Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

Πέρασε μια δεκαετία Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΝΔ. Αναντίρρητα επιτυχημένος, καθώς παραμένει έξι χρόνια στην εξουσία. Νίκησε τον Αλέξη Τσίπρα δύο φορές, και τον έχει εκμηδενίσει, ενώ σχεδιάζει μεθοδικά με το χαρτί της «σταθερότητας» την τρίτη τετραετία εν μέσω δελτίου θυελλωδών ανέμων.

Είναι όμως ο πρωθυπουργός με το άριστο βιογραφικό που μαγνήτισε με την αποτελεσματικότητά του και την ευφυΐα του; Δέκα χρόνια πριν πήρε τον θρόνο της ΝΔ όχι εξ εφόδου αλλά με μακριά χείρα βοηθείας. Είναι κοινό μυστικό σε όλους όσοι είχαν εμπλακεί σε εκείνη την ηλεκτρονική ψηφοφορία ότι δεν ήταν πρώτος. Έγιναν οι απαραίτητες συναλλαγές. Σε αυτό το κόμμα κανείς δεν μιλά όταν έχει πέσει στη μαρμίτα του κρατικού χρήματος. Το πέτυχαν ξεζουμίζοντας το ακροκεντρώο αντιΣυΡιζΑ τείχος προστασίας που απλώθηκε στους «άριστους». Πώς; Με μια καλή βοήθεια από ομάδες μαύρης προπαγάνδας, επιστημονικής παραπληροφόρησης και εκστρατείας δολοφονίας χαρακτήρα. Το αποκάλυψε το Documento το 2024, το επιβεβαίωσε η ισραηλινή εφημερίδα «Haaretz» την εβδομάδα που πέρασε.

Και πόσο αξιόπιστος και αποτελεσματικός είναι ο πρωθυπουργός; Ο Κυρ. Μητσοτάκης υποσχέθηκε πολλά. Η ισχυρή οικονομία εξαντλήθηκε σε μια επενδυτική βαθμίδα. Δεν τρώγεται και για να είμαστε ακριβείς με την ακρίβεια που επικρατεί τίποτα δεν τρώγεται.

Στην οικονομία το μοντέλο που ακολουθεί έχει εγκαταλειφθεί. Ο εμμονικός νεοφιλελευθερισμός είναι τοξικός και αντιπαραγωγικός: παράγει κέρδη, π.χ., με ΚΑΠ, Mercosur και ΟΠΕΚΕΠΕδες και όχι φαγητό που θα μας θρέψει. Η εμμονική τοξικότητα φάνηκε στην έπαρση με την ανακοίνωση της διαγραφής φοιτητών. Πάλι χωρίς κριτήριο, οριζόντια, που πήρε η μπάλα πεθαμένους αλλά και ενεργούς που αδυνατούν για διάφορους (οικογενειακούς ή υγείας) λόγους να σπουδάσουν τη δεδομένη στιγμή.

Στο βιντεάκι για τον ρωμαϊκό θρίαμβο Μητσοτάκη είδαμε τις «εθνικές» στιγμές στον Έβρο με την «απόκρουση» μιας απειλής που δεν υφίσταται διότι κανείς μετανάστης δεν θέλει να μείνει σε αυτή την κόλαση που λέγεται Ελλάδα. Ο πατριωτισμός του είναι κίβδηλος, καθώς παζαρεύει με την Τουρκία εκτός «εθνικών γραμμών» και κάνει πόλεμο στη Ρωσία, εκχωρεί υποδομές στα σχέδια Τραμπ και Νετανιάχου. Έκανε και την κωλοτούμπα του στο βίντεο αναφέροντας τη διεθνή νομιμότητα, ενώ, όπως γράφτηκε και στα «Νέα» το Σάββατο, μόνος του έκανε τον τεμενά στον Ράμπο της Καραϊβικής εκθέτοντας τη διπλωματία της χώρας.

Αυτό που διέφυγε από το βίντεο είναι ότι όταν πάει κάτι στραβά, ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν ξέρει τίποτα: υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ. Τότε δεν είναι πρωθυπουργός επιτελικής διακυβέρνησης αλλά προεδρεύει σαν τον Κώστα Σημίτη βλέποντας τις μίζες να περνούν. Τότε είναι που ο αλαζόνας αετός, Μωυσής, τσιτάχ κ.λπ. Μητσοτάκης πιάνεται στα πράσα από έναν μαύρο κύκνο, ο οποίος ενεργοποιεί κοινωνικά αντανακλαστικά και πριονίζει την ηγεμονία.

Ειδικά τώρα με τους αγρότες, γιατί τους καλεί για διάλογο όταν ψήφισε και με τα δύο χέρια τη συμφωνία με τη Mercosur. Θα παίρνουμε φτηνά προϊόντα και δεν θα αδειάζει από εκεί η τσέπη μας (προσωρινά) αλλά θα έχουμε αφανίσει τους αγρότες και όσους εξαρτώνται από τον πρωτογενή τομέα. Παράλληλα όμως θα φέρουμε δηλητήρια και μεταλλαγμένα στο πιάτο μας. Το θέλουμε; Γι’ αυτό έχουμε κοινό αγώνα με τους αγρότες μας.

Ιράν όπως Ελλάδα

Ο κόσμος είναι μπλεγμένος. Δεν είναι ακριβώς αυτό που βλέπουμε. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εδώ και μήνες δεν έχει νομιμοποίηση και προσπαθεί να κρατηθεί με παροχές και τους πυλώνες της μαύρης προπαγάνδας. Αυτές τις μέρες, ακολουθώντας προφανώς μια ισραηλινή εταιρεία διαχείρισης κρίσης, προσπαθεί να κερδίσει ηθικό πλεονέκτημα με επιχείρημα ότι «οι αριστερούληδες είναι υποκριτές και δεν υποστηρίζουν την εξέγερση στο Ιράν». Καταφανώς ισραηλινή, διότι η Τεχεράνη είναι ο μεγάλος εχθρός του Τελ Αβίβ και το αντιπαραβάλλουν με τη στήριξη στους Παλαιστίνιους και στη Γάζα. Κροκοδείλια δάκρυα που στάζουν έχουν γεωπολιτική στόχευση. Δεν τους απασχολεί καθόλου ο λαός του Ιράν ούτε της Βενεζουέλας.

Επιχειρούν να ελέγξουν την εξέγερση και γι’ αυτό είχαν ήδη εκπονήσει μαύρη εκστρατεία υπέρ του γιου του σάχη. Η αιματοβαμμένη δυναστεία των Παχλαβί δεν έχει κανένα κοινωνικό έρεισμα και η Δύση με το Ισραήλ πάνε να την επιβάλουν. Όλα είναι πολύπλοκα. Το Ιράν θυμίζει Ελλάδα του Μητσοτάκη· πολλή οργή και διέξοδος καμία. Το θεοκρατικό καθεστώς δείχνει τα δόντια του με πάνω από 400 νεκρούς. Το ποτήρι ξεχείλισε επειδή το παζάρι, οι μικρομεσαίοι, έχουν πιεστεί από τις οικονομικές κυρώσεις και την υποτίμηση του νομίσματος. Ήταν οι «ημέτεροι» και τώρα βλέπουν να θησαυρίζουν οι «εκλεκτοί», οι επιχειρήσεις των Φρουρών της Επανάστασης.

Τζιχανιστές με γραβάτα

Η περιοχή φλέγεται. Στη Συρία οι τζιχαντιστές που φοράνε φόρμες του συριακού στρατού επιτέθηκαν στις δυνάμεις του κουρδικού SDF. Κατέγραψαν σε βίντεο τη δολοφονία μιας κούρδισσας μαχήτριας σε κουρδική γειτονιά στο Χαλέπι. Τελετουργικά τη σκότωσαν και την πέταξαν από ένα μπαλκόνι πολυκατοικίας πανηγυρίζοντας. Είναι πολύπλοκο. Οι κούρδοι έδιωξαν το ISIS χύνοντας ποτάμια αίματος και οι αμερικανοί τούς εγκαταλείπουν σταδιακά. Οι ισραηλινοί καταλαμβάνουν τον νότο και η Τουρκία του Ερντογάν στηρίζει το καθεστώς του τζιχαντιστή Τζολάνι, ενώ καταλάβει μια λωρίδα στο βόρειο τμήμα για να ελέγχει τους κούρδους.

Αποκεφαλισμοί και διώξεις σε αλαουίτες, χριστιανούς και κούρδους αποκαλύπτουν την υποκρισία της Δαμασκού που έχει την ευλογία Τραμπ και Ερντογάν. Και τη χειραψία του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη.

Η αυτοκρατορία του κακού

Στην άλλη πλευρά, και οι ΗΠΑ του Τραμπ μοιάζουν με την Ελλάδα του Μητσοτάκη. Πήρε όλη την εξουσία στα χέρια του, έστησε αστυνομικούς μηχανισμούς και τους έδωσε απεριόριστη εξουσία να σκοτώνουν, αντιστρέφει την πραγματικότητα αποκαλώντας τη δολοφονία της Ρενέ Γκουντ «αυτοάμυνα» (εντάξει, αυτό μοιάζει κυρίως με Ισραήλ). Τοξικός, επιτίθεται στους αντιπάλους με χλεύη και γενικώς κινείται με λυμένο το ζωνάρι για να εξυπηρετήσει κολοσσούς και πολυεθνικές.

«Καλύτερα να μην αρχίσετε να πυροβολείτε επειδή θα αρχίσουμε να πυροβολούμε κι εμείς» ήταν το μήνυμα που άφησε στους μουλάδες αλλά απευθυνόταν και στους δανούς για τη Γροιλανδία, όπου έχει αρχίσει να καταρρέει το ΝΑΤΟ. Η βρετανική εφημερίδα «Daily Mail» αποκάλυψε ότι ο πορτοκαλής σερίφης έδωσε εντολή να σχεδιάσουν στρατιωτική επιχείρηση οι επίλεκτες δυνάμεις, αλλά αντέδρασε το γενικό επιτελείο – μάλλον γι’ αυτό το παρέκαμψε. Μάλιστα τα γεράκια ζήτησαν τη συνδρομή βρετανικών δυνάμεων. Τόσο αυτοί όσο και οι ολλανδοί και γερμανοί στρατιωτικοί τους θύμισαν ότι μπορεί να μπει λουκέτο σε βάσεις-κλειδιά που διαθέτουν στο ευρωπαϊκό έδαφος.

Αναζητείται κάποιος σώφρων σε αυτό τον συρφετό ρατσιστών, μιλιταριστών δισεκατομμυριούχων της αμερικανικής κυβέρνησης. «Ήρθε ο καινούργιος σερίφης στην πόλη» είχε τονίσει ο αντιπρόεδρος Βανς πριν από έναν χρόνο στη σύνοδο ασφαλείας του Μονάχου. Ο Τραμπ σχολίασε θετικά μια ανάρτηση ότι ο υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο θα είναι ο νέος πρόεδρος της Κούβας (έχει καταγωγή από το νησί του Χοσέ Μαρτί). Αμέσως προανήγγειλε τον οικονομικό στραγγαλισμό της. Τέρμα το φτηνό πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα, είπε. Μέσα σε μια μέρα δύο μέτωπα.

Όλα για το κέρδος (του)

Αχόρταγος και αχαλίνωτος, έχει ξεχυθεί στον πλανήτη. Στη Γροιλανδία έχει στρατιωτικές βάσεις, μπορεί να πάρει εύκολα τις σπάνιες γαίες, αλλά ζητάει το πολύ παραπάνω. Μήπως είναι το σχέδιο για δημιουργία «τεχνολογικά προηγμένων κιβωτών» που ονειρεύονται οι φίλοι τρισεκατομμυριούχοι του Τραμπ (Τίιλ, Έλισον κ.ά.) ή απέραντων data centers.

Ρωσία και Κίνα δεν έχουν απαντήσει στις προκλήσεις Τραμπ. Ένας παγκόσμιος πόλεμος είναι κοντά. Η αρπαγή πλοίου από τον «σκιώδη» στόλο της Ρωσίας θα έχει απάντηση, ενώ το φτηνό βενεζολάνικο πετρέλαιο πάει στο Τέξας κι όχι στην Κίνα. Είναι πόλεμος για την ενέργεια. Οι «κόκκινοι μανδαρίνοι» του Πεκίνου απάντησαν αμέσως πουλώντας ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου επιχειρώντας την απαξίωση του δολαρίου.

Όπως είπαμε, όλα είναι πολύπολοκα. Οι σχεδιασμοί κάποιες φορές δεν βγαίνουν. Όπως μαθαίνουμε, ο Τραμπ έκανε ρεσάλτο στη Βενεζουέλα για το πετρέλαιο και να μπλοκάρει την Κίνα αλλά δεν του βγαίνει. Φώναξε στον Λευκό Οίκο τους πετρελαιάδες και θαύμαζε την μπαλκονόπορτα απ’ όπου θα φαίνεται η αίθουσα χορού που χτίζει. Παλάτι σαν να τους έλεγε και μεγαλεία. Εκείνοι όμως αντέδρασαν απρόθυμα να αναλάβουν την πετρελαιοβιομηχανία της Βενεζουέλας. Είναι απαρχαιωμένη, ο εκσυγχρονισμός της κοστίζει πάρα πολύ και αυτοί μετράνε το κόστος και το κέρδος με ακρίβεια σεντ. Κι αυτό επειδή δεν μπορεί να τους εγγυηθεί ασφάλεια και πολιτική σταθερότητα. Οι χαμηλές τιμές του πετρελαίου που κυνηγά ο Τραμπ για να πλήξει το Κρεμλίνο που από αυτό χρηματοδοτεί τον πόλεμο στην Ουκρανία δεν επιτρέπουν επενδύσεις στο Καράκας. Εκεί όμως έχουν επενδύσει οι κινέζοι και φυσικά θα πρέπει να αποζημιωθούν ή να αρχίσει πόλεμος. Όλα σταθμίζονται. Τώρα ο Τραμπ έχει μείνει να κοιτάζει με το ηλίθιο βλέμμα της αγελάδας. Θα καταλάβει τη Βενεζουέλα με κόστος σε κονδύλια και φέρετρα;

Οι μαύροι κύκνοι

Η ιστορία κατακλύζεται από σταυροδρόμια. Πάντα υπάρχουν επιλογές και μονόδρομοι. Ένα τυχαίο, απρόβλεπτο γεγονός μπορεί να προκαλέσει επαναστάσεις, τεκτονικές αλλαγές και τέτοιες κινήσεις στις μυλόπετρες της ιστορίας που θα ανατρέψει ολόκληρες εποχές.

Ήδη μπήκαμε σε μια νέα εποχή αυτοκρατοριών. Οι αϊτοί που εξουσιάζουν είναι αλαζόνες και χάνουν το κεφάλι τους στις Βαστίλλες από τη φτώχεια και την πείνα που κερνάνε στους πληβείους. Στον παλιό διπολισμό του Ψυχρού Πολέμου η πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε επειδή δεν είχε λύση στην εξίσωση φαΐ ή όπλα. Έδωσε βάρος στην κούρσα της έπαρσης με εξοπλισμούς και ο καθημερινός άνθρωπος έψαχνε να βρει φαγητό με το δελτίο. Είχε απαξιώσει τον πρωτογενή τομέα και τις υπηρεσίες από τη δεκαετία του 1950 πετώντας πρώτη στο Διάστημα. Δεν υπήρχαν χέρια να θρέψουν τα αστικά κέντρα. Σήμερα στην Ευρώπη ο καταμερισμός αλλάζει. Η Ελλάδα δεν θα έχει αγροτική παραγωγή ούτε οι βόρειες χώρες. Τη θέση των χωρών που θα τροφοδοτούν με φαγητό τις μεγαλουπόλεις παίρνουν οι απέραντες εκτάσεις της Λατινικής Αμερικής. Και οι αγρότες τι θα κάνουν;

Οι αυτοκρατορίες πέφτουν από την αλαζονεία τους. Τρεισήμισι δεκαετίες πριν, όπως μας λέει και ο καθηγητής οικονομικών Μπράνκο Μιλάνοβιτς, η σοβιετική ελίτ κατάλαβε ότι είχε πολλά να κερδίσει με την οικονομία της αγοράς. Οι γραφειοκράτες άρπαξαν εργοστάσια και εκτάσεις. Η ανατροπή συντελέστηκε από τα πάνω πατώματα και γι’ αυτό πολλοί νοσταλγούν τη σοβιετική εποχή παρά τα τεράστια λάθη. Στο Ιράν οι ελίτ είναι το καθεστώς και δύσκολα θα πέσει. Στις ΗΠΑ ο Τραμπ εξυπηρετεί τους τεχνοφεουδάρχες και έχει προετοιμάσει καθεστώς που θυμίζει δικτατορία. Η αντίσταση που θα βρει θα κρίνει το μέλλον του.

Χρηστος Κωνσταντινιδης, απο το 18ο λεπτο

https://www.youtube.com/watch?v=SBuqv67cBm0

Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026

Jack Nicholson

Jack Nicholson informed the crew of "One Flew Over the Cuckoo’s Nest" on day one that he wouldn’t shoot on Sundays. Not for emergencies. Not for reshoots. Not even for awards-season pressure. Director Miloš Forman didn’t argue. Nicholson’s boundary stood untouched through the entire 1975 shoot, even when the schedule tightened around crucial scenes in the Oregon State Hospital where the film was shot. For Nicholson, that one day off each week wasn’t about rest. It was about mental preservation.

“I need one day where I don’t have to be anyone else but me,” he said during a 1976 roundtable with "Rolling Stone." The role of R.P. McMurphy demanded more than just performance. It required emotional rawness, defiance, and a kind of personal unraveling. Nicholson understood that to give that much intensity Monday through Saturday, he had to have one day to reclaim himself. That line, drawn firmly in the middle of a million dollar production, gave him space to sustain one of the most memorable roles in film history.

The environment on set reflected this tone. While Forman and producers pushed forward through occasional delays and long hours, Sunday became sacred. Nicholson used the day for silence, reading, motorcycle rides around the Oregon countryside, or disappearing into small diners where nobody asked for autographs. Crew members later recalled that his energy on Mondays felt noticeably sharper, as though that 24-hour reset unlocked a deeper gear in him.

Michael Douglas, one of the film’s producers, said in a 1997 interview with "The Hollywood Reporter," “Jack wasn’t difficult. He was precise. He knew what his limits were. And you couldn’t argue with the results. The guy delivered electric performances five days straight, and that extra day made a difference you could feel on set.”

Louise Fletcher, who played Nurse Ratched, also remembered those Sundays. She once told "Vanity Fair" that Nicholson’s dedication to his boundaries inspired others to reevaluate their own. “It was the first time I’d seen an actor defend his space like that without apology. I admired it. We all admired it.”

The crew, mostly young and pushing through grueling hours, eventually began adjusting to Jack’s rhythm. They noticed how Monday shoots would often deliver gold, scenes that felt alive, unpredictable, and haunting. One of the film’s most powerful moments, when McMurphy takes the patients on a fishing trip, was filmed on a Monday morning. Nicholson had returned after a quiet Sunday alone in Portland, and cast members said his presence felt different. There was a brightness, a looseness, that helped lift the entire ensemble.

Nicholson wasn’t preaching or making a public statement. He never criticized others who didn’t share the same approach. He simply understood himself, and what his craft required from him. Being McMurphy took emotional labor, and rather than drain himself dry, he chose intentional recovery. That personal commitment mirrored the very themes of the film, resisting control, holding onto identity, and protecting one’s mind at all costs.

His relationship with Miloš Forman remained strong, in part because the director understood that working with Nicholson meant respecting the balance between discipline and freedom. Forman later said in "Film Comment" magazine, “Jack never came late. He was prepared. But he needed to feel like a human being too, not just a character in a story. That’s what gave McMurphy such fire.”

Years later, when Nicholson was asked whether he’d ever regretted the Sunday rule, he laughed. “Never. That was the smartest decision I made that year,” he said. “It gave me my sanity. And McMurphy needed that more than anything.”

What looked like stubbornness to some was, in reality, an artist protecting his emotional truth. One day of silence made six days of chaos unforgettable.

Φράγκας

Δευτέρα 12 Ιανουαρίου 2026

Γιαν.Μαζης

για την τριτη ηλικια//σπιτι μου σπιτακι μου

Documento