Αυτό που συνέβη τις τελευταίες ώρες είναι ένα πραγματικό σημείο καμπής. Από μια σύγκρουση για το Ιράν, σε έναν αγώνα για το δικαίωμα ελέγχου των παγκόσμιων μετακινήσεων.
-Πρώτον, ο αμερικανικός αποκλεισμός και η κινεζική απάντηση έχουν αλλάξει την ισορροπία.
Όταν η Ουάσιγκτον
επιβάλλει αποκλεισμό, ενεργεί με βάση τον έλεγχο.
Αλλά όταν η Κίνα
ουσιαστικά δηλώνει ότι τα πλοία της θα περάσουν
και δεν θα σταματήσουν,
δεν πρόκειται πλέον για το Ιράν,
αλλά
για την υπονόμευση του ίδιου του μονοπωλίου των ΗΠΑ
στον έλεγχο των θαλάσσιων οδών.
Η πιο
επικίνδυνη συνέπεια είναι
ότι τώρα δεν υπάρχει ένας διάδρομος, αλλά δύο.
Ο αμερικανικός με τη βία και ο κινεζικός με τη θέληση.
Και αυτό εγείρει το κύριο ερώτημα:
ποιος
αποφασίζει ποιος περνάει και ποιος εμποδίζεται;
-Δεύτερον, το Ορμούζ δεν είναι κλειστό. είναι διαιρεμένο.
Η διέλευση κινεζικών, ρωσικών και πακιστανικών πλοίων,
εν μέσω
της παράλυσης εκατοντάδων άλλων, αποκαλύπτει
την πραγματικότητα.
Ο κόσμος δεν είναι αποκλεισμένος.
είναι
διαιρεμένος σε δύο δίκτυα
—το ένα λειτουργεί, το άλλο ασφυκτιά.
Αυτό
είναι πιο επικίνδυνο,
από έναν πλήρη αποκλεισμό,
επειδή σημαίνει
την αρχή μιας διπλής παγκόσμιας οικονομίας.
-Τρίτον, το λάθος της Ουάσιγκτον.
Ο στόχος ήταν
να στραγγαλιστεί το Ιράν,
αλλά στην πραγματικότητα, οι αγορές,
οι σύμμαχοι
και οι αλυσίδες εφοδιασμού ήταν αυτές που υπέστησαν ζημιές.
Το Ιράν, ωστόσο, δεν διαλύθηκε. Προσαρμόστηκε:
πουλώντας πετρέλαιο από πλωτά αποθέματα, δημιουργώντας
εναλλακτικές ροές προς την Ανατολή
και
υποστηρίζοντας την Κίνα στον διάδρομο.
Το αποτέλεσμα:
Η πίεση
δεν κατέστρεψε τον εχθρό, αλλά μάλλον τον αναδόμησε.
-Τέταρτον, η ιρανική απειλή δεν είναι αντίδραση,
αλλά δόγμα περιορισμού.
Όταν
η Τεχεράνη μιλάει
για επιθέσεις σε λιμάνια του Περσικού Κόλπου,
διατυπώνει την αρχή:
Αν δεν μας επιτραπεί να περάσουμε, κανείς άλλος δεν θα περάσει.
Η σύγκρουση μετατρέπεται από αποκλεισμό, σε μια
ισορροπία οικονομικού φόβου.
-Πέμπτον, η πραγματική είσοδος της Κίνας. Δεν
εισήλθε στρατιωτικά,
αλλά έκανε κάτι πιο σημαντικό:
νομιμοποίησε τη διέλευση, πέρα από τον αμερικανικό έλεγχο,
συνέδεσε το Ορμούζ με τις ενεργειακές συμφωνίες της
και έγινε ο σιωπηρός εγγυητής του διαδρόμου.
Αυτό σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ο μοναδικός κριτής.
-Έκτον, τα 800 κολλημένα πλοία αποτελούν ένα μήνυμα.
Το παγκόσμιο εμπόριο έχει εν μέρει σταματήσει,
η ενέργεια έχει γίνει όμηρος στρατιωτικών αποφάσεων.
-Έβδομον,
η επιστροφή στις διαπραγματεύσεις συμβαίνει
από μια πιο αδύναμη θέση.
Η συζήτηση για συναντήσεις δεν σημαίνει ύφεση,
αλλά μάλλον καταδεικνύει
ότι ο αποκλεισμός
δεν έχει επιφέρει αποφασιστικό αποτέλεσμα.
Το παράδοξο είναι
ότι όσο υψηλότερη είναι η ένταση,
τόσο πιο γρήγορα τα μέρη επιστρέφουν στον διάλογο.
Η κρυφή ουσία
αυτού που συμβαίνει
δεν είναι απλώς ένας αποκλεισμός του Ιράν, αλλά
μια δοκιμασία,
για το αν η Αμερική
μπορεί ακόμα να ελέγχει τις αρτηρίες του κόσμου.
Η απάντηση ήδη αναδύεται. Δεν είναι πλέον η μόνη δύναμη.
Το Ορμούζ έχει πάψει να είναι απλώς ένα στενό
και έχει γίνει
μια ζώνη κυρίαρχης αντιπαράθεσης.
Ο αποκλεισμός
δεν έχει απομονώσει το Ιράν, αλλά έχει διχάσει τον κόσμο.
Η Κίνα δεν έχει απλώς παρέμβει, αλλά έχει αλλάξει τους κανόνες.
Οι ΗΠΑ
δεν έχουν τερματίσει τη σύγκρουση,
αλλά
έχουν ανοίξει ένα ευρύτερο μέτωπο.
Αυτό που ξεκίνησε ως αποκλεισμός θα μπορούσε να καταλήξει σε μια ανακατανομή των δικαιωμάτων πλοήγησης σε όλο τον κόσμο.
κείμενο: Ioanna Ypsilanti
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου