Οταν επιβεβαιώνεται πανηγυρικά η δημοσιογραφία, συνήθως είναι η ώρα που
διαψεύδονται η κοινωνία και οι προσμονές της. Οι γραμμές που ακολουθούν
δεν μπορούν να είναι μια ανάλυση ή μια κρίση επί κάποιας καταγραφής. ∆εν
πρέπει κιόλας. Τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι περιλαμβάνουν κι εμένα
και το Documento ως πρωταγωνιστές της συγκεκριμένης ιστορίας και
δυστυχώς και της Ιστορίας. Ως πρωταγωνιστές επιβεβαιωνόμαστε, αλλά η
κοινωνία έχει χάσει.
Το μεσημέρι της Πέμπτης το δικαστήριο
ανακοίνωσε την καταδίκη (σε πρώτο βαθμό) τεσσάρων προσώπων ως υπεύθυνων
για το σκάνδαλο των υποκλοπών στην Ελλάδα. Η απόφαση χαρακτηρίστηκε
ιστορική, και είναι, αλλά για άλλους λόγους από αυτούς που ανακάλυψαν ως
ιστορικότητα οι δημοσιολόγοι. Στο δικαστήριο δεν έφτασαν οι πραγματικοί
ένοχοι και εννοώ τα πολιτικά πρόσωπα που πέραν πάσης αμφιβολίας
οργάνωσαν το σύστημα των υποκλοπών. Το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν ήταν
μια υπόθεση ιδιωτών, αλλά ένα παραθεσμικό, παρακρατικό δίκτυο που
λειτούργησε μαζί με την ΕΥΠ και κατάφερε να θέσει σε παρακολούθηση τους
κρατικούς λειτουργούς που κατείχαν καίριες θέσεις. Μπήκαν σε
παρακολούθηση ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο αρχηγός ΓΕΣ, εισαγγελείς, υπουργοί της
κυβέρνησης, πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Το ενιαίο σύστημα ΕΥΠ –
Predator αποτελούσε έναν ενιαίο βραχίονα παρακρατικής δράσης με κοινό
κέντρο εντολών. ∆εν υπάρχει καμία αμφιβολία για το ποιο ήταν το κέντρο. Η
ΕΥΠ και οι δραστηριότητές της ήταν υπό την υψηλή και πιεστική εποπτεία
του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος μάλιστα έθεσε με νόμο τις μυστικές
υπηρεσίες της χώρας υπό τις εντολές του αμέσως μόλις ανέλαβε την
πρωθυπουργία.
Το δικαστήριο αποφάσισε ότι
αποδεδειγμένα 87 θεσμικά στην πλειονότητά τους πρόσωπα βρέθηκαν υπό
παρακολούθηση. Πώς εντοπίστηκαν αυτά τα πρόσωπα; Από την αποκάλυψη της
λίστας των παρακολουθούμενων από το Documento τον Νοέμβριο του 2022. Η
Α∆ΑΕ ως ανεξάρτητη αρχή ύστερα από έρευνα στους παρόχους κινητής
τηλεφωνίας κατάφερε να επιβεβαιώσει ότι η λίστα του Documento ήταν
πραγματική. Την έρευνα αυτή της αρχής και την επιβεβαίωση επιχείρησε να
εμποδίσει ο τότε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ισίδωρος Ντογιάκος.
Συνεπώς
η αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών δεν αφορά τον εντοπισμό του
κακόβουλου λογισμικού σε κάποια κινητά (όπως αυτό του Νίκου Ανδρουλάκη, ο
οποίος ωστόσο ποτέ δεν παρακολουθήθηκε από το Predator αλλά από την
ΕΥΠ), αλλά την αποκάλυψη της λίστας από το Documento.
Επειδή η
Ιστορία δεν γράφεται με τα «αν» αλλά με τα «όταν», να θυμίσω μερικά από
αυτά τα «όταν» μαζί με τη σημασία τους. ∆εν διεκδικούμε με τον τρόπο
αυτό τα εύσημα, αλλά υπερασπιζόμαστε την αλήθεια.
Οταν αποκαλύφθηκε
η λίστα των υποκλοπών από το Documento και φυσικά η έκταση του
σκανδάλου, χρησιμοποιήθηκε η γνωστή τακτική της δολοφονίας χαρακτήρα. Η
κυβέρνηση διά του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου, αλλά
και του ίδιου του πρωθυπουργού μίλησε για «αισώπειους μύθους του
Βαξεβάνη που δημοσιεύονται σε συνέχειες», για «ρυπαρά δίκτυα και
μυθοπλασίες», ενώ με αποκάλεσαν προσωπικά ως «εθνικό συκοφάντη».
Σε
δεύτερο επίπεδο, τον λόγο πήραν τα ΜΜΕ, τα οποία επέμεναν ότι για όσα
δημοσιεύω δεν υπάρχουν αποδείξεις. Συνέχισαν το ίδιο τροπάρι, ακόμη κι
όταν στο Documento δημοσιεύτηκαν διάλογοι από τις υποκλοπές, οι οποίοι
μάλιστα επιβεβαιώθηκαν από τα θύματα. Ανάμεσα στους δημοσιογράφους που
έκαναν επίθεση συμπεριλαμβάνονται κάποιοι που αυτοαποκαλούνται σήμερα
πρωταγωνιστές των αποκαλύψεων για το Predator. ∆εν πρόκειται για κάποια
αμφιθυμία τους ή για μπέρδεμα. Είμαι πεπεισμένος πλέον (όχι χωρίς
στοιχεία) πως αυτοί οι δημοσιογράφοι δεν νοιάζονταν για την αποκάλυψη
των υποκλοπών, αλλά να εκδικηθούν πρόσωπα-πρωταγωνιστές του σκανδάλου οι
οποίοι τους χάλασαν «συμβόλαια». Ετσι έκαναν επίθεση στο Documento που
τοποθετούσε το σκάνδαλο σε άλλο επίπεδο, δηλαδή το πραγματικό και άκρως
επικίνδυνο.
Υπήρξε όμως και προσπάθεια να
χρησιμοποιηθεί εναντίον μου η ∆ικαιοσύνη, όπως έγινε και στο παρελθόν με
την αποκάλυψη της λίστας Λαγκάρντ αλλά και με το σκάνδαλο Novartis.
Μετά τη δημοσίευση της λίστας, από τον εισαγγελέα του Αρειου Πάγου
διέρρευσε ότι θα κληθώ από τη ∆ικαιοσύνη να καταθέσω τις αποδείξεις μου.
Το σχέδιο ήταν να εμφανιστώ «ελλιπής» και να ασκηθεί εναντίον μου δίωξη
για διασπορά ψευδών ειδήσεων που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του
κράτους, αφού επέμενα ότι παρακολουθούμενοι ήταν υπουργοί και κορυφαίοι
θεσμικοί παράγοντες.
Προτού ωστόσο κάνουν την κίνηση παγίδευσης,
πήγα αυτοβούλως στον Αρειο Πάγο με τον δικηγόρο μου Γιάννη Μαντζουράνη
και ζήτησα από τον εισαγγελέα να καταθέσω στοιχεία στην Εισαγγελία
Πρωτοδικών. Ο πραγματικός στόχος ήταν να δώσω μηνύματα και να ακυρώσω
την επιχείρηση εξόντωσής μου που είχε ξεκινήσει. Βγαίνοντας μάλιστα από
τον Αρειο Πάγο έκανα δηλώσεις στις οποίες περιέγραψα το περιεχόμενο
συνομιλιών που είχε καταγράψει το Predator. Υπέθεσαν λοιπόν όσοι είχαν
σχεδιάσει ακόμη μια δικαστική περιπέτεια ότι γνώριζα πολλά και
συγκεκριμένα πράγματα. Ετσι προτίμησαν να μην προκαλέσουν θεωρώντας ότι
μπορεί να βρεθούν προ εκπλήξεων.
Την επόμενη μέρα
πήγα για να καταθέσω στους εισαγγελείς που είχαν αναλάβει την έρευνα
για τις υποκλοπές ύστερα από καταγγελία του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη
που υπήρξε θύμα του Predator. Η κατάθεσή μου όμως ήταν εκτός
αναμενόμενου πλαισίου. Στην εισαγγελέα που κατέθεσα επίσημα (και
ενημέρωσα και ανεπίσημα) υποστήριξα ότι η υπόθεση των υποκλοπών πρέπει
να εξεταστεί ως υπόθεση κατασκοπείας.
Προς απόδειξη όσων έλεγα
κατέθεσα στοιχεία για πρόσωπα ισραηλινής καταγωγής, τα οποία μάλιστα
υπήρξαν πρώην πράκτορες μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ που εργάστηκαν ως
στελέχη της Intellexa, της εταιρείας δηλαδή που εγκατέστησε το Predator.
Στο ενδεχόμενο κατασκοπείας οδηγούσε και το γεγονός ότι άτομα-κλειδιά
του κρατικού μηχανισμού αλλά και των Ενόπλων ∆υνάμεων ήταν υπό
παρακολούθηση. Τα ονόματα των πρώην πρακτόρων, τις φωτογραφίες τους αλλά
και το ιστορικό τους στην Ελλάδα είχα μάλιστα δημοσιεύσει σε
πρωτοσέλιδο του Documento.
Η εισαγγελική έρευνα ωστόσο ούτε έψαξε
για κατασκοπεία ούτε είδε ούτε αναζήτησε τους πρώην πράκτορες που
αποδεδειγμένα έστησαν το Predator, αφού τα ονόματά τους ήταν δηλωμένα
στον ΕΦΚΑ ως εργαζόμενων της Intellexa. Η έρευνα άφησε απέξω και την ΕΥΠ
και προτίμησε τους... ιδιώτες.
Οσα κατέθεσα
στην εισαγγελία, τα κατέθεσα και στη δίκη για τις υποκλοπές. Την
περασμένη Πέμπτη το δικαστήριο αποφάσισε (κι αυτό αποτελεί πράγματι
ιστορική απόφαση) να επεκταθεί η έρευνα στο αδίκημα της κατασκοπείας και
να αναζητηθούν οι ευθύνες των Ισραηλινών. Το έκανε το δικαστήριο με
περίπου τέσσερα χρόνια καθυστέρηση.
Από τα 87 άτομα που ήταν σε
παρακολούθηση, τα θεσμικά πρόσωπα, όπως ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος
Φλώρος, οι υπουργοί της κυβέρνησης, αλλά και ο αντεισαγγελέας του Αρειου
Πάγου Χρήστος Μπαρδάκης, δεν έκαναν μήνυση. Ο τελευταίος είχε μάλιστα
υποχρέωση να το κάνει ως εισαγγελέας. ∆εν προσήλθαν να καταθέσουν καν
για την παρακολούθησή τους αλλά ούτε κλήθηκαν από την εισαγγελία. Η
οποία είχε υποχρέωση να τους ρωτήσει αν θεωρούν ότι με την παρακολούθησή
τους έχουν εκτεθεί κρατικά μυστικά.
Οσα γράφω
μεταξύ ιστορίας και εξομολόγησης δεν είναι για να ευλογήσω τα γένια μας,
αλλά για να καταλήξω σε αυτό που υποστηρίζω τρία χρόνια: η
παρακολούθηση μέσω Predator δεν είναι θέμα κάποιων κακών ιδιωτών. Είναι
μια μεγάλη υπόθεση κατασκοπείας μέσω της οποίας εκβιάστηκε και
εκβιάζεται ο θεσμικός κορμός της χώρας. Η απογοητευτική λειτουργία του
πολιτικού συστήματος εντάσσεται κι αυτή στο γενικότερο πλαίσιο των
εκβιασμών. Είναι το τηλεκοντρόλ της χώρας.
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026
Κ.Βαξεβανης
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)