Πάμε και για αρχεία Epstein να τελειώνουμε με την παραπλάνηση που παίζει εδώ και κάποιες μέρες; Το παρακατω κείμενο έχει συνταχθεί από τον δημοσιογράφο και καθηγητή Dr. Stacey Patton και είναι τσουρνεμενο από την φίλη Ioulia Mike η οποία όπως δηλώνει υπήρξε οπαδός του Τραμπ αλλά όχι σε σημείο να μην μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα. Καλή ανάγνωση!
AN EΛΕΓΧΕΙΣ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ΕΛΕΓΧΕΙΣ ΤΟ ΑΝ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΠΟΤΕ.
_____________________________________
Ο αργός ρυθμός με τον οποίο γίνεται η δημοσιοποίηση των αρχείων Epstein γίνεται με στόχο την ψυχολογική εξοικείωση… και λειτουργεί.
Στο κοινό δημοσιεύεται μόνο εκείνο που είναι απαραίτητο ώστε να γνωρίζει την αλήθεια και να καταλαβαίνει ότι τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί.
Λοιπόν…
Το Υπουργείο Δικαιοσύνης έδωσε στη δημοσιότητα χιλιάδες σελίδες από τα αρχεία του Jeffrey Epstein αυτή την εβδομάδα. Πρόκειται για έναν τεράστιο όγκο φωτογραφιών, αρχείων πτήσεων και βαριά λογοκριμένων δικαστικών εγγράφων, τα οποία η κυβέρνηση είχε νομικά υποχρεωθεί να αποκαλύψει. Το πακέτο των αρχείων μοιάζει περισσότερο με ένα διάσπαρτο φωτογραφικό dump: σκοτεινές εικόνες του Epstein με διάσημα πρόσωπα, νομικά έγγραφα με ολόκληρες σελίδες μαυρισμένες και τίτλους ειδήσεων για όσα δεν περιλαμβάνονταν στα αρχεία.
Νομοθέτες και από τα δύο κόμματα καταγγέλλουν το Υπουργείο Δικαιοσύνης ότι δεν συμμορφώνεται με τον νόμο και αρνείται να εξηγήσει γιατί τόσο πολύ υλικό παραμένει λογοκριμένο ή αποκρύπτεται. Επιζώντες και υποστηρικτές τους λένε ότι αυτή η μερική δημοσιοποίηση μοιάζει με ακόμη μία καθυστέρηση στη διαφάνεια και τη λογοδοσία, όχι με τον ειλικρινή απολογισμό που είχε υποσχεθεί το κοινό.
ΙΔΟΥ ΤΟ ΘΕΜΑ: η αργή σταγόνα των αρχείων Epstein δεν αφορά τη δικαιοσύνη. Αφορά την εξοικείωση. Παρακολουθούμε πληροφορίες για εγκληματικότητα των ελίτ να αποκαλύπτονται σε κομμάτια. Κάποια ονόματα σήμερα. Κάποια έγγραφα τον επόμενο μήνα. Έναν τίτλο εδώ. Ένα σήκωμα των ώμων εκεί. Αυτή η στρατηγική εκπαιδεύει το κοινό να μεταβολίζει τη φρίκη σε διαχειρίσιμες δόσεις. Όχι να δράσει, όχι να απαιτήσει, αλλά να απορροφήσει, ώστε όλο αυτό το κακό να μετατραπεί απλώς σε θόρυβο φόντου.
Ψυχολογικά, αυτού του είδους η σταδιακή δημοσιοποίηση κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Πρώτον, αποτρέπει την ηθική κορύφωση. Δεν υπάρχει ποτέ μια στιγμή όπου η αλήθεια πέφτει με αρκετή δύναμη ώστε να απαιτήσει σοβαρά έναν απολογισμό. Δεν υπήρξε ούτε μία μέρα όπου το κοινό να μπορεί να πει: «Αυτό είναι. Τώρα πρέπει να συμβεί κάτι». Αντίθετα, η αγανάκτηση επαναρυθμίζεται διαρκώς. Κάθε «σταγόνα» δημιουργεί μια σύντομη αιχμή προσοχής, ακολουθούμενη από κόπωση. Οι άνθρωποι τσακώνονται, σκρολάρουν, κάνουν memes, εικάζουν και μετά προχωρούν παρακάτω. Το νευρικό σύστημα δεν βρίσκει ποτέ λύση. Μόνο διέγερση.
Έπειτα, μετατρέπει τη λογοδοσία σε ψυχαγωγία, γιατί τα αρχεία Epstein αντιμετωπίζονται σαν τηλεοπτική σειρά κύρους με cliffhangers, επαναλαμβανόμενους χαρακτήρες, Easter eggs και θεωρίες θαυμαστών. Ποιος ήξερε τι; Ποιος ήταν πιο κοντά; Ποιος φαίνεται χειρότερος αυτή την εβδομάδα; Γίνεται παζλ αντί για έγκλημα και fandom αντί για απαίτηση δίωξης. Και μην μπερδεύεστε, τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο. Όλα είναι σχεδιασμένα να είναι θέαμα χωρίς συνέπειες, ώστε η εξουσία να προστατεύει τον εαυτό της. Όταν τα εγκλήματα καταναλώνονται σαν περιεχόμενο, το κοινό εκπαιδεύεται να παρακολουθεί και όχι να παρεμβαίνει. Αυτή είναι ψυχολογία των μέσων.
Η αργή δημοσιοποίηση διδάσκει επίσης, ύπουλα, αδυναμία. Κάθε πακέτο επιβεβαιώνει αυτό που οι άνθρωποι ήδη υποψιάζονται: ότι ισχυροί άντρες εμπλέκονται. Και μετά τους δείχνεται ξανά και ξανά ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Καμία σύλληψη, καμία δίκη, καμία πραγματική συνέπεια. Με τον καιρό, το μάθημα εμπεδώνεται: η γνώση δεν αλλάζει τίποτα. Και παιδιά, αυτό είναι ένα καταστροφικό ψυχολογικό αποτέλεσμα.
ΠΑΡΑΓΕΙ ΜΑΘΗΜΕΝΗ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ. Οι άνθρωποι σταματούν να περιμένουν δικαιοσύνη. Σταματούν να οργανώνονται γι’ αυτήν. Αρχίζουν να λένε πράγματα όπως «ε, όλοι διεφθαρμένοι είναι έτσι κι αλλιώς», κάτι που στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τέλεια την εξουσία.
Υπάρχει επίσης ένα φαινόμενο κανονικοποίησης. Όσο πιο συχνά εμφανίζονται ονόματα όπως Τραμπ, Κλίντον, πρίγκιπες, CEOs, ηθοποιοί, ακαδημαϊκοί, δικηγόροι και δισεκατομμυριούχοι δίπλα σε κατηγορίες για sex trafficking χωρίς συνέπειες, τόσο περισσότερο το μυαλό αρχειοθετεί αυτή τη σύνδεση ως… κανονική. Ανατριχιαστική, ναι. Σοκαριστική στην αρχή. Αλλά οικεία. Και η οικειότητα αμβλύνει την αίσθηση του επείγοντος. Το αδιανόητο γίνεται νοητό. Μετά βιώσιμο. Και μετά αγνοήσιμο.
Τέλος, ο ρυθμός της δημοσιοποίησης προστατεύει τους θεσμούς. Μια πλήρης, ανεξέλεγκτη αποκάλυψη θα ανάγκαζε συστήματα όπως τα δικαστήρια, τα ΜΜΕ και τα πολιτικά κόμματα να αντιδράσουν όλα μαζί. Θα κατέρρεε κάθε εύλογη άρνηση. Αλλά η σταγόνα επιτρέπει σε όλους να αντιδρούν σταδιακά, στρατηγικά και αμυντικά.
Οι ανακοινώσεις διαμορφώνονται. Οι αφηγήσεις προσαρμόζονται. Οι πιστοί ενεργοποιούνται. Οι αντιπερισπασμοί επιστρατεύονται. Το σύστημα έχει χρόνο να απορροφήσει το πλήγμα αντί να συντριβεί από αυτό.
Οπότε όχι, αυτό δεν είναι δικαιοσύνη που ξεδιπλώνεται αργά. Η δικαιοσύνη δεν «πειράζει» ούτε αφήνει ψίχουλα. Η δικαιοσύνη δεν ζητά από το κοινό να περιμένει υπομονετικά ενώ αποδείξεις μαζικής βλάβης «επεξεργάζονται». Τι στο καλό!
Αυτό που βλέπουμε είναι διακυβέρνηση μέσω απευαισθητοποίησης. Είναι η εξουσία που διδάσκει στο κοινό πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει χωρίς να εξεγερθεί και πόση λίγη λογοδοσία θα ακολουθήσει ακόμη κι όταν τα ξέρει όλα. Το πιο επικίνδυνο πράγμα στα αρχεία Epstein δεν είναι αυτό που αποκαλύπτουν. Είναι αυτό που η διαδικασία εκπαιδεύει τους ανθρώπους να αποδέχονται: ότι η εγκληματικότητα των ελίτ είναι μόνιμη, ατιμώρητη και καλύτερα να καταναλώνεται ως θέαμα. Και μόλις ένας πληθυσμός το εσωτερικεύσει αυτό, η εξουσία δεν χρειάζεται καν να κρύβεται πια.
Και κάπου εδώ μπαίνει ο Τραμπ.
Ο Τραμπ δεν χρειάζεται απαλλαγή. Χρειάζεται διάχυση. Ο Τραμπ ανθεί στην ασάφεια. Πάντα έτσι ήταν. Οι καθαρές αφηγήσεις τον βλάπτουν. Οι θολές τον προστατεύουν. Η σταγόνα διασφαλίζει ότι δεν υπάρχει ποτέ μια αποφασιστική καμπή, καμία «αυτή είναι η μέρα που όλα αλλάζουν», μόνο μια διαρκής ομίχλη όπου οι υποστηρικτές μπορούν να λένε «πού είναι οι αποδείξεις;» και οι επικριτές εξαντλούνται απαντώντας στις ίδιες ρημάδες ερωτήσεις ξανά και ξανά. Επίσης κρατά τον Τραμπ μόνιμα στο κέντρο χωρίς ποτέ να στριμώχνεται. Κάθε «σταγόνα» βάζει ξανά το όνομά του σε κυκλοφορία, που γι’ αυτόν είναι οξυγόνο. Η προσοχή είναι το νόμισμά του και το σκάνδαλο ποτέ δεν τον έβλαψε όσο θα μπορούσε η σιωπή.
Ψυχολογικά, ενισχύει το βασικό αφήγημα του Τραμπ προς τη βάση του: ότι το σύστημα είναι διεφθαρμένο, όλοι είναι λερωμένοι και άρα κανείς δεν έχει το ηθικό ανάστημα να τον κρίνει. Κάθε μερική δημοσιοποίηση επιβεβαιώνει την κοσμοθεωρία τους χωρίς να απειλεί την πίστη τους. Αν εμφανιστεί το όνομα του Κλίντον, οι υποστηρικτές του Τραμπ νιώθουν δικαιωμένοι. Αν εμφανιστεί το όνομα του Τραμπ, απορρίπτεται ως «όλοι στο κόλπο είναι». Η αργή σταγόνα επιτρέπει επιλεκτική ερμηνεία. Ένας πλήρης απολογισμός θα ανάγκαζε σε επιλογές. Ο κατακερματισμός επιτρέπει πίστη χωρίς γνωστική πίεση.
Επίσης εξαντλεί την ενέργεια της αντιπολίτευσης. Οι επικριτές του Τραμπ μένουν παγιδευμένοι σε μια μόνιμη κατάσταση μισής αγανάκτησης. Όχι αρκετής για να κινητοποιήσει μαζική δράση, αλλά αρκετής για να τους κρατά θυμωμένους, να τσακώνονται online, να κυνηγούν έγγραφα και να ξανασυζητούν τα ίδια. Αυτού του είδους ο διαρκής αλλά άλυτος θυμός οδηγεί σε burnout, όχι σε οργάνωση. Ο Τραμπ ωφελείται όταν η αντίσταση είναι κουρασμένη, κατακερματισμένη και κολλημένη στην ανάλυση αντί σε συντονισμένη απαίτηση. Στο τέλος της ημέρας, ο Τραμπ δεν κερδίζει επειδή αθωώνεται. Κερδίζει κάνοντας τη δικαιοσύνη να μοιάζει αδύνατη.
Και ας προσθέσω ακόμη μια διάσταση για να το σκεφτείτε. Η σταγόνα Epstein δεν είναι κάποια καινούργια στρατηγική. Είναι μια εξελιγμένη εκδοχή μιας τακτικής που έχει δοκιμαστεί, προσαρμοστεί και αποδειχθεί αποτελεσματική επί δεκαετίες.
Θυμάστε τα Pentagon Papers;
Όταν ο Daniel Ellsberg τα διέρρευσε το 1971, η κυβέρνηση πανικοβλήθηκε ακριβώς επειδή βγήκαν όλα μαζί. Τα έγγραφα έπεσαν ως ένα ενιαίο, συντριπτικό ηθικό γεγονός. Κατέρρευσαν τις επίσημες αφηγήσεις για το Βιετνάμ με ένα χτύπημα και πυροδότησαν δημόσια οργή που δεν μπορούσε να κλιμακωθεί ή να απαλυνθεί. Το μάθημα που πήρε η εξουσία από εκείνη τη στιγμή δεν ήταν «μην λέτε ψέματα», αλλά «ποτέ ξανά μην αφήσετε την αλήθεια να φτάσει ολόκληρη». Από τότε, η αποκάλυψη επανασχεδιάστηκε ώστε να φτάνει σε κομμάτια διαχειρίσιμα, αρνησίμα και ατελείωτα συζητήσιμα.
Θυμάστε το MKUltra;
Όταν άρχισαν να διαρρέουν λεπτομέρειες για το πρόγραμμα πειραμάτων σε ανθρώπους της CIA τη δεκαετία του ’70, δεν ήρθαν ως ένας ενιαίος απολογισμός. Εμφανίστηκαν μέσω ακροάσεων, μερικών αποκαλύψεων, χαμένων αρχείων και επίσημων σηκωμάτων των ώμων. Μέχρι να καταλάβει το κοινό το μέγεθος (που περιλάμβανε ναρκωτικά σε πολίτες, πειράματα σε κρατούμενους και καταστροφή αρχείων) η στιγμή για λογοδοσία είχε ήδη περάσει. Το ψυχολογικό αποτέλεσμα ήταν βαθύ, γιατί οι άνθρωποι έμαθαν ότι ακόμη κι όταν το κράτος παραδέχεται φρικιαστικές κακοποιήσεις, δεν ακολουθεί απαραίτητα τίποτα.
Θυμάστε τον Edward Snowden και τις αποκαλύψεις για την παρακολούθηση της NSA;
Αυτή είναι μία από τις πιο καθαρές σύγχρονες παραλληλίες με το φιάσκο των αρχείων Epstein. Στην αρχή, οι αποκαλύψεις ήταν σοκαριστικές. Είδαμε μαζική συλλογή δεδομένων, παρακολούθηση χωρίς εντάλματα και το εύρος του κράτους ασφαλείας να ξεγυμνώνεται. Αλλά αντί για μία ενιαία, διαρκή αντιπαράθεση, οι πληροφορίες ήρθαν κι εδώ σε κύματα. Κάθε αποκάλυψη πυροδοτούσε μια σύντομη αιχμή ανησυχίας και μετά ακολουθούσε κανονικοποίηση. Με τον καιρό, το κοινό απορρόφησε την ιδέα ότι η ιδιωτικότητα είχε ήδη χαθεί και ότι η αντίσταση ήταν μάταιη. Η παρακολούθηση δεν σταμάτησε. Ο κόσμος απλώς προσαρμόσε τις προσδοκίες του προς τα κάτω. Το σύστημα δεν άλλαξε, αλλά άλλαξε η συλλογική ψυχολογία.
Μπορείτε επίσης να δείτε πώς η Καθολική Εκκλησία χειρίστηκε τις αποκαλύψεις κακοποίησης. Για δεκαετίες, υποθέσεις έβγαιναν μία επισκοπή τη φορά, μία έκθεση τη φορά και μία χώρα τη φορά. Η σταδιακή έκθεση καθυστέρησε έναν πλήρη θεσμικό απολογισμό και επέτρεψε στην Εκκλησία να προσποιείται ότι «αντιμετωπίζει το ζήτημα» ενώ συνέχιζε να προστατεύει τον εαυτό της. Μέχρι να γίνει αδιαμφισβήτητο το μοτίβο, πολλοί άνθρωποι ήταν ήδη εξαντλημένοι, κυνικοί ή παραιτημένοι. Και πάλι, η φρίκη έγινε διαδικαστική.
Όλες αυτές οι περιπτώσεις μοιράζονται το ίδιο ψυχολογικό αποτέλεσμα. Όταν η παρανομία αποκαλύπτεται αργά, το κοινό δεν βιώνει ποτέ μια ενιαία στιγμή ηθικής απαίτησης. Αντίθετα, οι άνθρωποι εκπαιδεύονται να ζουν δίπλα στη γνώση. Να σκρολάρουν προσπερνώντας την. Να τσακώνονται για λεπτομέρειες. Να αποδέχονται ότι «έτσι είναι τα πράγματα» και ότι τίποτα δεν συμβαίνει στους ισχυρούς πλούσιους άντρες.
Τα αρχεία Epstein ακολουθούν ακριβώς αυτή τη γενεαλογία, αλλά με μια ύστερου καπιταλισμού πινελιά. Δεν είναι απλώς κατακερματισμένα, είναι σε συνέχειες, σε ένα οικοσύστημα μέσων φτιαγμένο για binge-watching, hot takes και αλγοριθμική αμνησία. Το κοινό εκπαιδεύεται όχι μόνο να ανέχεται την εγκληματικότητα των ελίτ, αλλά να την καταναλώνει.
Το συμπέρασμα είναι το εξής: αν ελέγχεις τον ρυθμό της αλήθειας, ελέγχεις το αν η δικαιοσύνη θα εμφανιστεί ποτέ. Η σταγόνα Epstein είναι η τελειοποιημένη εκδοχή της αποφυγής λογοδοσίας. Ό,τι κι αν είναι αυτά τα αρχεία, δεν είναι μονοπάτι προς τη δικαιοσύνη. Και κανείς δεν θα έπρεπε να κρατά την ανάσα του περιμένοντας λογοδοσία στο τέλος αυτής της διαδικασίας. Αυτή η «κυκλοφορία» δεν προορίζεται να καταλήξει σε συλλήψεις ή απαντήσεις. Προορίζεται να καταλήξει στην αποδοχή.
Dr Stacey Patton
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου