Ζούμε μέσα στα ποιήματα του Μπρεχτ, τις σκοτεινές ημέρες του ’36. Κάποια στιγμή οι φιλήσυχοι κάτοικοι της Μινεσότα, που θεωρούσαν ότι ο κίνδυνος αφορούσε μόνο τους μετανάστες, ξύπνησαν και είδαν τα πτώματα ενός λευκού νοσοκόμου, μίας γειτόνισσάς τους Αμερικανίδας ποιήτριας δίπλα τους, με τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος του ICE καρφωμένες επάνω τους. Εμείς είδαμε τους έφηβους Ρομά δολοφονημένους εν ψυχρώ, τους φονιάδες τους να λένε ψέματα στα δικαστήρια, τους εκαντοντάδες απόκληρους πνιγμένους από εμβολισμό ή δόλιο χειρισμό στο Φαρμακονήσι, στην Πύλο, τους δολοφόνους τους να λένε παραμύθια για αφελείς που μετά από λίγο διαψεύδονταν το ένα μετά το άλλο. Σαν εκείνον τον φόνο που έγινε το '13 "για το ποδόσφαιρο" στην Παναγή Τσαλδάρη στην Αμφιάλη. Τώρα μία βάρκα στη Χίο με έγκυες γυναίκες και μικρά παιδιά επιτέθηκε λέει σε ένα σκάφος του Λιμενικού! Και σκοτώθηκαν από την πρόσκρουση της επίθεσης δεκαπέντε από τους επιτιθέμενους μετανάστες, για την ακρίβεια γυναικόπαιδα έγιναν κομμάτια όπως γράφουν οι ιατρικές ανακοινώσεις. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να πιστέψει το κραυγαλέο ψέμα, και μεθαύριο να σιωπήσει όταν αυτοί ακριβώς οι δράστες του φονικού της Χίου, καθαρίσουν κάποιον «δικό μας» όπως έκαναν οι συνάδελφοι τους στη Μινεάπολη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου