αλήθεια, πού τον βρήκε στον πλανήτη, δεν τον κέρδισαν οι ΗΠΑ
το 1990;) και επέστησε την προσοχή στο ότι ή είσαι πατριώτης ή
κομμουνιστής, όχι και τα δύο. Στην Ελλάδα το έχουμε λυμένο, παρά την
τρικυμία εν κρανίω του Κυρανάκη που ως γνήσιος μαθητής των δωσιλογικών
δογμάτων δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την περίοδο της Κατοχής από την
περίοδο του εμφυλίου. Εδώ έδρασε το ΕΑΜ, το πιο πατριωτικό
απελευθερωτικό κίνημα, που έπιανε το νήμα από την επανάσταση του 1821
και ζητούσε ανεξαρτησία από τις αγγλικές (αμερικανικές αργότερα)
εξαρτήσεις.
Ο
Τραμπ ζορίστηκε. Ο δήμαρχος Μαμντάνι εκφώνησε μια πολύ εμπνευσμένη και
οραματική ομιλία που πάτησε πάνω στο «έθνος» των μεταναστών από την
Ευρώπη, αλλά και από άλλες ηπείρους που έφτιαξαν τις ΗΠΑ. Πάτησε τον
κάλο του Τραμπ που κυνηγά μετανάστες, αυτούς που έχτισαν και μπορούν να
χτίζουν ακόμη την Αμερική.
Καθόλου
τυχαία η επιλογή του Τραμπ να δείξει ότι υπάρχει «εσωτερικός εχθρός».
Οι δημοκράτες σοσιαλιστές (DSA) πέρα από τον Μαμντάνι σαρώνουν σε
δύσκολες εκλογικές αναμετρήσεις απέναντι σε «κεντρώους» και συστημικούς
υποψηφίους του Δημοκρατικού κόμματος.
Η
νίκη της Μελάτ Κίρος στο Ντένβερ χτύπησε καμπανάκια. Δεν είναι μόνο οι
φιλελεύθερες Νέα Υόρκη, Σαν Φρανσίσκο και Γουισκόνσιν που έχουν
«μολυνθεί» από τον ιό της Αριστεράς, αλλά και η «επαρχία». Ο
αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς πρόβλεψε ότι υποψήφια πρόεδρος θα είναι η
βουλεύτρια της Ν. Υόρκης Αλεξάντρα Οκάσιο Κορτές. Η ίδια απέφυγε να
απαντήσει θέτοντας ζήτημα ικανοποιήσεις των υποτελών στρωμάτων. Δεύτερο
σημάδι η άμεση αντίδραση του Στιβ Μπάνον, γκουρού της ακροδεξιάς
διεθνούς και πρώην επικεφαλής της πρώτης προεκλογικής εκστρατείας του
Τραμπ, στην ομιλία Μαμντάνι και προειδοποίησε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα:
«Αν υποτιμήσετε αυτόν τον τύπο… σας διαφεύγει κάτι… Δεν είναι μόνο
αυτός. Είναι η ομάδα που βρίσκεται γύρω του». Ο Μαμντάνι και η Κιρός δεν
έχουν γεννηθεί στις ΗΠΑ για να μπορούν να θέσουν υποψηφιότητα για την
προεδρία, αλλά έχουν ρεύμα. Είναι τα φαντάσματα που πλανιούνται πάνω από
τις ΗΠΑ και δεν αφήνουν τις ελίτ των δισεκατομμυριούχων και τους
τραμπικούς να κοιμηθούν.
Κάτι
αλλάζει εκεί. Με κινητοποίηση της βάσης, δρα για απλά καθημερινά
προβλήματα στρατηγικού χαρακτήρα και με μικρές νίκες, με οργάνωση και
συνδικαλισμό. Η οργάνωση DSA από μερικές χιλιάδες μέλη πριν από 15
χρόνια, τώρα αριθμεί 35.000 μόνο στη Νέα Υόρκη και 77.000
παναμερικανικά, και μάλιστα νέους σε ηλικία. Και έπεται συνέχεια. Και
στα δικά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου